Hayatınızı Boşa Yaşamayın

Son zamanlarda aldigim guzel haberlerden sonra yavas yavas hayatimi duzene sokmaya basladim. Uzun zamandir takinti yaptigim, beklenti duydugum konunun da uzerini kapattim. Aylardir bir takinti hayatimi yiyip bitiriyordu. Bu takintidan kurtulamiyordum. Son birkac gundur ise belki de evrenin beni bu takintidan kurtarmaya calistigini dusunuyorum. Dogum gunumde buyuk bir dongu oldu. Tam dogum gunumde hic beklemedigim bir sey oldu, ve en cok bekledigim sey ise olmadi. Bunun bir isaret oldugunu dusunuyorum artik. Gecmisi ve onun icindeki takintimi, bosa umut ve beklentileri tamamen geride birakip, kendime odaklanmam icin hayatin beni kendi yoluma gitmem icin itekledigine dair bir isaret belki de. Hic beklemedigim olay cok guzel bir olay. Hayatimi belki de buyuk oranda iyilestirecek, hem maddi hem manevi, psikolojimin duzelmesini saglayan guzel bir haber...

Ben de bir insanim ve hayatim bir noktada sona erecek, zaman elbet tum hayatlari bitirecek, bosa gecirmemeli... Huzunlu bekleyislerle heba etmemeli. Bir tane hayatimiz oldugunu asla unutmayin ve onu guzel insanlar, guzel anilarla doldurun. Bekleyerek harcadiginiz her zaman hicbir sey yapmadiginiz bosa zamandir. Bunca zamandir takinti duydugum sey yuzunden kendimi hic dusunmedim, tek bir hayatimin oldugu hic bir an olsun bile aklima gelmedi. O kadar bosa yasiyordum ki, beklentilerle, keyif almadan cabalamadan, yasadigini dahi unutuyorsun daha sonradan.

Ama artık bu gece sondu ve artık cocukluk hayallerime donmenin zamani geldi. Hayal kurmak cok guzel bir sey ama onu basarmak icin calismiyorsan sadece aci verir, ve hele ki baskasinin senin icin gerceklestirebilecegi bir hayalin varsa bu daha da aci verir. Benim bir hayalim var, kendi hayalim, tamamen benim... Yapabilecegim bir hayal. 2 yilin sonunda birikimim ile Japonya'ya yerlesmek istiyorum. Eger dunya bu sekilde devam eder ve ben saglikli bir sekilde calisabilirsem bunu yapabilirim. Yani hayalimi gerceklestirebilirim aslinda, cok uc bir sey degil. Fakat yalnizca anomaliler hayalime engel olabilir. Su anki statukonun disi, Japonya'nin vize getirmesi, dunya savasi falan gibi.

Ama gelecek hakkinda daha umutluyum. Aslinda biraz da Japonya'nin icinde bulundugu halden dolayi olabilir. Siz de farkindasiniz Japonya gezileri son donemlerde viral oluyor. Benim cocukluk hayalim aslinda bu 20-22 yildir ama su an populerliginin sebebi asiri az dogurganlik. Japonyanin nufusu azaliyor, bu muhafazakar ulke artik topraklarini aciyor, tanitiyor gibi turistlere, belki de insan gocu icin. Umarim gidenler Japon kulturune adapte olur. Cok guzel, saygili bir kulturleri var. Umarim bozulmaz bu.

Diyecegim o ki, umarim tek bir yasaminizi bosa harcamiyorsunuzdur ve size de benim ki gibi bir isaret gelir umarim, eger yasaminizi bosa harciyorsaniz fark etmenizi saglayacak...

Bu gece ile birlikte hicbir sey degismeyecek hayatimda ama ben cok degismis olacagim, yepyeni bir dunya olacak yeni ben icin yani yarin sabah uyaninca.

Aklima ne koyduysam bunca zaman calisip basardim, bunu da calisip basaracagima eminim. Birikim yapacagim, ve basaracagim ne olursa olsun, tek amacim bu. Hayatimin anlamini yitirmisken ve hicbir kurtarici umidim yokken hayatimin tek anlami bu. Cunku beni bu dunyada kurtaracak kimse yok, aslinda bunca zaman boyunca bekledigim sey nefret ve kinden baska da bir sey degil. Hayatimin anlami olmali, guzel bir anlami. Bu anlami sadece siz verebilirsiniz, hicbir kurtarici beklemeyin arkadaslar. Zira benim kadar yalnizsaniz eger, yalnizsinizdir o kadar, kimse sizin yalnizliginizi onemsemez umursamaz, hep kotu davranmaya devam eder, sizin guc alacaginiz yaninizda kimse yokken dahi sizi ezerler.

Keske diyorum bazen yanimda biri olsa bu zamanlari atlatabilecegim. Benim hic arkadasim da yok hicbir seyim yok, hayatimda bir seyleri paylasabilecegim, manevi olarak guc alabilecegim birisi olsun isterdim. İcimde o kadar cok paylasim yapmak istedigim sey var ki, tek basina olmak, yalniz olmak, icindeki sevinci de huznu de paylasabilecegin hic ama hic kimsen olmamasi gercekten cok uzucu ve yipratici. Yalniz basima olsam bile yapacagim ama. Bir sevgili arayisim yok zaten, alistim yalnizliga. Tek amacim Japonya, ve tek ilgilendigim kisi de kendimim.

Size de bu parcayi armagan ediyorum. Cunku kimsem yok arkadaslar paylasabilecegim. Hep hayatimda yeni sayfalar actim, hatta yeni kapaklar actim. Bir hikayenin, romanin, kitabin daha sonuna geldim. Belki de olmasi gereken buydu Japonya'ya yerlesmekti belki de benim degistirilemez kaderim en sonunda. Herkesi silip, kimsemin olmamasi, tamamen yalniz kalmam, burayla bir bagimin olmamasi ve Japonya'ya yerlesmem. Kadere pek inanmam ama oraya dogru ilerliyorum gibi ister istemez. Artik olene dek icinde olacagim ve kitabin kapaginin ben oldukten sonra kapanacagi bir hikayenin icinde olmak istiyorum.


https://youtu.be/q8ir8rVl2Z4?si=8-Zt8H86T2pv9Aj2

Allah yardımcınız olsun hocam inşallah istedikleriniz gerçekleşir

Sizi tebrik ediyorum

Teşekkürler, umarım hocam.

Teşekkürler.

Umarım hocam. En guzel sey baskalarina olan beklentilerinizden kurtulup kendi hayatiniza odaklanmak ve sevginizi de dogru kisilere yoneltmek. İcinizdeki paylasim ihtiyacinizi sevdiklerinizle gidermek. Kin ve nefret hissettiginiz herkesi hayatinizdan uzaklastirin. Umarim bu sefer elde edebilirsiniz.

Aynen oyle hocam, ayni durumdayiz sanirim. Onlar en kolayi eger cok yoksa, ya da odeyebileceginiz durumdaysaniz zaten.

Tebrikler.

Hocam, ülke değiştirmek "takıntı, yalnızlık" gibi durumlardan kurtaramayabilir malesef.

Şahsen, kafamda fazla döndürdüğüm bir düşünce olunca "hayat, olumsuz bir takıntıyı sürdürebilecek kadar uzun değil" diyorum.
Kabullenmeye çalışıyorum. Penceremin karşısındaki yola ve yoldan geçen arabalara bakıyorum. Düşüncelerin sonsuzluğa akıp gittiğini hayal ediyorum. Nasıl mı? Örneğin; yoldan geçer arabaları "düşünceler", yolu ise "sonsuzluk" olarak tanımlıyorum.
"kafaya takma, düşünme" falan demiyorum. Çünkü bastırmak veya kaçmak çözüm getirmiyor.
İnternetten, kitaplardan psikoloji içerikli konuları okuyarak videoları izleyerek yukarıda bahsettiğim düşünceleri kendi hayatıma kattım.

Yalnızlık açısından ele alırsak videolardan edindiğim izlenimlere göre Japon toplumu, bizim topluma göre daha içe kapalı görünüyor. Kedi, uzanamadığı ciğere "mundar" dermiş dersen kısmen haklısın. Çünkü yaşamak için Türkiye dışında hayalini kurduğum birkaç ülkeden biri Japonya'ydı. Şuan bu beklentimi, "pek olması değil" diye nitelendiriyorum. Çoğunlukla kurallara uyan, saygılı bir toplum olduğu için halen ilgimi çekmeye devam ediyor.

Dilerim ki Japonya hayalinizi yaşarsınız, forumda yazılarının devamını okuruz ve hatta videolarını görürüz.

Umarım hocam, benim hayalim de bundan iki yıl sonra Japonya'ya yerlestigimin gorsellerini, fotograflarini yuklemek buraya.

Aslinda takintidan kurtulmak icin yerlesmeyecegim hocam, tam aksine bir takintim vardi beni buraya baglayan, o takintiyi astim artik. O yuzden kendimi cok daha ozgur hissediyordum. O takinti yuzunden hep hareketlerimi kisitliyordum, ne yaparsam ihanet gibi gelecek gibi hissettiriyordu, o takintiya bagliydim hala ama niye kendimi yipratip bosuna kisitliyorum ki dedim, bosuna hayatimi harciyorum resmen olmayacak sey icin diye takintimi aştım. Kendi hayatima bakiyorum artik.

İnsanlarin ne dedigine hic bakmadan, tamamen kendi dusuncelerimle, o ne dusunur bu ne dusunur kaygisi da olmadan, takintima gereksiz sadakatimi bitirerek, ihanet hissine kapilmadan biricik hayatimi yasayacagim.

Bunu bosverip oyle kenara atmadim, dediginiz gibi bu bir cozum degil. Oyle yapiyordum ama hep iceride bir yerde hep bir takıntı olarak kalmisti, 3 gundur artik yok saymiyorum bu konuyu, uzerine uzun uzun dusunuyorum, cevremden ustu kapali gorusler almaya calisiyorum. Kimsenin tam olarak bilmesini de istemiyorum tam olarak neye takıntım oldugunu. 3-4 gunluk uzun bir surecin sonucu tamamen kafamda bitirdim artik, ve gercekten kus gibi hissediyorum.

Uzerimde o kadar cok yuk ve baski vardi ki bu takinti yuzunden, o kadar kin ve nefret duyulan, degersiz, kimsesi olmayan birisi olarak birakilmistim ki, inanilmaz yipratiyordu bu beni. Ben salak miyim dedim kendi kendime, bu kadar degersiz miyim. Cevremde bana deger verecek, beni degerli hissettirecek kimsem de olmayinca surekli bu kin, nefret ve degersizlestirilme daha da hayatimi etkiledi.

O kadar salakmisim ki hayatimi yipratmisim. Bana deger veren ve degerli oldugumu hissettiren birkac insan var hala hayatimda neyse ki. Takinti insana kendi degerini de unutturuyor kim oldugunu da. Kimliksizdim 3 aydir, tek bir seye bagli sekilde yasiyordum, hayatimi kaybetmis gibiydim ama kim oldugumu hatirladim, kendi degerlerimi, kimligimi geri kazandim ve tuy gibi hafifim artik, omzumdaki o tum yuk kalkti.

Sorumluluklardan kaciyordum aylardir bu yuk yuzunden cunku zaten ezilmistim ama artik hayatimi guzellestirecek her sorumlulugun altina giriyorum. Ne kadar surerse sursun basaracagim, bu hayatimi kesinlikle bosa harcamayacagim.