Yalnızlık.. Asabiyet..

Bi' kendimi böyle sanırdım ben de Aynen senin gibi, çoğu kişiyi tanırım, çoğu beni tanır ama pek görüşmüyorum kimseyle. Çok çocuksu ve saçma geliyor yaptıkları. Saçma saçma konuşanlar, hareket edenler, yaptığı pislikleri marifetmiş gibi anlatanlar.. Geçen sene bi' kızı sevdim, 14 ay birlikte olduk, iyice bıraktım etrafımdakileri. Bugün o kızdan da ayrıldım. Daha yalnız gezeceğim artık

Gel İzmir'e Kemalim

Yok yahu.Herkes muhabbet ederde , herkesin kafası birbirine uymaz.Benim kafam 2-3 kişiyle uyuyor mesela.Ya ben onları çağırırım , ya onlar beni çağırır ya da mesajlaşırız "dersten sonra bahçede şuraya gel " diye hep beraber gezeriz.Okul dışındada beraberizdir.


Ben Eryaman'a taşınalı 4 sene oldu daha yeni arkadaş dediğim insanlar çıktı karşıma.Öyle zat diye olacak şeyler değil.

Sen gelene duvar örme , senin kafanının uyduğu insanlar seni bulur zaten.



---------------------------------------------------
Geçen seneki halimi anlatayım.

Okula tek gider , tek gelirdim çoğu zaman . Yanımda birileri oluncada onların muhabbetlerini pek takmaz , kendi kendime yürürdüm. Kulağımda mp3 , derin düşünceler içinde yanlız başıma eve giderdim.Sonra pcye geçer , sitelere bakardım.8 e kadar pcnin başında durduktan sonra yemek yer , sonra tv ye bakar yatardım.

Bak ne geldi aklıma. R10'dan bikaç kişiyi aynı okula alsak. Düşünsene Özgür,Ömür,Ünal sen felan Manyak bişey olur

Örüyorum işte bundan sonra selamlarına karşılık vermemeyi bile düşünüyorum..

Ünal kazık kadar adam nereye geliyor

Gece yarılarına kadar okullarda olm. Bizimle gelmeyi tercih edecektir eminim

Hoop. Konuyu dağıtma MSN'e el bakalım

Yalnızlık iyidir, güzeldir yerine göre ama uzun vadeli olunca kimseye fayda sağlamaz. İleriye dönük düşünmelisin. Lise yılların sona erdiğinde elle tutulur hatıraların olmadığı zaman dönüp düşünürsün, "acaba" diye... Üniversite hayatı da çok güzeldir, arkadaşlığın tavan noktası sanırım En mükemmel, en sağlam arkadaşlıkları burada kurarsın ama lisenin yeri çok başka.

Şimdi herşey basit gelebilir ama yalnızlığa alışır insan gittikçe. Sessizliği, konuşmamayı kendine ilke edinirsin zamanla. Ehh önüne bir noktadan sonra geçemezsen, mutsuz olan sen olursun. Tabii ben sana en kalitesiz, kendini bilmez insanlarla iletişim kur demiyorum. Ama içlerinde çok iyileri vardır her zaman, buna eminim.

Lise yıllarım arkadaşlık-dostluk açısından çok güzeldi. İşin en iyi tarafı orada kalmadı. 5 sene oldu liseyi bitireli ve hâlen 8-9 arkadaşımla yoğun olarak görüşüyorum. Msn'den vs. hergün, reel de en azından haftada bir. Bu da benim için çok önemli bir motivasyon kaynağı. Üniversiteden de öyle. Tabii daha farklı, meslekler, herkesin ayrı yurdu vs. olunca görüşmeler zorlaştı.

Her neyse. Ben de çok sosyal bir insan sayılmam. Hatta değilim çoğu durumda. Ama diyorum ki iyi ki lise yıllarında, üniversite yıllarında yalnız kalmayı tercih etmemişim. Herşeyi şimdi daha net anlıyorum. Sıkıldığın zaman ya da mutsuz bir hadise yaşadığında bir telefon ötede seni dinleyebilecek insanların olması her zaman güzeldir.

Bazı dönemler bende içime kapanmayı, pek kişiyle iletişim kurmamayı seçtim. İnan bana da çok mantıklı gözüküyordu bu durum. Ama o dönemlerin sonunda geriye pek mutlu baktığım söylenemez.

Neyse, çok fazla yazdım gece gece. Daha 21 yaşındayım, ileride zaman neleri değiştirir bilemiyorum. O yüzden adımları en sağlam şekilde atmak lazım diye düşünüyorum.