Sanat, toplum içindir.

Sanat toplum için midir? Yoksa, sanat sanat için midir?

Benim kişisel fikrim şudur;

Sanat; bir yerde öylece durup insanlar tarafından keşfedilmedikçe sadece sanat içindir.

Ama sanatın her dalını genellediğimizde, sanat kendi başına değil, insanlar tarafından kabul gördükçe sanattır ve kabul görür.

Bu sebeple sanat, sanat için değil, toplum içindir.

Boş kaldıkça tüm enstrumanların da canlanması tarafıma ait olan 3-5 şey derledim.

Dinlerseniz sevinirim, dinlemezseniz de bunalıma falan girmem problem etmeyin.

Ricam, başlayınca sonunu getirin... Ya da başlamayın.


Önerim sırayla ve mümkünse sonuna kadar dinlenmesidir, sonuçta emek var.....

Oldukça beğendim, yüreğinize sağlık

Hocam beni hiç ciddiye almamışsın... En az 30 dk sürer

Şaka bir yana, teşekkür ederim. Bir kısmını derledim toparladım, ileri/geri izni vermeden ekledim...

Dinleyen arkadaşlara da ayrıca teşekkür ederim.

Demek ki bizimki toplum tarafından kabul görmediğine göre sanat sayılmaz.

Selamlar, bir anasanat dalı öğrencisi olarak dahil olmak istedim konunuza. Bizler sanatı çıkış noktasından itibaren ele alırız. İlkel insanın bir şeyler anlatma çabasıyla ortaya çıkmıştır sanat. Bu konuda hepimiz hemfikiriz ancak topluma yamanmak amacıyla popüler kültürün içinde kaybolmuş sanat, sanat değildir. Sanat bir talep/arz ürünü değildir. İnsanları eğlendiren, hoş vakit geçirmelerini sağlayan bir şenlik değildir. Bugün toplumcu gerçekçiliğin ellerinde çürüyüp giden tiyatroyu izliyorum Türkiye'de. Antonin Artaud'a, Kantor'a nasıl ihanet edildiğini izliyorum. Estetiğin ayaklar altına alındığını görüyorum. Bu işi yaparken önce estetiği düşünürsünüz. Estetik yoksa adı sanat değildir. Bu devinim, bu yaratış sırasında toplum sanattan bir şeyler elde edebilirse ne ala. Edemezse kendi problemidir. Sanatçı her şekilde varoluşunu gerçekleştirmiş olur. Sanatı ne istediğini bilmeyen, kendisine ve çevresine sürekli zarar veren toplum olgusuna endekslerseniz onu zincire vurursunuz. Oysa sanat toplumların işe yaramaz geleneklerinden, korkularından, mutluluklarından daha büyüktür. Sanat her zaman için bir insandan daha fazlasıdır. Ancak sanata sadık insanlar sanatçı olabilirler. Estetik ilkeler içinde bir ayna karşısında sergilenen oyun da sanattır, bir göl kenarında balıklara sergilenen oyun da sanattır. Topluma ihtiyaç belirli bir noktadan sonra doğar. Dolayısıyla sanırım biz sanatçılar ya da sanatçı adayları için (ki bir sanatçı olmak bir ömür alır) sanat önce sanat içindir. Yoksa toplumlar elbette her şeyi kendilerine mal edeceklerdir. Geçmişte insanlar bütün kainatın kendileri için var olduğunu düşünüyorlardı. Gerçi bu düşünceler hala popüler ancak evrende bir toz zerreciği kadar değersiz olduğumuzu fark ettik.

Türkiye'de sanat sanat içindir, çünkü toplum Recep İvedik ile meşguldür.

İstisnalar dahilinde toplumun kabul görmesine gerek duymadan da sanat var olabilir ama, şöyle bir sorun var...
Mesela ayna karşısında veya göl kenarındaki kişisel bir sahne de elbette sanat sayılabilir. Estetik ve diğer konular dahilinde tabiki.
Ama bunun kabul edilmesi ile de bağlantılı gibi düşünüyorum, çünkü kişi kendi kendine ne yaparsa yapsın, toplum tarafından kabul görmedikçe gerçek değerine ulaşamaz gibi geliyor bana da. Tabi herkesin kişisel fikri bile bu konunun haklı olabilirliğini arttırır gibi. Çünkü bir fikri bile sağlı sollu eleştirmek hatta kabullenmemek durumu varken, bir kişinin kendince yaptığı birşeyin sanat olması da toplumun kabulü ile mümkün gibi görünüyor. Leonardo da vinci'nin Mona Lisası da bir odada bir teknikle çizilmiş, odada ikende sanat olabilir veya her sıradan portre gibi öylece de durabilir. Ama toplum bunu kabul etmişse, ünlü Mona Lisa oluyor, yoksa sıradan bir portre oluyor. Demek istediğim bu.
Tabi günümüz dünyasında çok şey değişti ama benim fikrim değişmedi...