Bir saldırıda yaralandım, kötü bir yaralanma ölmeme sebebim atar damarıma gelmemesiydi. Yalnızca ailem aklıma geldi. Annemin ağlaması gözümün önüne geliyor musalla taşında yıkanırkenki halimi görmeye başlamıştım.
Ekran önce siyah karıncalanmaya sonra beyazlamaya başladı. 15 20 dakika kan kaybettim. Aklıma yeni banyo yaptığım ve hocaya ayıp olmayacak gibi düşünceler gelmişti.
Bir tavsiye "Ailenizle aynı masaya oturtmayacağınız insanları arkadaş edinmeyin ." o saldırıdan sonra dayım gözlerimin içine bakıp söylemişti . Hayat dersi oldu.
Hayat boyu ders almaya devam edeceğiz ama geçenlerde babam bana dedi ki şehirde seni tanımayan yok ama bizim tanıdığımız 2-3 arkadaşın var. Ben de dedim ki sizinle tanışmayı hak etmedikleri sürece birini sizinle tanıştırmam. Bu muhabbet geldi aklıma şimdi
Anıları sorduk hocam, bizimle paylaşabilirsiniz