Selam

Muhtemelen yaşadığın zorlukları, çabalarını ve içerisinde bulunduğun durumu herkesten daha iyi anlayabiliyorum. Yaş 22. Kafamda saç kalmadı, abartmıyorum. Ciddi anlamda saçım kalmadı. Sinir, stres, koşturmaca. Hep bir kaos içerisindeyim, hep bir şeylere yetişmeye çalışıyorum fakat aslında en kötüsünü yapıyorum. Bir şeylere yetişmeye çalışırken hayatı kaçırıyorum. Sen bunu yapma, her şey her zamankinden zor ve yorucu fakat yaşamaya devam etmekten başka çare yok. İyi ya da kötü başını sokacak bir evin olduktan ve karnın doyduktan sonra gerisi bir şekilde geliyor, bugün olmaz belki fakat yarını kim bilebilir ki? İyi şeyler olması adına mücadele etmek, etmeye çalışmak önemli.

Benim de içerisinde bulunduğum duygu durum çok iyi sayılmaz, içtiğim sayısız ilaç, gece yarıları uykumdan uyanıp geçirdiğim panik ataklar ve depresif nöbetler. Neler yaşadığımı bir ben biliyorum bir de Allah. Bazen çarelerin tükendiğini, artık umudun kalmadığını hissediyorum ama bir şekilde devam etmek zorundayım bunun da farkındayım. Kaçmak her zaman kolay olan.

Ben de senin gibi meslek lisesine gidebilmek isterdim. Meslek liselerinden mezun olmanın iyi avantajları var fakat meslek lisesine gidememiş olmak benim için bir son değildi, evde kendi imkanlarımla bir şeyler öğrenerek kendimi kanıtlama fırsatı buldum. Bazen imkanları kendi ölçünde kendin yaratman gerekir. Fırsatlar sana gelmez her zaman, senin fırsatları kovalaman gerek.

Şu anda okuduğun okul türün ne? Akdemik olarak başarın nasıl? Hedefin ne?