Selam olsun,

Koşturma, ekonomik sıkıntılar ya da sıkıntı yoksa da ihtiyaçlar için biraz gözlerimiz kararıyor mu ne?
Bizi nedensiz sebepsiz seven insanlar etrafımızda duruyorken biz onları görmek yerine gözümüz kararmış şekilde kendi bildiğimiz mutluluk formülü olan çalışma, kazanç ve başarıya odaklanıyoruz sanki.
Elbette bunlar lazım, lazım ama bize çıkarsız bir sevgiyle bakan bir çift gözü es geçmeyelim.

Eşimiz, sevgilimiz, annemiz, babamız, abimiz, ablamız, kardeşimiz, çocuğumuz vs. vs.
Bizden beklediği yegane şey onu sevmemiz ki seviyoruzdur ama ona bunu hissettirmedikten sonra bunca koşturmanın anlamı ne ola ki?
İnsan olarak sevdiklerimize en iyi olanakları, faydayı ve yaşam kalitesini sununca onları sevdiğimizi anlayacaklar zannediyoruz ama gerçekten bizi sevenler bunlardan ziyade birlikte keyifli vakit geçirmeyi, bir çift güzel söz duymayı ya da önceliğimizin onlar olduğunu hissetmek gibi şeyleri önemiyor.

Bu koşturma ve hayatı idame ettirme telaşında bizi seven insanlara hak ettikleri gibi sevildiklerini yani sevgiyi hissettirebiliyor muyuz?
Tamam, onlara şunu alıyoruz bunu yapıyoruz ya da şu imkanları sağlıyoruz ama sevgiyi hissettiremiyor olabilir miyiz?
Gerçekten bizi koşulsuz seven insanlara ayıracağımız vakitten daha değerli bir şey olduğunu düşünüyor musunuz?