Merhaba arkadaşlar, biliyoruz ki hepimizi doğuran ve evladına karşın sorumluluğu 9 ay karnında taşıdığı dönemden itibaren başlayan bir annemiz var. Kimimiz annelerimizden uzaktayız, kimimiz beraber yaşamayı sürdürüyoruz. İlla ki hepimiz hayat temposu içerisinde farklı süreçlerden geçerek bu mücadele kervanında bir yer ediniyoruz. Annelerimizin değerini ise anlatacak sözler bitmez. “Cennet, anaların ayaklarının altındadır”, “ana gibi yar olmaz” vs.

Peki yaşımız 25 de olsa, 55 de olsa hâlâ bizleri küçük bir çocukmuş gibi görerek en ufak bir şeyde bile aşırı evham yaparak bizim artık yetişkin bir birey olduğumuzu düşünmesi gerekirken, sıkboğaz eden demiyorum çünkü hain bir insan değilim. Ama kendini üzdüğü ve endişe ettiği için söylüyorum çünkü aklım kalıyor. Buna karşı ne yapıyorsunuz? Ya da yapılabilir?

Misal: İş gereği veya bir dostunuzun davetine icabet etmek üzere şehir dışına gidip kalacağınız zaman aklına binbir kötü senaryoyu getirmesi gibi.