Önceden de hep böyle düşüncelerim olurdu ve hep yalnızdım. Benim kadar bu noktalara gelmiş olanlar vardır illaki.

Sizin de düşüncelerinizi merak ediyorum.

Toplum rezalet düzeyde ve hiçbir şey iyiye gitmeyecek her şey çok daha kötüye, yozlaşmaya ve çürümeye gidiyor. George Orwell'ı çok balon bulurum, benim adamım Aldous Huxley olmustur hep; ve o roman gerçek olacak gibi: "Cesur Yeni Dünya" adı dahi heyecan uyandırıyor değil mi? Evet tam da böyle büyük bir heyecanla, büyük bir sosyalleşme çılgınlığı, partiler, herkes tüketmekten dopamin patlaması yaşar vaziyette cesur yeni dünyayı oluşturuyor.

Egosu tavan yapmış insanlar, Varoşluğun popülaritesi, Artık utanılacak şeylerin gurur duyulacak şeyler olması, saygının ve sevginin sıfırlanıp değerlerin yitirilmesi ve insanların bir ürün haline gelip herkes tarafından kolayca tüketilmesi, herkesin herkes için olması, sanat, film, hiçbir şeyin derinliğinin kalmaması ve herkesin 10-15 saniyelik dünyalara hapsolması...

Midemi bulandırıyor, ve bunlar çoğunluk, bunlar hep çoğunluktu ama normlar vardi, onlar dahi toplum içinde normal bir birey gibi gözükebiliyordu... Şimdi ise varoşluk yaşam stili, haline geldi, ve herkes de çok enteresan şekilde bunları horgörmüyor ve hor görenleri garipsiyor. Tam bir Cesur Yeni Dünya gerçekten. Değerleri olanların aşağılanması ve kendi değersiz dünyalarında her şeyin normalleştirilmesi. Tabii sosyal medya devriminin toplumu inanılmaz bir cahilliğe itmesi de etken, cahillik arttıkça varoş kültür daha bir özgüvenli oluyor.

Neyse bu kadar yazmayacaktım. Saçmaladığım çok yer olmuştur kusuea bakmayın. Diyeceğim şu ki artık ben elendim arkadaşlar, yok yani... Ben bu toplumda asla olamam ve ilerleyen hiçbir zaman da olmayacağım. Tek isteğim var evime kapanmak. Evimde ihtiyacım olan her şeye sahip olup orada yalnız başıma huzurlu olmak. Dışarıya hiç çıkmamak istiyorum. Neyse ki kurye sektörü baya bir gelişti, her şeyi dışarıdan söyleyebilirim. Yalnızca arada bir mecbur insanlara katlana katlana kamp yapmaya giderim ormana tek başıma belki. Cidden koptum ben bu iğrenç toplumdan. Herhangi bir kafenin ne yanından geçmek, ne de caddede yürümek istiyorum. Mecbur bir yere kadar katlanacağım, çalışmam da lazım. Ama umarım artık dışarıda bir iş yapmadan hayalimi gerçekleştirebilirim.