Allah katında kafirler kendini savunabilir mi?

Yazdıkların dediklerimi değiştirecek şeyler değil. Sürekli manevi şeyler. Bu yazdıklarınız sorduğum hiç bir şeye cevap değil. İlk mesajda yazdığım gibi kendini ait hissetme ihtiyacının , ölümden sonrasını düşünmemek vb gibi konulardan insanların kaçış yolu bağlanmak. Bağlanmanın en iyi yolu ibadet etmek. Bu yazdıklarında dediklerimi tam aksine kanıtlayan şeyler.Ruhsal olgunluk , ruhun ilacı , insan rehberliği hepsi sadece süslü sözler. Hiç biri sorduklarımın net cevabı değil. Ayetlerde yazan şeylerle cevap verdiğinizi sanmanız da bir hayli komik.


Böyle videoları olan birinin videosunu koymanızda süper. Bir de hayalhanem videoları yollayın hocam. Oyuncu tutup ateist rolüne sokan
@Vitruvius; sende bana atılan replyleri beğenmek yerine sana sorduğumu cevaplasan belki konuşabiliriz dostum.

Öncelik imana bakılacak yoksa yaptıkların amacı muhtemelen farklıdır.. Aşıyı insanlığa iyilik olsun diye bulmamıştır mesela.. Prestij, saygınlık, para vs. daha ön plandadır muhtemelen.. Belki de kimyasal silah yapıyordu aşı bulmuş oldu.. kimbilir..

İnsanın , insan olmasının ilk kanıtı iman..


Farzedelim ki gerçekten insanlık için buldu.. O zamanda cehennemdeki kademesini düşürmüş olur.. Her yaptığın zerre iyiliğin karşılığını bulacaksın..

Peki, insanın 50-60 yıllık sınırlı ömründe yaptığı hatalar yüzünden, sonsuz ya da binlerce yıl sürecek bir cehennemle cezalandırılması ne kadar adil?
1400 yıl önceki ve ondan da önceki mucizeleri ve peygamberleri bile göremeyerek daha zorlu bir seviyedeyiz.


Bir Japon ailesinde doğan bir çocuk, doğal olarak Japonca öğrenir, Türkçe değil. Çünkü çevresi, ailesi, toplumu onu bu şekilde kodlar. Din de böyle şekillenir. Ailesi neye inanıyorsa, çocuk da genellikle onu benimser. "Aklı var, araştırıp doğruyu bulsun" demek kolay. Ancak bir insanın sıkı sıkıya inandığı bir düşünceyi bırakması, dışardan söylendiği kadar basit değildir. Aynı şekilde, bir Hristiyan da kendi inandığı dini bizim kadar içten savunabilir, kendi açısından çok makul delillerle.

Dünya hiçbir zaman adaletin, barışın ve huzurun tam anlamıyla hâkim olduğu bir yer olmadı. Savaşlar, ölümler, adaletsizlikler hep vardı. Böyle bir ortamda insanın neye inanacağına dair sağlıklı bir karar vermesi de elbette kolay değildir. Kimisi dine daha da bağlanır, kimisi ise hayal kırıklığıyla tüm inançlarını kaybedebilir. Bu noktada insanı sadece aklıyla yargılamak yetersiz kalır. Çünkü herkesin aklı, ruh hali ve çevresi birbirinden farklıdır. Parmak izi nasıl eşsizse, insanın zihinsel ve duygusal yapısı da öyledir.

Bugün Müslümansak, büyük ihtimalle bu, doğduğumuz ailenin, kültürün ve çevrenin bir sonucudur. Bugün birçoğumuzun çocuklukta cami anısı vardır. Sebebi bellidir. Biride çıkıp biz kilisede şunu yaptık demez.

Aynı şekilde bir Amerikalı, Hristiyan bir ailede doğmuşsa, büyük olasılıkla Hristiyan kalır. Eğer siz Amerika’da doğmuş olsaydınız, aynı imanla aynı şeyleri savunur muydunuz, gerçekten?

Kaldı ki; iyilik, niyet sorgulamasıyla gölgelenmemeli. Belki biri aşıyı prestij için buldu, belki para için. Ama sonuçta hayat kurtarıldı mı? Evet. Bu dünyada somut etkiler bazen niyetten daha belirleyici olabilir. Belki de ilahi adalet dediğimiz şey, bu karmaşık dengeleri bizden daha iyi tartabiliyordur. Bugün kaçtane insan karşılıksız inanıyorki? Cennet hayali kurarak yaşamıyormuyuz? Herkes olmasada birçoğu böyledir.

Tanrının her şeyi bilmesi senin savunmanı önemsiz hale getirir.
Savunman bir şeyleri değiştirecekse o zaman tanrı kendi bildiğini değiştirmiş olacak. O zaman da her şeyi bilmemiş oluyor bilse değiştirmezdi.
Tanrı her şeyi bildiği için de senin savunman bir arz etmeyecek ve gideceğin yer zaten çokdan karar verilmişti çünkü biliniyor.