Nedir bu insanların kendini birşey zannetmeleri

İnsanlar olarak yaradan karşısında ne kadar da çok aciz olmamıza rağmen ona isyan ve umursamaz tavırla takılmamız nasıl büyük bir tezattır anlatamam yaradanın verdiği yarattığı yemeği yemese ölen bir canlıyız. Tuvalet ihtiyacını karşılamasa insan bokluktan ölür. Çok aciz bir varlığız. Ama sanki insan birşeymiş gibi yaradana ve yaradılana hiç saygımız kalmamış kendi egomuzu hep ön planda kendi çıkarımızı ön planda tutmaya çalışıyoruz. Halbuki bu dünya bir köprü asıl iş karşıya geçince başlayacak. Bunu unutup dünyada ne yaparsan kar mantığıyla zulümler aldı başını gitti. Ayrıca sorgu sual şu an nefes almamız gibi var olan bir durum. Siz siz olun şükür etmeyi verene verdirene ve verilen nimetin ondan geldiğini asla unutmayın. Nimetler geçicidir bazıları dünyada alınır bazısı ölünce. Ama ölmeden önce kendimizi yaratılan olarak istenilen şeylerin kaçta kaçını yapıyoruz hesaba çekelim. Çünkü Allah kimseye karşı sorumlu değil istediğini cennete istemediğini cehenneme koyar. Ama merhameti bizim davranışlarımızla şekillenecek yaptıklarımıza göre değişecektir. Bunu unutmayalım.
Okuduğunuz için teşekkür ederim

Hersey ‘çalışıyor ama camii de yaptırıyormuş’ ile başladı..

hocam bu güzel yazınız için ben teşekkür ederim okudum ve iyi geldi. bazen empati yapıyorum diyorum acaba bu insanlar neden böyle davranıyor. eski dedelerimiz olsun nenelerimiz olsun onlardan çok şey öğrendiğimizi farkediyorum, eğer ki öğrenmeseydim şu anda halim o insanlar gibi olurdu. çünki o insanlara da hak veriyorum görmemiş olabilirler o saf sevgiyi. gerçi her dönemde vardı da bu kadar yoktu. şu anda maşallah, inşallah diyen bi tekme atıyor, adam bunu görüyor o şu dindense ben o dinden değilim diyor. e adama kötü örnek olunuyor ona zarar veriyor çünki. say say bitmez hepsi çok acı. bir döngünün içerisinde kaldı insanlar, at izi it izine karıştı.

20 yaşında, tek başına yaşayan bir kiracıyım. Yorulduğumuzu dile getiremiyoruz ama bir tek Rabbimize teslim oluyoruz. İşveren zulümlerine katlanmaya zorunlu olan biri olarak yazıyorum. Hayat zor, ama biliyorum ki ben artık dosdoğru bir insanım. Beni siz forum üyeleri anlayamazsınız; kişinin kendisini en iyi anlayan Rabbidir.
Kutsal yazıyı okudukça teslimiyetim artıyor. Hayat zor... Artık evime dönmek ve üzerimi örtmek için sabrediyorum. Bu sayede, artık ben de dinlenebilirim.

Her insan kalbinin ekmeğini yer çok düşünmemek lazım.