Öldükten sonrası için düşünceleriniz neler?

Katılıyorum ve birşey eklemek istiyorum. Öldükten sonra başka bir bedene giriyoruz bence çünkü mesela bazı konularda dejavu yaşıyoruz sanki önceden yaşamışız gibi veya bu bilgileri sanki biliyormuşuz gibi. Felsefede bunun bir konusu vardı sanırım ismini unuttum
İlgisini çeken araştırabilir

Bu mantıkla 1 milyar dolarının olmadığını da iddia edemezsin. Belki de 100 tane kız çocuğun vardır yeterince ararsan her yere bakarsan 1 milyar dolar ve 100 kız çocuğunu bulabilirsin.

Materyaliz. Materyal olduğumuz için uyarıcı materyaller, alkol, narkotik, psikotik materyaller karakterimizi kararlarımızı etkiliyor.

Yoktan var olmadık ve vardan yok olmayacağız. Vücudumuzdaki tüm atomlar, karbon, azot, fosfor, oksijen, hidrojen patlayan yıldızlarda oluşmul yıldız tozlarıdır. Sadece madde döngüsü içindeyiz. Tüm yaşamımız entropiye direnen bir madde döngüsüdür.

Biz hayatta değilken de vücudumuzu oluşturan tüm atomlar bu gezegende bir yerlerdeydi. Biz öldükten sonra da bu atomlar gezegende bir yerlere dağılacaklar.

Yani asıl ölümsüz ve yok olmayan kısım materyalimiz. Yok olacak kısım ise maneviyatımız, karakterimiz ve bilincimiz.
Biz ise bunun tam tersine inanmak istiyoruz. Bedenimiz yok olacak ruhunuz kalacak diye inanmak istiyoruz.

Ölmek istemeyen çocuk yapsın. Çünkü bu dünyaya bırakabileceğiniz tek şey genetik mirasınızdır. Onun dışında sıradan insanların bıraktığı hiç bir şeyin çok uzun süre kalmasının yolu yok. Hayat maddede depolanmış bir bilgi bir koddan ibarettir. Bu kodu devam ettiriyorsanız sizin kodunuz ve bilginiz siz ölseniz de devam eder. Yoksa manevi olarak da tamamen yok olursunuz.

doğmadan önce nasıldı? öldükten sonrada aynı şekilde olacak hiç olacaksın rüya görmeden sonsuz birşekilde uyuduğunu düşün bu şekilde olacak demek isterdim ama korkuyorum.

Doğmadan öncesi gibi.

95 yılında doğdum. Ben doğmadan önce dunyada bilmem kaç milyar kişi doğup ölmüş. Anılar olmadığı an hiçiz. 95 yılından öncesini bilmiyorum. Öldukten sonra da işte. Hiç doğmamış gibi sanki. Hiçlik. Hiçlik korkutmuyorda, sonsuzluk korkutuyor açıkçası. Tamam gunluk rutinde yıllar boyu belki benzer şeyleri yapıyoruz, ama sonsuzlugun bir parcası olmak, garip hissettiriyor. O yuzden, akışına bırakmak en iyisi. Ortak fikirde oldugumuz tek şey her zaman su olacak. Yaşayan hiç kimse bunu bilmeyecek.

Doğmadan öncesi hakkındaki düşüncelerim ile aynı.
Bir zamanlar yoktum.
Bir gün yine var olmayacağım.

Gidip gelmedim ki anlatayım. Milyonlarca teori sunulabilir. Bilinç düzeyinde, anne karnını hatırlamıyorum. Sanırım ölünce de benzer bir form olacaktır. Ama hatırlatılır..

"Öldüğünde, doğmadan önce neysen o olacaksın. Ve adını hatırlayan son kişi öldüğünde hiç doğmamış olacaksın." -Ernest Watson

Maalesef böyle olacak. İnsanlar zaman içerisinde evrim geçirip beyni geliştiğinden, kendisine inanılmaz anlamlar yüklemiş, kendisinin özel olduğunu düşünmüştür. Ölüm gelince özel olmadığını anlayacak. Ve bu sebeple hiçlikten korkmayacak. Şuan insan özel olduğunu düşündüğü için yok olmaktan korkuyor. Ölüm gelince özel olmadığını anlayacak herkes. Doğmadan önceyi düşündüğünde korkuyor musun? Hayır. Ölünce de korkmayacaksın üzülmeyeceksin.

kimse ölüp geri dönmediği için bu sorunun cevabını ölünce göreceğiz. ama en basit haliyle doğumdan öncesi gibi olacağını varsayarsak, koca bir hiçlik bizi bekliyor gibi