Hayat çok zor katlanamıyorum

Merhaba, 17 yaşında bir türk genciyim. Hayata artık katlanamıyorum, ailem işsiz emekli maaşları var ve küçük şeyler yapıyorlar, benim zorla okumamı istiyorlar akraba baskıları yüzünden meslek liselerine gidemedim. Hayatımın tüm gidişatını bozdular, geçinmek için kendim ufak çaplı işler yapıyordum. Artık yaşama zevkim kalmadı, geceleri uyuyamıyorum. Yattığım yerden kalkacak halim bile olmuyor, eskiden uğraşıp 5 10 kuruş kazandığım şeyleri de yapamıyorum. Hayatta her şey daha ne kadar kötü gidebilir bilmiyorum, sınavlarım var çalışamıyorum. Yakında sattığım bir hesap için icra yollayacaklar büyük ihtimal ve buna annemde dahil olacak, artık evdeki seslere bile katlanamıyorum hiç bir şeye karşı tahamülüm yok. Hayat böyle nereye gidecek hiç bir fikrim yok, sadece dünyaya geldim ve kendim çırpınmaya çalışıyorum. Yardım etmek isteyen, bana istanbul içinde iş ayarlayabilecek birisi varsa o da olur kabulüm. Boktan geçen bir hayatım var, tüm hayatımı heba ettim. Sadece dertleşmek istedim birileri yazmasa bile sadece içimi dökmek istedim.

güzel günler gelecek sadece 3 4 sene daha dişini sık yaşin çok genç daha gezeceksin tozacaksin kız arkadaslarin olacak akademik kariyer yapacaksın olmasada birsuru yapacak şey var hayat her şeye rağmen yaşamaya değer beynimde kitle çıktı halen pes etmedim devam ediyorum en büyük zenginlik sağlık hayatta lütfen buna tutun

Selam

Muhtemelen yaşadığın zorlukları, çabalarını ve içerisinde bulunduğun durumu herkesten daha iyi anlayabiliyorum. Yaş 22. Kafamda saç kalmadı, abartmıyorum. Ciddi anlamda saçım kalmadı. Sinir, stres, koşturmaca. Hep bir kaos içerisindeyim, hep bir şeylere yetişmeye çalışıyorum fakat aslında en kötüsünü yapıyorum. Bir şeylere yetişmeye çalışırken hayatı kaçırıyorum. Sen bunu yapma, her şey her zamankinden zor ve yorucu fakat yaşamaya devam etmekten başka çare yok. İyi ya da kötü başını sokacak bir evin olduktan ve karnın doyduktan sonra gerisi bir şekilde geliyor, bugün olmaz belki fakat yarını kim bilebilir ki? İyi şeyler olması adına mücadele etmek, etmeye çalışmak önemli.

Benim de içerisinde bulunduğum duygu durum çok iyi sayılmaz, içtiğim sayısız ilaç, gece yarıları uykumdan uyanıp geçirdiğim panik ataklar ve depresif nöbetler. Neler yaşadığımı bir ben biliyorum bir de Allah. Bazen çarelerin tükendiğini, artık umudun kalmadığını hissediyorum ama bir şekilde devam etmek zorundayım bunun da farkındayım. Kaçmak her zaman kolay olan.

Ben de senin gibi meslek lisesine gidebilmek isterdim. Meslek liselerinden mezun olmanın iyi avantajları var fakat meslek lisesine gidememiş olmak benim için bir son değildi, evde kendi imkanlarımla bir şeyler öğrenerek kendimi kanıtlama fırsatı buldum. Bazen imkanları kendi ölçünde kendin yaratman gerekir. Fırsatlar sana gelmez her zaman, senin fırsatları kovalaman gerek.

Şu anda okuduğun okul türün ne? Akdemik olarak başarın nasıl? Hedefin ne?

Anadoluda okuyorum, akademik başarım sıfır okulda uyuyorum. Her hangi bir hedefim yok eskiden yurt dışında üniversite okumak derdim ama gerçekleri görünce gittikçe hevesim kalmadı.

Hayat hiç adil değil, yaşıtlarım yurt dışında 3 saat çalışıp benim günlük köpek gibi çalışacağım maaşı alıyorlar hatta daha fazlasıdır büyük ihtimal. Sadece çoğu insan gibi gençliğimi yaşamak istiyorum.