Benden Bu Kadar Dostlar

///

Zor ama geçici bir dönemden geçiyorsun hocam.

"şüphesiz ki allah çabalarını görüyor hiçbir şey boşuna değil"

Bu hayatta ne yazık ki devam etmekten, tekrar denemekten başka hiç bir şansımız yok.
Allah yardımcınız olsun.

Selam olsun,

Yaşınızı bilmiyorum ben 44 yaşlarında genç irisi bir ihtiyar adayayım.
Sizin yazdıklarınızı gerçekten anlıyorum yani sayısız bu duyguları deneyimledik.
Bazı zamanlar gelir kendimizi değersiz, önemsiz ya da başarısız olarak görebiliriz ki sağlıklı bir durumdur bu lakin insan doğası gereği bunların hepsi dönemseldir.

Bakarsınız heves kalmadı, iştah kalmadı, enerji kalmadı dersiniz ki bunlar sizinle ilgilidir ama sizden bağımsız bir ışık belirir o kaybettiğinizi ya da tükendiğinizi düşündüğünüz her şeyi size fazlasıyla yine tüketmeniz için geri verir. Yine tükenir bu duruma düşersiniz zaten yaşamak dediğimiz düşe kalka ilerlemekten ibaret.

Bence çok önem vermeyin bu tip hevestir, tutkudur, başarıdır yani hepsi gelip geçici durumlardır.
Başarıyı yakaladığınızda da yani kendinizi başarılı gördüğünüzde de o durum geçicidir, başarısız gördüğünüzde de.

Başarılı olmak zorunda değilsiniz, hevesli olmak zorunda değilsiniz yani bunlar azaldığında bir sorun olarak görmemelisiniz çünkü başarılı ve hevesli olarak gördüğünüzde o da geçicidir.


Bu dönemde çevrenizin azalması bu tip durumları kafaya takan biri olarak gayet normal çünkü aynı dilden konuştuğunuz insan sayısı çok az.
İnsanlar sizin bu farkındalığınızdan çok uzak yüzeysel, basit ve bir bitkinin duyduğu endişelerle hayatını idame ettirmekte.
Bence bu farkındalığınız ile insan olarak güzel bir noktadasınız ve çoğu insandan başarılısınız sadece bunu idrak ettiğiniz için acı çekiyorsunuz.

Sizin konu ettiğiniz durumları yaşadığı halde sizin gibi fark etmeyen milyonlarca insanın çok önündesiniz.
Başarıyı bu bitkiden hallice olan insanların inisiyatifine bırakmayın.

Insallah hocam, cok yoruldum. Bazen düşünüyorum ben mi cok zorluyorum rizkimi diye, sonra Insirah suresi aklima geliyor, sabretmeye calisiyorum.

Amin hocam, Allah hepimize helal rızk nasip eylesin.

Dusuncelerinizi paylastiginiz icin sagolun hocam, estagfurullah. Ozel degilse siz boyle donemlerde nasıl astiniz? Bazen akışa bırakmak yetmiyor hocam.

Hocam öncelikle bunları yazmakta utanılacak hiçbir şey yok. Bazen ne kadar çabalasak da işler yolunda gitmiyor. Bence şu an kendinize yüklenmek yerine biraz nefes alıp güvendiğiniz biriyle konuşmaya çalışın. Her şeyi tek başınıza çözmek zorunda değilsiniz.

Hocam selam. Seni tanımıyorum. Ama çok güzel şeyler yazmışsın. Benim diyeceğim şey enerjini doğru insanlara vermen olacak. İnsan zor zamanlarında anlıyor herşeyi. Ben de kendi çapında çok büyük şeyler atlatmış biriyim. Düşüncelerim şuna evrildi: Bir zorluk var. Ben bunu aşmalıyım. Aştığımdaki mükafatı alkış, maddiyat, tebrikler vs olmayacak. Tek mükafat, görünmeyen güç olacak. Yani karakterine sirayet edecek. Hatta zerk edecek. Toyluğun bir birim daha profesyonelliğe evrilecek.
Bu dediğimi tamamen mesleki anlamda söylemiyorum. Zor anlarda panik yapmadan mantıklı düşünmek mesela... Şuan toplumdaki çoğu erkek bundan bihaber yaşar ve gider. Ölü gibi yaşamaktansa zorluklara göğüs gere gere yaşamak daha erdemlidir. Zor zamanlarımızda bize destek olanları asla unutmayız evet. Ama doğru "karaktere" doğru desteği vermeliyiz. Böylece yıpranmayız. Her zorluk, beraberinde yeni güç, yeni enerji ve yeni mindset getirir. Bunları da hak eden, yani etabı geçen alabilir. Bir anlamda yaradanın koyduğu fizik kuralları bile diyebiliriz buna. Çevrende seni yüreklendirecek ve enerjini yükseltecek insan yoksa... Acıma hiç. Direkt çevreni değiştir. Çünkü toplumumuz çok hımbıl bir hale geldi. Hayat cafede oturup, dedikodu yapmak veya aydan aya maaşlı yaşam değil. Her zaman bol fırsat var. Belki çok başarılı olmayacaksın. Ama başarılı olacaksın. Ezcümle: Gemileri uçurmayı düşünürsen, belki uçuramazsın. Ama karadan yürütürsün.

Selam olsun,

Hayat sandığımız kadar kontrolümüzde ilerlemiyor.
Akışına bırakmak yetmiyor yazdınız ama hayat bizden bağımsız akıp gider yani bu bir tercih değil.
Siz ister mutlu olun, ister başarısız hissedin ya da ister hevesim bitti deyin, ister hevesim çok deyin fark etmeksizin sizden bağımsız bir hayat akışı var.
Bazı şeyleri ki çoğu şeyi diye düzelteyim biz idare etmiyoruz.

Biz kararlar verebiliriz, seçimler yapabiliriz, tercihler yapabiliriz hepsinin bir etkisi olur lakin hayatın akışında bizim tercihlerimizden bağımsız bir akış vardır.
Bunları çok kafaya takmamak lazım.
Yazdığım gibi bu durumun farkında olmanız, bunu dert etmeniz, bunun çözümü üzerine düşünmeniz bile bir insan olarak yapabileceğiniz en ileri noktalardır.

Gerçek manada akışa bırakmak lazım.
Akışa bırakmaktan kastım sabit durmak değil elbette.
Akışa bıraktığınızda birçok şey gelip geçer yanınızdan o gelip geçenleri iyi gözlemleyip doğru yerlerde akıntıdan çıkmak lazım.
İnanın her zaman birçok güvenli liman gelip geçer yanımızdan o akışa girdiğimizde çoğunu kaçırırız görmediğimizden.

Ben bu yaşa kadar akışına bırakarak düştüğüm her durumda tekrar ayağa kalkacak limanları görebildim. Ben görebildiysem yani ayrıcalıklı bir insan olmadığım için bunu her insan yapabilir burada altın kural akışına bırakıp hayatın getirdikleri arasında tercihler yapmaktır yoksa akıntıya kapılıp şelaleden aşağıya düşene kadar hareketsiz kalmak değil.

Ne dönemlerim oldu hiçbir ışık yok, kapı yok dediğim ama hepsinde ya bir ışık ya bir kapı oldu.
Şunu kabul etmek lazım.
Bazen bir şey yapmamızla değil hayatın akışının getirdikleriyle ilerlemek gerektiği.

Yoksa siz istediğinizi yapın, sizin yaptıklarınızdan bambaşka bir dünya var.
Birçok başınıza gelen ya da gelecek şey sizin yaptıklarınızdan bağımsız olarak geliyor.
Bazen sizin yaptıklarınız bazense yapmadıklarınız sizi ayağa kaldırır.