bazı şeyleri açık ve delikanlı gibi konuşacağım sizinle. bunu burada paylaşma ihtiyacı duymamın sebebi artık reelde çok sevdiğim değerli annemden başka derdimi anlatacağım kimsenin kalmamasıdır.
23 yaşında bir gencim. üniversiteyi açıktan önlisans 2 yıl okuyup sonra yatayla başka bir önlisansa geçmiş bir kardeşinizim.
bir insan düşünün, 23 yıl boyunca gerçekten ama gerçekten bir tane arkadaş edinememiş, her yerden gelişmesi engellenmiş, hazmedilememiş, onuruyla gururuyla oynanmış, her türlü psikolojik ve sosyal şiddete maruz kalmış, akran zorbalığını çok uzun süre boyunca yaşamış ve en küçük şeyi başarması asla istenmemiş, bırakın bir şeyi başarmayı fakat kendisi de yeri geldiğinde herkese iyi davranan, kendisi gibi kötü muameleye maruz kalanlara dost olan ve yardım eden birisi...
o kişi benim sanırım. artık bıktım gerçekten çok bıktım. 23 yıl bıkmadın da şimdi mi bıkıyorsun diye soracak olsanız, 23 yıldır bıkıyorum ama bu korkunç girdaptan kendimi kurtaramıyorum bir türlü...
ailemden başlayım. anne tarafı biraz koyu muhafazakar bir aile. baba tarafı nispeten daha iyi. annem de benim gibi çok aile akraba zulmü çekmiş zamanında. mesela ne gibi? sosyal baskı, haset kin kıskançlık, insan onuruna kötü davranma (filtreye takılmasın diye böyle diyorum anlarsınız), fırsatlarının elinden alınması, yobazlık ve bağnazlık vb. vb. bir sürü şey. babam nispeten daha rahat ama talihsizlik onun da peşini bırakmamış, vefat etmiş amcam olacak abisine güvenip bir tanecik evimizi kaptırdık beş parasız kaldık... kendisi müteahhit, elinin altında onlarca ev var, insanın kalbi kötü olunca sadece bir tanesini kardeşine bile çok görüyor cimriliğinden.
annemle babam evlendiler, ablamla ben dünyaya geldik. ama hayata gözümüzü açtığımız andan itibaren başladı sıkıntılar. ilk olarak evde her gün şiddetli tartışma, arada bir kavgaya varan veya fiziksele varan durumlar hiç eksik olmadı. zaten ortalamanın altında bir aileyiz. başkasının evine gittiğimde hep huzurları, düzenleri ve güzel eşyaları imrendirirdi, gıpta ederdim. herkesde sıkıntı var kimse dört dörtlük değil diyeceksiniz belki ama benim durumumda olsaydınız inanın herkesin evi bize göre cennet gibi kalırdı...
açık konuşacağım, ailem eğitimsiz... temelden sıkıntılı yani. eğitimsiz aileler de çocuğuna neyiyle eğitim verebilir? doğru düzgün giyim kuşanmaktan, iletişime geçmekten ve konuşmaktan, arkadaş edinmekten yıllarca mahrum kaldım. yıllarca bakımsız bakımsız yaşadım, hiç arkadaşım olmadı, küçük yaşlardan itibaren teyzem olacak kadın bana ve anneme deli iftirası atmaya çalıştı ve diğer arkabalarımızı bize karşı kışkırttı. yıllarca kıskançlık ve hasetleri hiç bitmedi ama hiçbir sebepleri de yok, işin komiği onlar bizden çok daha zenginler ve lüks içinde yaşıyorlar. neymiş efendim senin oğlun kızın benimkinden daha becerikliymiş de, neymiş efendim annem senin çocuklarını benimkinden daha çok seviyor. (anneme) rahatlık batıyor işte insanlara biraz sanırım...
onun oğlu olacak kuzenim de yıllarca kalleşlik yaptı sürekli, ne zaman biriyle yakınlaşsam hemen gizlice konuşur bana karşı kışkırtırdı, mesela el becerim iyidir, milletin hoşuna giden bir resim mi yaptım hemen ona saldırırdı. Ablası olacak diğer kuzenim de onunla birlikte bir olup ablama ve bana karşı sürekli sataşır, dalga geçmeye çalışır ve gururumla oynamaya kalkışırlardı. hatta fiziksel kavgaya kadar döndüğü çok olmuştur. ki benim tek istediğim insanlarla yakınlaşıp onlar gibi olmaktı sadece... tabi benim yaş o sıralar 6-7 bilemedin 8 falandı. bir rahat yüzü göremedik onlar yüzünden, Allah'tan tek niyazım evliliklerinde ve öteki dünyada rahat yüzü görmesinler.
bunlarla bitmedi daha durun, ilkokul 1'den orta 7'ye kadar 6 buçuk sene çok şiddetli, düzenli ve sistematik, çok onur kırıcı bir akran zorbalığına maruz kaldım. bunun en önemli sebebi işte okul çağına geldiğimde kendimi ne kişisel beceri olarak ne de iletişim olarak geliştirememiş olmamdı. en başta ailenin eğitimsiz olması, bundan dolayısı ile birçok önemli gelişimden mahrum kalma daha sonra okulda da berbatın ötesi fakirlikten birbirini yiyen ailelerin görgüsüz ve en ufak bir utanma arlanması olmayan çocukların bulduğu ortama düşmem bu zorbalığa maruz kalmama neden oldu. siz de bilirsiniz masum görünen herkes dışlanır, aşağılanır ve ezilir... çok ama çok kötü günler yaşadım bu dönem her biri ayrı hikaye.
Lise çağına geldim. Yaşadığım zorbalık nedeniyle teogdan aşırı düşük aldım bırakın en kötü meslek lisesini hiçbir liseye gidemiyordum. babam mecburen özele yazdırmak zorunda kaldı ama keşke açıktan okusaydım diyorum şimdi. özel liseler bile vasat ötesi yaşadığım şehirde, orda da girdiğim sınıf kötüydü ve 1 sene sınıf tekrarı yapmak zorunda kaldım. artık bünyem bunları kaldırmıyordu. psikiyatriye gittim ve anksiyete tanısı alıp ilaç tedavisine başladık. yaklaşık 9 yılldır kullanıyorum hala tam geçmiş değil.neyseki sonraki tekrar senesinde çok daha güzel sınıfa geçtim ama orada da kendi sorunlarımdan dolayı insanlarla anlaşamadım. ama en azından zorbalık görmedim kafam rahattı yiyip içip gülüyorduk biraz en azından.
o sınıfta hayatımın aşkıyla tanıştım burası apayrı hikaye ama basitçe kendimi eksik ve yetersiz gördüğümden cesaretimi toplayamadım ve canımdan çok sevdiğim kıza açılamadım o da bana karşı boş değildi, yanıma oturmuştu hoşlandığı çok belliydi ama ben orada cesaret edemedim maalesef 7 sene de aşk acısı yaşadım bunların üstüne...
ortaokul sonda çalışmaya başladım ve şimdi üni bitecek hala kendi işimde home ofis web tasarım yazılım işinde çalışıyorum. ara sıra biraz çile çekerek iyi kötü para kazanıyordum hem evdekilere de destek çıkıyordum. içimdeki sitemi hafifletmek ve birazcık bir şeyler yapayım yaşayım diye kredi kartı çıkarttırdım ve bu maalesef büyük bir hata oldu benim için. aklım henüz tam çalışmıyor her şeyi iyi kavramıyordum. borç yaptım maalesef, aşırı yüksek bir borç değil ama yine de yüklü biraz. şu an 260k küsür borcum var 2 senedir de ödüyorum bitmiyor bitmiyor... onun stresi ayrı, anksiyete ayrı, sosyal sıkıntılar ayrı, vb. vb. bitmiyor. doğru düzgün güzel bir iş bulsam birçok şey yoluna girecek.
veee yaş 23'e geldi ve birçok şey ilaçların da etksiiyle daha yeni yeni oturmaya algılarım yeni açılmaya başlıyor... kendime yepyeni ve mütevazı bir düzen kurmaya çalışıyorum ki en azından bundan sonraki hayatım daha iyi geçsin. ara ara geçmişi yad ederim. düşünüyorum da ben ne yaşadım abi, bu Allah'a bir isyan değil ama niye herkes mutluyken bizim yüzümüz hep asık. niye herkes gibi olamıyoruz, topluma karışamıyoruz. niye herkes bize sebepsizce düşman. Allah'ım affet beni ama anlamıyorum, kafam almıyor, ben ne yaptığımı bile bilmiyorum...
İnancı olmayan arkadaşlardan sadece hürmet bekliyorum. Mahşerde bütün bu insanlardan davacıyım.
Buradan ailelere, çocuk sahibi olmak isteyen abi ablalarım veya akranlarıma tek bir şey söylemek istiyorum: Lütfen bakamayacağınız çocuğu dünyaya getirmeyin, GETİRMEYİN. Sırf çocuk sahibi olmak için evlenilmez, ayrıca eğitiminiz (sadece okul değil genel anlamda), çevreniz, ekonomik durumunuz, hayat koşullarınız müsait mi lütfen bütün bunları değerlendirin.
Çok üzgünüm, uzun oldu biraz ama içimi sonunda döktüğüm için epey rahatlamış hissediyorum. anlatacak çok şey var daha ama birçok şeyi yüzeysel anlatmak zorundayım. Umarım sıkmamışımdır sizi. Sizlerden sadece biraz içimi rahatlatıcı güzel yorumlar bekliyorum
Allah'a emanet.
