Haftalarca peşinde koşup, rüyalarımı süsleyen kız ile sonunda çıkmaya başlayıp, hayatımın en güzel günlerini geçirdiğimi inandığım zamanlar. Bir hafta sonu randevu ayarlandıktan sonra buluştuk. Tabi kıza kendimi beğendiricem diye cebimde ne kadar para varsa kuaföre vermişim, berberin sıktığı parfümü elinden kapıp kot pantolunuma sıkıcak kadar deli olmuşum. Kızla bir cafeye geçilip oturulduktan sonra garson beklemeye başlanır. Tahminime göre 1 liradan 4 çay içsek, para üstünü almayıp artistlik yaparak 5 lira ile o masadan karizma bir şekilde kalkmanın planlarını yaparken garson geldi. Menüyü hanım kızımıza uzattıktan sonra;
- Ben bir sıkılmış portakal, yanına ayvalık tostu, biraz patates kızartması... bitirdikten sonra bir fincan çay alabilirim.
İnanın sıkılmış portakal kelimesinden sonrasını hayal mayal hatırlıyorum o kadar şoka uğramışım ki,kahveyi içerken kendime zarzor gelebildim.
Tabi sıra bana gelmişti, evde kahvaltıyı ettim de geldim bir çay içecem desem olmaz, kız kıtlıktan çıkmış mübarek sanırsın 10 gündür yemek yemiyor. Eee cebime bakıyorum bozuklar ile 8 lira para ve 2 liralık bir iddaa kuponum var. Birden içime şeytan veya başka bir iblis girdi ve o gazla bir hamburger, bir kutu kola, gülen smileyim ile yemek bitiminde şekerli kahve içerim deyivermişim.
Aradan 15 dakika geçiyor, siparişleri bekler iken kız birşeyler anlatıyor ama benim aklımdan hesabın ne kadar tutacağı, ne poh yiyeceğim soruları çıkmıyor. Mal gibi bakıyorum kızın suratına, çevreden geçen insanları izliyorum, masadaki küp şekerleri yanyana dizip, simetrisini kontrol ediyorum. siparişler geliyor, hamburgerin yarısında, gelecek olan hesap aklıma geliyor ve bırakıyorum yemeyi. Hanım kızımız son patatesi ile tabağındaki ketçap ve mayonezleri temizler iken garsona fincan çayını ve benim kahvemi hatırlatıyor. Bir güzel onlarıda içtikten sonra sıra geliyor hesap ödemeye. Malum o hesap ödeme zamanı geldiği zaman şuana kadar hangi kız olursa olsun sanki hesabı ona ödedecekmişim gibi hepsinin tuvaleti geliverir. Aniden kalktı ve ben bir lavobaya gideyim diyiverdi. (git tabi ağzıma s..çtın gamze ben ne poh yiyecem şimdi)
Mekan boş, saat daha öğle 12-1 pek kimseler yok, birkaç masa dolu, garsonların çoğu boşta hepsi suratıma bakıyor, kasadaki adamın da bir gözü bende. Kız geliyor, elini tutuyorum sanki hesabı ödemişim gibi o özgüvenle göğsümü gere gere çıkıyorum mekandan. Ama bir gariplik var kimse arkamdan gelmiyor, bir allahın kulu sen hesabı ödemedin kardeşim diyemiyor. Eee ben bunlara para vermedim, Mavi Boncuk filmindeki emel sayın'ı dinlemeye giden parasız abilerim gibi beni dövmeleri gerekmiyor mu? Kızdan otobüs durağında ayrıldıktan sonra aklımdan çıkmıyor acaba diyorum bunlar beni herhangi bir mafya babasının oğluna falan mı benzettiler, korktular mı benden, racondur ya onlar böyle şeylere para vermezler. Yoo diyorum öyle şeyler ancak filmlerde olur. Çıldırıyorum meraktan...
Ertesi gün peder beyden 25 lira alıp, tek olarak yeniden gidiyorum o mekana. Beni görür görmez hepsinin yüzünde bir tebesüm. Şaşırıyorum, çok büyük bir tepki bekler iken adamlar beni kapıda karşılıyorlar. Hemen kasadaki adamın yanına yanaşıyor ve anlatıyorum durumu. İçine Hulisi Kentmen kaçmışcasına,'' ben senin hal ve hareketlerinden paranın olmadığını anladım ve kızın yanında küçük düşmemen için bütün garsonları para istememeleri konusunda uyardım delikanlı'' diyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum, borcumu ödemek için geldiğimi, kimsenin hakkına girmek istemediğimi söylüyorum ama nafile. asla kabul etmiyor vereceğim parayı. Bende fazla ısrar etmiyorum tabi çünkü ne yapsam kabul etmeyecek canım amcam, adamın hası. Bu sefer rahat ve mutlu bir halde mekandan ayrılıyorum.
Yıl 2006, İnciraltı-İzmir
edit: ekşi'de yazarım aynısını oraya da yazdım.
Aklıma Geldikçe İçimi Burkan Garibanlık Hikayem
46
●2.977
Allah yüzünüze bakmış valla
