Ölüme yakın deneyim yaşayan oldu mu?

iyi günler hocam Erzurum'da öğrenciyken bir kere kötü bi şekilde hasta olmuştum güç bela hastaneye gittiğimde bayılmıştım hastane içerisinde tek gitmiştim birde o vakit kontrol tamamen gitti diye bende gittim sanmıştım gayet kötü bir deneyimdi pısdjgpsdjgsdpogjsdogsd bir kerede küçükken arabanın altında kalmıştım sokakta oynarken atlamıştım yola arabanın freni ve yüksek olması kurtarmıştı beni o daha da kötü bir deneyimdi göğsüme kadar arabanın altındaydım neredeyse
hangi sitede okudunuz acaba merak ettim

Bir tedavi nedeniyle hızlı ve aşırı dehidrasyon sunucu bayıldım. Ayıldım ama her yerim uyuşuktu nefesi zor alıyordum. Sonra 5-6 defa daha bayıldım.

Bir de 70-75 km hızla yokuş aşağı bisikletten düştüğümde havadaki o birkaç saniye zaman genişlemiş gibi olmuştu. O an da ölüme yaklaşmıştım

Merhaba,

Birisi 2011 yılında, diğeri ise geçen sene toplamda 2 kere bu tür bir deneyim yaşadığımı ve mevcut dönemde ikinci sürecin devamında bulunduğumu bilmenizi isterim.

Her iki süreçte de bir biçimde kamu spotuna aykırı şekilde kullanımlarım olmuştu, bu süreç itibari ile tamamı ile bıraktım.

İlkinde vefat ettiğimi sanıp, babamın mezarımın başında su döktüğünü görmüştüm, uyandığımda kedimin saçımı yalıyor olduğunu fark ettim.

Ertesi sene babam vefat etti..

Bu sene de farklı detaylı kısımlar mevcut olmasına rağmen, yıllar sonra yine bir şekilde babamı gördüm ve ne olacağı konusunda yaşadığım belirsizlik bazen olumsuz olabilliyor.

Bir yandan zamanım varmış bir yandan yokmuş gibi arafta kalabiliyorum..


https://www.youtube.com/watch?v=T1KdVePirdw


Yalnız, her iki süreçte de kulağımda sinyal sesi mevcuttu, bu dönem itibari ile o ses stabil halde hissediliyor ve alıştım diyebilirim.

Frekans sesi ile birlikte nabzımı hissediyor olduğumun farkına varabildim, yüksek frekansta hızlıca atarken, düşük ya da hiç olmadığında ise nabzım normal seyir ediyor.

Ancak, her iki dönemi ve deneyimi de birbiri ile eşleştirdiğimde, bulunduğum psikolojik süreçten ötürü kendime bir kurtarıcı arıyormuşum hissine kapıldığımı fark ettim.

İlk süreci düşündüğümde kendimi suçladığım da oluyor, Allah'tan ümit beklemek yerine babamdan ummuşum ve gereken dersi aldım, ya da eceli öyleydi bilinmez.

Her halükarda, kalan detaylı kısımlar doğrultusunda da, inanç bakımından fıtratıma dönüş sağlayabildim en azından ölmeden önce, buna şükrediyorum.

Hala tam becerebildiğim söylenemez ama, ölümü hak edebilmek isteyenlerden oldum diyebilirim.


https://www.youtube.com/watch?v=DOSeOQWtY_0


Saygılarımla.

Bisiklet ile kaza yapmıştım.Köşeden araba geliyordu ve bende diger yoldan hızlıca geliyordum.Arada büyük duvar oldugu için arabanın geldigini görmedim.Arabanın sag farına yani arabanın sag köşesine çarptım.Belki 1 sn ile kurtuldum.Çünkü arabaya çarptım fakat adam 30 metre daha arabayla ilerledi.Ölüm hayatın tek gerçegi.Bu dünyada plan yaparken ölümüde göze almamız lazım.

Bir gece uyurken, bacaklarımdan çekildiğimi hissettim ama fiziki bir çekme değil sanki ruh çekilmesi gibi ve çok zordu.Karabasan ile karıştırmayın o değildi.Bende kendimi tamamen bıraktım.Bir anda yattığım odanın ortasında kendimi buldum ama ruh olarak.Kafamı yatağıma çevirdiğimde fiziki olarak bedenimin yattığını gördüm.O anki hissiyatı size anlatamam.Nasıl bir mutluluk bunu tarif edemem.Keşke o an ölseydim.Daha sonra kulaklarıma Allah, Allah, La ilahe illallah zikir sesleri gelmeye başladı ve etrafımda halka halinde birilerinin olduğunu hissettim ama göremedim.Daha sonra uyandım. (Bu anlattığım 5 vakit namaz, teheccüd namazları, zikirler ve ibadetler yaptığım zamanlardı.)

9 10 yaşlarımdayken yarmazdım tabi kamyonetin arkasına bindim çok hızlandılar durmayacak sandım bende korkup atladım taşın köşesine çarptım kafamın sağ ve sol tarafı küçük yarıklar açıldı o an bayıldım 0 acı 0 hissiyat vardı bi tane fırıncı abi vardı aldı kucağıma eve götürdü evde kisme yoktu kapının orda kanlarca oturup bekliyordum ilginç birşeydi heralde acı yok diye kimse ciddiye almadı allahtan saçımı uzun tutuyom kapatıyo direkt orayı

Ölüme yakın deneyimlerin tamamı beynin oyunlarıdır. Hiçbiri gerçeği yansıtmaz. Insan vücudu hayatta kalmaya programlandığı için beyin ölümü gerçekleşene kadar beyin kendini korumaya geçer ve bundan dolayı bu tür şeyler olur. Beyin ölümü gerçekleşince hiçliğe karışılır.

Ortaokul zamanı tekne turuna gittik
Adama yüzme bilmiyorum dedim can simidi taktı denize attı ama göz mesafesinde değil direkt yatın dibinden bıraktı sonra büyük ihtimal içeriye gitti
Attığı gibi can simidi kaydı gitti altımdan yüzeyde kalamadım suyun altında çırpınıyordum
Yata çıkılan demir merdiven vardı 3 metre kadar aşağı indirmişler suyun altındaydı.
Bir şekilde tutundum. O demir olmasa şuan ölmüştüm büyük ihtimal. Allah'a şükür son saniye kurtuldum

Türkiye şartlarında sokakta gezmek bile ölüme yaklaşmak sayılır ne olacağı belli değil şu memlekette belki yüzlerce kez ölümden döndük haberimiz yok.

Ortaokul'da bisiklet kullanırken Köşeden gelen Jeep'e çarpmıştım. 1-2 Saniye erken gitsem, büyük ihtimalle arabanın altında kalırdım. O saniye'de çarptığımı az da olsa hatırlıyorum ama yere düştüğümü falan hatırlamıyorum. Yerde uyandığımda annemin geldiğini görmüştüm kadın bayağı telaşlı bir şekilde yanıma gelmişti. Sert çarpmadığımdan olsa gerek ayağa kalkıp doktora gittim ama yine de sorun yaşamadım. Çarpan kişi ben olmasam ve aracın önüne girseydim büyük ihtimalle daha kötü şeyler de olabilirdi.

Daha geçen sene öldüm geri geldim diyelim.
Deneyime gerek yok yaşamak da bir deneyim.
Hastanede yapılan bir ağrı kesici iğne dolasıyla kalbim durmuş.

Bir saldırıda yaralandım, kötü bir yaralanma ölmeme sebebim atar damarıma gelmemesiydi. Yalnızca ailem aklıma geldi. Annemin ağlaması gözümün önüne geliyor musalla taşında yıkanırkenki halimi görmeye başlamıştım.
Ekran önce siyah karıncalanmaya sonra beyazlamaya başladı. 15 20 dakika kan kaybettim. Aklıma yeni banyo yaptığım ve hocaya ayıp olmayacak gibi düşünceler gelmişti. Bir tavsiye "Ailenizle aynı masaya oturtmayacağınız insanları arkadaş edinmeyin ." o saldırıdan sonra dayım gözlerimin içine bakıp söylemişti . Hayat dersi oldu.

Defalarca kez yaşadım.

Hayat boyu ders almaya devam edeceğiz ama geçenlerde babam bana dedi ki şehirde seni tanımayan yok ama bizim tanıdığımız 2-3 arkadaşın var. Ben de dedim ki sizinle tanışmayı hak etmedikleri sürece birini sizinle tanıştırmam. Bu muhabbet geldi aklıma şimdi



Anıları sorduk hocam, bizimle paylaşabilirsiniz

Çok anım oldu hocam, tabi bunlardan en ağırları motosiklet ile olanlar, o anki çaresizlik 3 saniye sonra vuracağını bilmek eldende birşey gelmiyor vuracağını, düşeceğini biliyorsun fakat elden hiç birşey gelmiyor. Gözümü açıp kapattığımda hep hastanedeydim. O yüzden motosiklete tövbe ettim. Tavsiye etmiyorum 😄

Yanlış anımsamıyorsam Kenan SOFUOĞLU'ndan duymuştum, motosiklette düşmek değil nasıl düşeceğini bilmek önemli demişti