İnsan Görmek Artık Katlanamayacağım Düzeyde Midemi Bulandırmaya Başladı

Önceden de hep böyle düşüncelerim olurdu ve hep yalnızdım. Benim kadar bu noktalara gelmiş olanlar vardır illaki.

Sizin de düşüncelerinizi merak ediyorum.

Toplum rezalet düzeyde ve hiçbir şey iyiye gitmeyecek her şey çok daha kötüye, yozlaşmaya ve çürümeye gidiyor. George Orwell'ı çok balon bulurum, benim adamım Aldous Huxley olmustur hep; ve o roman gerçek olacak gibi: "Cesur Yeni Dünya" adı dahi heyecan uyandırıyor değil mi? Evet tam da böyle büyük bir heyecanla, büyük bir sosyalleşme çılgınlığı, partiler, herkes tüketmekten dopamin patlaması yaşar vaziyette cesur yeni dünyayı oluşturuyor.

Egosu tavan yapmış insanlar, Varoşluğun popülaritesi, Artık utanılacak şeylerin gurur duyulacak şeyler olması, saygının ve sevginin sıfırlanıp değerlerin yitirilmesi ve insanların bir ürün haline gelip herkes tarafından kolayca tüketilmesi, herkesin herkes için olması, sanat, film, hiçbir şeyin derinliğinin kalmaması ve herkesin 10-15 saniyelik dünyalara hapsolması...

Midemi bulandırıyor, ve bunlar çoğunluk, bunlar hep çoğunluktu ama normlar vardi, onlar dahi toplum içinde normal bir birey gibi gözükebiliyordu... Şimdi ise varoşluk yaşam stili, haline geldi, ve herkes de çok enteresan şekilde bunları horgörmüyor ve hor görenleri garipsiyor. Tam bir Cesur Yeni Dünya gerçekten. Değerleri olanların aşağılanması ve kendi değersiz dünyalarında her şeyin normalleştirilmesi. Tabii sosyal medya devriminin toplumu inanılmaz bir cahilliğe itmesi de etken, cahillik arttıkça varoş kültür daha bir özgüvenli oluyor.

Neyse bu kadar yazmayacaktım. Saçmaladığım çok yer olmuştur kusuea bakmayın. Diyeceğim şu ki artık ben elendim arkadaşlar, yok yani... Ben bu toplumda asla olamam ve ilerleyen hiçbir zaman da olmayacağım. Tek isteğim var evime kapanmak. Evimde ihtiyacım olan her şeye sahip olup orada yalnız başıma huzurlu olmak. Dışarıya hiç çıkmamak istiyorum. Neyse ki kurye sektörü baya bir gelişti, her şeyi dışarıdan söyleyebilirim. Yalnızca arada bir mecbur insanlara katlana katlana kamp yapmaya giderim ormana tek başıma belki. Cidden koptum ben bu iğrenç toplumdan. Herhangi bir kafenin ne yanından geçmek, ne de caddede yürümek istiyorum. Mecbur bir yere kadar katlanacağım, çalışmam da lazım. Ama umarım artık dışarıda bir iş yapmadan hayalimi gerçekleştirebilirim.

"savaş bariştir
özgürlük köleliktir
cahillik güçtür."

Aslında savaşın toplum ve değerler üzerindeki etkilerinden bahsedecektim yazıda sora sıkıntı çekerim diye vazgeçtim. Watchmen Ozymandias karakteri gibi, olumlu yönlerinden bahsedecektim insanlık adına.

Selam olsun,

Güzel yazmışsınız her ne kadar konu pis olsa da.
İnsanlar bazen neleri kaybettiğinin farkında olmuyor.
Ekonomik krizler, çözülür.
Bugün açsındır ama doyarsın.
Tüm bunlar çözülecek sorunlar ama yozlaşan bir toplumu eski haline getirmek pek olası bir şey değil.
Kaybedilen değerleri tekrar değerli hale getirmenin bir yolu yok denecek kadar zorlu süreçlerdir.

Temel toplumsal ahlak, iyiye ya da kısaca erdem sayılacak ne varsa, İnsani ilişkiler, Nezaket, Saygı, arkadaşlığın ya da dostluğun tanımı...
En kötüsü de mahcubiyet, utanma, vicdan, merhamet gibi şeyler yok olduğunda bir kere bu sınırı aşan bir toplum bir daha o sınırlara sokulamaz, en azından kısa ve kolay bir şekilde.
Bende sizin gibi düşünüyorum.
Tekrar yerine koyulamayacak ne varsa kırıp döktük.
Şimdi her yer cam kırıklarıyla dolu ve çıplak ayakla yürüyüp geleceğe umutla bakmak bir miktar polyanacılık.

Şu şerhimi yazmam lazım.
En dibi görmek bazen en iyiye giden yola sevk eder.
Bu umudum hep derinlerde ama gerçekten çok derinlerde duruyor.
Umarım çok daha güzel ve keyifli bir yaşamımız.

Devir değiştikçe bizim gibi ihtiyarlar yeni varlığı sıkça sorgulayıp şikayet eder. Sümer tabletlerinin birinde "Yeni nesil çok bozuldu." gibi bir cümlenin geçtiğini biliyorum. Binlerce yıldır aynı durum var. Türkiye'nin özel bir durumu mevcut. İran gibi bir dönüşüm geçiriyor. İran'da da eski onurlu insanlar yerini ahlaksız ve omurgasızlara bırakmıştı. Dikkat edersen Türkiye'de sanatsal ve bilimsel yaratı neredeyse kalmadı. İrtica yozlaştırır.

1 müsibet, 1000 nasihatten iyidir gerçekten hocam. Ben de buna inanıyorum, dibi görmek lazım. Ama insanlar artık çok utanmazlar her yeri müsibet kaynasa da tam aksine devam ediyorlar...

toplumu küçümsemek, zekâyı kanıtlamaz; bazen sadece sosyal beceriksizliğin kamuflajıdır. bu kadar uzun bir yazıda size dair hiçbir derinlik, geçerli hatta geçersiz bir argüman bile okuyamadık. cahilliğe kızmadan önce kendi entelektüel katkımızı sorgulamamız gerekir.

Bir şeyi kanıtlamaya çalışmıyordum ama siz bilirsiniz. Ya da entellektüel bir şeylerden de bahsetmedim, şöyleyim böyleyim diye, sadece toplum midemi bulandırıyor ve benim gibi birçok insan da vardır eminim, toplumdan elendiğimizi düşünüyorum birçok insan olarak. Bunu ve yaşam tarzı isteğimi dile getirmiştim buna çözüm olarak. Herhangi bir yazı yazma gereği dahi duymamıştım ama çok boş boğaz bir insan olduğum için aklıma geleni anında söyleyip yazıyorum. Çok yanlış anlamışsınız sanırım.

Son dönem ben de böyleyim insanlar artık ağır gelmeye başladı kimseyi çekemiyorum tahammülüm kalmadı. Hep çıkar ilişkileri, samimiyetsiz insanlar, birbirinin kuyusunu kazmaya çalışan iş arkadaşları, arkandan konuşan vs vs bitmez.