Sevdiğim kadınla evlenmek istiyorum Ailem karşı çıkıyor yardım

Bugün sizlerle biraz özel bir konuyu, sevdiğim kızla yaşadığım durumu paylaşmak istiyorum. Tecrübesi olanların yorum yapması beni gerçekten çok mutlu eder. Özel bir şirkette çalışıyorum.
Tanıştığım kız arkadaşım da bizim şirkette taşeron bir firmada çalışıyor. Ben 31 yaşındayım, o ise 29.
İlişkimiz başladıktan sonra, daha ilk haftada bana “Sana bir şey söylemem gerekiyor” diyerek iki çocuğu olduğunu anlattı. Biri 13, diğeri 7 yaşında. Duyunca ilk etapta yıkıldım diyebilirim. Çünkü klasik bir Türk ailesinde yetiştim ve ailemin böyle bir durumu asla kabul etmeyeceğini biliyordum. Ama diğer yandan onu gerçekten çok sevdim.
“İş başa düştü” dedim. Bir şeyler yapmam gerekiyordu. Ailemi ikna etmeye karar verdim.

İlişkimiz şu an 1.5 yılı geçti. Bu süreçte babamın arkadaşlarıyla konuşarak onu ikna etmelerini istedim ama babam çok katı ve eski kafalı bir insan. Kesin bir dille böyle bir evliliğin mümkün olmadığını söyledi.
Annemle de konuştum, hatta onun arkadaşlarıyla bile paylaştım durumu ama annem de “Baban ne derse o” düşüncesinde olduğu için sonuç alamadım. Bir ara ayrılmayı denedik ama bu ikimizi de fazlasıyla yıprattı.
Ek olarak şunu da paylaşmak istiyorum: Sevgilimin eski eşiyle altı yıl önce boşanmış. Çeşitli davalardan dolayı hapisteydi. Şimdi çıkan afla birlikte cezaevinden çıkıyor ve çocukları da alacakmış.

Bu konuda kafamda çok fazla soru işareti var. Bir yandan ailemin baskısı, düşünceleri ve yetiştiğimiz ortam beni etkiliyor. Dürüst olmak gerekirse, biz biraz “sorgulamadan büyütülmüş”, “itaatkar” bir nesildik.
Babamın baskısıyla büyüdük; sadece bu konuda değil, hayatımızın birçok alanında. Eğer babam bir şeyi istemiyorsa, onun canı isteyene kadar o şey olmazdı. Ya da çok uzun zamanlar boyunca yalvara yalvara, defalarca tekrar ederek ancak öyle olurdu.
Hep onun dediği olurdu, biz ise sadece uyum sağlardık.
Ama tüm bu zorluklara rağmen ben de onu çok seviyorum. Gerçekten çok iyi anlaşıyoruz. Yanında huzur buluyorum ve hayatın yükünü birlikte taşıyabileceğim biri olduğunu hissediyorum.
Bugün geldiğim noktada bazı şeyleri daha net görebiliyor, sorgulayabiliyorum. Yeni nesille konuşurken bile zorlandığım zamanlar oluyor çünkü onlar sorgulamayı biliyor.
Bu ilişkiyi devam ettirirsem, büyük ihtimalle ailemi tamamen kaybedeceğim. Belki birkaç senelik bir kırgınlık olur, belki babam mezara kadar bu duruşunu sürdürür… Bilmiyorum.
Aranızda çocuklu biriyle evlenmiş olan var mı? Ya da bu tür durumları yaşamış, gözlemlemiş kişiler varsa düşüncelerini öğrenmek isterim. Ne gibi zorluklar yaşadınız? Beni ne bekliyor olabilir?
Tüm yorumlarınıza açığım, şimdiden teşekkür ederim.

Öyle fırlama, zip zip bir insan değilim. Hayatımda toplasan 3-4 ilişkim oldu. Hepsinde de bir şekilde bazı sebeplerden dolayı karşı taraf uzaklaştı, gitti. Önceki ilişkim dört yıl sürdü. Giden geri geliyor ama bu sefer de benim canım istemiyor.
Ama bu kızda… Evet, gerçekten daha önce hiç hissetmediğim duyguları hissettim. Hiç yaşamadığım şeyleri yaşadım. Ben bir şeyi yapıyorsam, onu dibine kadar yaşamayı, yaşatmayı seven biriyim. Sevgiyi de, ilgiyi de yarım değil, tam yaşarım. Ama tabii dediğiniz gibi; uzun süreçte bu yıpratıcı olabiliyor. Sonra bir gün geliyor, “Eskiden böyleydin, artık yapmıyorsun” cümleleriyle karşılaşıyorsun.

O da beni çok seviyor. Dün aslında ayrıldık… Ve o kadar yoğun geçti ki. Ayaklarıma kapandı, yalvardı, sinir krizleri geçirdi. Ben ise tam anlamıyla bir duygu karmaşasının içine girdim. Ne yapacağımı, nasıl hissedeceğimi bilemedim. Gerçekten çok sarsıldım.
İçimde ona karşı güçlü bir koruma, kollama ve destek olma isteği var. Hani belki bu ilişki sürmese bile, giderken onun hayatına bir dokunuş yapıp öyle gitmek istiyorum. Bilmiyorum… İyi mi ediyorum, kötü mü ediyorum, kendimden de emin olamıyorum bazen. Ama içimden gelen bu.

Şu an bir firmada taşeron olarak çalışıyor ama ben onun daha büyük, hayatını daha rahat sürdürebileceği, çok daha kurumsal bir firmada çalışmasını istiyorum. Bu konuyla ilgili bazı adımlar da attım. Tanıdığım kişilerle görüştüm, CV’sini o firmalara ulaştırmasını sağladım. Umarım bir fırsat doğar.

Şöyle de düşünüyorum: Belki ben olmasam bile, bu yaptığıma ileride bana dua eder. “İyi ki hayatıma girmiş” diyebilir. Şimdi diyeceksiniz ki, “Sen iyilik meleği misin?” Ama değil. Sadece onun hep acı çekmiş olduğunu görüyorum ve içim rahat etmiyor. Onun iyi bir hayatı olsun istiyorum.

Bayramda ailemin yanına, memlekete gideceğim. Son bir kez daha konuşmak istiyorum onlarla. Ya “Tamam, bu ilişkiye devam” diyeceğim, ya da “Zaten bitmiş, hiçbir şekilde iletişim kurmadan yoluma bakacağım” noktasına geleceğim.

Evet, eski eşi cezaevinde. Çocuklar şu anda beni çok seviyor. Ne olur, ne yaşanır ileride bilmiyorum ama ben de onları seviyorum. Birkaç kez birlikte tatile çıktık, doğum günlerinde hediye aldım, PlayStation gibi şeyler… İçimde hep şu endişe de var: Baba çıktığında “Sen kimsin benim çocuğuma hediye alıyorsun?” gibi bir tepki gösterir mi? Belki evet. Çünkü bu durum, bir duygu karmaşası yaratabilir.

Yorumunuz gerçekten çok kıymetliydi. Beni ciddiye alıp bu kadar detaylı, içten ve uzun bir cevap verdiğiniz için çok teşekkür ederim. Umarım bir gün bu hikayeyi, “İyi ki sabretmişim” diyerek tamamlarım.