Seviliyorsunuz da farkına varıyor musunuz?

Selam olsun,

Koşturma, ekonomik sıkıntılar ya da sıkıntı yoksa da ihtiyaçlar için biraz gözlerimiz kararıyor mu ne?
Bizi nedensiz sebepsiz seven insanlar etrafımızda duruyorken biz onları görmek yerine gözümüz kararmış şekilde kendi bildiğimiz mutluluk formülü olan çalışma, kazanç ve başarıya odaklanıyoruz sanki.
Elbette bunlar lazım, lazım ama bize çıkarsız bir sevgiyle bakan bir çift gözü es geçmeyelim.

Eşimiz, sevgilimiz, annemiz, babamız, abimiz, ablamız, kardeşimiz, çocuğumuz vs. vs.
Bizden beklediği yegane şey onu sevmemiz ki seviyoruzdur ama ona bunu hissettirmedikten sonra bunca koşturmanın anlamı ne ola ki?
İnsan olarak sevdiklerimize en iyi olanakları, faydayı ve yaşam kalitesini sununca onları sevdiğimizi anlayacaklar zannediyoruz ama gerçekten bizi sevenler bunlardan ziyade birlikte keyifli vakit geçirmeyi, bir çift güzel söz duymayı ya da önceliğimizin onlar olduğunu hissetmek gibi şeyleri önemiyor.

Bu koşturma ve hayatı idame ettirme telaşında bizi seven insanlara hak ettikleri gibi sevildiklerini yani sevgiyi hissettirebiliyor muyuz?
Tamam, onlara şunu alıyoruz bunu yapıyoruz ya da şu imkanları sağlıyoruz ama sevgiyi hissettiremiyor olabilir miyiz?
Gerçekten bizi koşulsuz seven insanlara ayıracağımız vakitten daha değerli bir şey olduğunu düşünüyor musunuz?

Sevildiğimi düşünmüyorum.
Bunu bir erken olarak da yazmıyorum. Belirli bir yaşa gelmiş bir insan olarak algımın yüksek olduğunu düşünüyorum ve insanlar bu dünyada sadece kendilerini seviyor. Bencillik dememek için kendini düşünmek tarzında saçma bir kalıba sokuyorlar.
Kimse kimseyi koşulsuz sevmiyor.
Koşul olan yerde de gerçeklik olmaz.
Sağlıcakla.

Hiç bir akrabamla görüşmüyorum. Kimseyi bünyem kaldırmıyor artık maalesef, herkesin kendi derdinden büyük olan bir devirde yaşıyoruz, her şey yapmacık, her şey çıkar menfaat üzerine kurulu. Gerçekten sevgi var mı yok mu, unutalı çok zaman oldu.

Karşılıksız sevgi çok zor. Sen her şeyinle hiçbir beklentin olmadan seversin ama o senin sevgini görmez ve kendi çıkarlarına göre seni idare eder.
Seni her şeyiyle koşulsuz seven olur ama bu sefer sen eksik bir şeyler hissedersin ve karşılığını vermezsin, o kişiyi sadece bireysel tatmin için kullanırsın.

Bende hiçbiri yok ve bugüne dek kendi kafalarındaki hayatı zorla yaşatan, benim için iyisi ne diye kafalarına göre karar verip zorla uygulayan anne baba da sadece etrafa karşı göstermek için hep var olmama ihtiyaç duymuş gibi.. Benim zerre imkanım yok, ne yaptıysam olmadı ve imkan yaratacak gücü elde edemedim. Oysa onların bana imkan yaratabilecek imkanları var; ama ileri seviyedeki cehalet onlara, çocuklarının ve çocuklarımızın, hükümetleri arkalarına alarak bedava eşek çalıştıranlara sonsuza dek köle olması gerektiğini fısıldıyor sanırım. Birini seviyorsan eğer, sadece onun kararlarına ve taleplerine destek olursun, ona kendi isteklerini dayatmazsın. Hani şu meşhur dilenci duası var ya "herşey gönlüne göre olsun, Allah gönlüne göre versin" gerçekleşmedikçe mutluluk denen kavram, genel bir tanımı olan kişide tanımsız kelime sadece

Bu hususta kötü düşünenlerin çoğu yetinemiyordur, yetinmek eldekini görmek farkına varmak için gerekli olgunluk ve bilince ihtiyaç var, bu yüzden şükür kıymetli hatta nasibi artırır iyi birer aile ve çevre de nimettir

Genel olarak aslında herkes elinden geleni yapıyor, mesele kişinin elinden geleni kabul edebilmekte. Gösteremez ancak başka yollar ile ifade ederler

Ek olarak konuyla alakalı, yeter limiti hiç bir zaman yoktur. En fazla ilgiyi de gösterseniz karşı tarafa yine yetersiz gelir eğer kişide kanaat bilinci yok ise

Ne garip
Herkesin kimseden umudu kalmamış, soğumuşlar herşeyden. Bende öyle tabii...
Nedendir bilinmez zamandan mı kaynaklıdır bilmiyorum ama kimsenin kimseye tahammülü olmadığından verecek zamanı da yok...

Bence hissettiremiyoruz. Konu da bahsettiğiniz tüm kafa yapısı benim kafa yapımla eşleşiyor. Kız arkadaşımla işlerimi ve ekonomik durumumu düzeltene kadar görüşmemeyi hatta konuşmamayı teklif ettim. O ise kabul etmedi, beraber kütüphanelerde çalışırız, beraber üstesinden geliriz bunun için ayrı kalmaya gerek yok dedi. Ben onda şimdi ki günü düşünme, 5 yıl sonrasında bunlar yaşanmasın diye uğraşmak istiyorum diyorum. Sanki hayatın bundan ibaret olduğunu zannediyorum. Ona olan sevgimi hissettiremiyorum ama hayatta ki tüm uğraşım onun için. Konu da haklısınız ancak kadınların birazda erkekleri anlaması gerektiğini düşünüyorum. Aslında bizim bu çabalarımızdan dolayı sevgimizi hissetmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bir kadın üşüyorum derse erkek kalkar camı kapatır problemi çözer, kadın aslında camı kapatmasını değil, sarılmasını bekler, ısıtmasını bekler. Kadınlar sevgi odaklı düşünürken erkekler çözüm odaklı ilerler. Yapımız gereği hep problemleri çözmeye meyilliyiz, ama aslında karşımızda ki hanımefendinin tam olarak ne istediğini kavrayamıyor belki de istediğini veremiyoruz. Hayırlısıyla evlenirsem düğünüme beklerim Serter abi 😊

Sevildiğimi düşünmüyorum.
Ayda 1 sevilmeyi de sevilmekten saymıyorum.