Nereye Kadar Böyle?

Normalde bu tür gece konuları açmasam da artık açmalıyım diye düşünüyorum, gece dertleşecek insanlar bulmak, akıl almak iyi olur diye düşündüm.

Bu gün ki konumuz aşk meşk işleri olacak.

Dışarda baktığımda seviyesiz, vıcık ilişkiler o kadar çok ki insanın bir ilişkiye başlayası bile gelmiyor. Hele gençlere (15-20 yaş) gençlere baktığımda gerçekten insan ilişkiden de evliliktende soğuyor.
Ben gelmişim 29 yaşına, benim yaşlarımda olanlar bilecektir en azından bizim zamanımızda ilişkiler bu şekilde değildi. Bir utanma vardı, şimdi ne kızlarda ne de erkeklerde ne utanma ne de normal bir ilişki var.

Ben hayatım boyunca ne çapkın oldum ne de karı kız arkasından koştum. Yani hiç bir zaman derdim karı kız olmasa da artık evlilik yaşımız geldi.
Hiç bir zamanda evlilik yaşım geldi bir şekilde evleneyim, karım olsun vb. derdim de olmadı. Ancak insanın yaşıtları evleniyor, çoluk çocuk sahibi oluyor ve hayat arkadaşlarını buluyor, gördükçe kendine soruyor...

İnsanın kendi sevdiği ve sevildiği birisini bulmak (hele bu devirde) gerçekten çok zor. Aslında evlenenlere değil de gerçekten aşık olup, uzun süre konuşup severek evelenen insanlara hep imrenmişimdir.

Mesela bir kızla konuşma girişimim olduğunda (instagram olsun, gerçekte olsun) birisinin ya sevgilisi çıkıyor, birisi istemiyor vb. insan uğraşmak bile istemiyor. Siz nasıl sürekli yeni kızlar peşinde koşabiliyorsunuz? Gerçekten bunun için işten ayrı bir mesai harcamak gerek. Tabi her kıza yürümekte zaten kanımızda yok, ayda yılda bir kız görüp beğeneceğiz de konuşmaya çalışacağız.

Bazen de kendime soruyorum "gerçekten bir ilişki istiyor musun?" aslında çoğu zaman bu sorunun cevabı "hayır" oluyor. Ben istiyorum ki iş hayatında başarılı olayım, dünyayı gezeyim, istediklerimi yapayım.
İş konusunda başarılı olduğum dönemlerde, hem sevdiğim işi yapıyorsam hem de para kazanıyorsam bu ilişkiler zaten genelde aklıma gelmiyor bile.

Aşık olmak konusuna hiç girmiyorum zaten, o hem en güzeli hem en kötüsü!
Size soruyorum abilerim, ablalarım, kardeşlerim siz ne düşünüyorsunuz?

Biraz uzun yazdım kusura bakmayın!

Selam olsun,

Hızlı yaşayan bir abiniz olarak (samimiyetinize binaen abiniz yazdım.) size kendi düşüncemi yazayım.
Evlendiğimde 38 yaşlarındaydım ve evlenelim demeden önce evlilik fikri aklımda yoktu.
Bir an oldu "Benimle evlenmene karar verdim" dedim.
"Doğru kararlar veriyorsun" dedi.
Evlendik.

Yani yaşın geldi baskısı, evlenmek zorundayım düşüncesi olmadan bir ilişki o noktaya geliyorsa zaten evleniyorsunuz.
Bir şey yapmam lazım yani daha açarsam ilişkim olmalı ya da aynı şekilde olmamalı gibi şartlandırmalar pek sağlıklı gelmiyor bana.
Şahsi fikrim evlilik yaşının 35 ve üzeri olması en ideal yaşlar olacaktır.
Hayatta sorunlar yaşayıp o sorunları çözmeyi öğrenmeden bir başka insanla hayatı paylaşmak pek kolay değil.
Çıkan bir sorunda sorunu çözmeyi öğrenmeden evlendiyseniz "sevgi" "aşk" sorunları çözmekte etkili olmuyor ve aslında çözüp mutlu bir birliktelik yaşayacakken insan tecrübesizlikten dolayı yani yaşanmışlıklarının azlığından dolayı o mutlu olacağı ve aşabileceği sorunlar bir son oluyor.

Evlenmenize gerek yok, sevgiliniz olmasına gerek yok ama evlenmemeniz için ya da sevgilinizin olması için bir engelde yok.
Bunları bir görev, zorunluluk, standart, basamak gibi görmeden tamamen akışına bırakmak gerekiyor.
Belirli bir yaşanmışlık ama yetmez bir yaş almışlıkta olması gerekiyor.

Bahsettiğim yaşta evlendim ve çok mutlu bir evliliğimiz var.
Belki 20'li yaşlarda evlensek 20 kere ayrılacak sorunlar yaşamışızdır ve bu sorunları çözmemiz 10 dakika sürmemiştir.
20'li yaşlarda evlensek böyle mutlu bir aile olamayacak muhtemelen birbirimizden mahrum kalacaktık.