Öyle fırlama, zip zip bir insan değilim. Hayatımda toplasan 3-4 ilişkim oldu. Hepsinde de bir şekilde bazı sebeplerden dolayı karşı taraf uzaklaştı, gitti. Önceki ilişkim dört yıl sürdü. Giden geri geliyor ama bu sefer de benim canım istemiyor.
Ama bu kızda
Evet, gerçekten daha önce hiç hissetmediğim duyguları hissettim. Hiç yaşamadığım şeyleri yaşadım. Ben bir şeyi yapıyorsam, onu dibine kadar yaşamayı, yaşatmayı seven biriyim. Sevgiyi de, ilgiyi de yarım değil, tam yaşarım. Ama tabii dediğiniz gibi; uzun süreçte bu yıpratıcı olabiliyor. Sonra bir gün geliyor, Eskiden böyleydin, artık yapmıyorsun cümleleriyle karşılaşıyorsun.
O da beni çok seviyor. Dün aslında ayrıldık
Ve o kadar yoğun geçti ki. Ayaklarıma kapandı, yalvardı, sinir krizleri geçirdi. Ben ise tam anlamıyla bir duygu karmaşasının içine girdim. Ne yapacağımı, nasıl hissedeceğimi bilemedim. Gerçekten çok sarsıldım.
İçimde ona karşı güçlü bir koruma, kollama ve destek olma isteği var. Hani belki bu ilişki sürmese bile, giderken onun hayatına bir dokunuş yapıp öyle gitmek istiyorum. Bilmiyorum
İyi mi ediyorum, kötü mü ediyorum, kendimden de emin olamıyorum bazen. Ama içimden gelen bu.
Şu an bir firmada taşeron olarak çalışıyor ama ben onun daha büyük, hayatını daha rahat sürdürebileceği, çok daha kurumsal bir firmada çalışmasını istiyorum. Bu konuyla ilgili bazı adımlar da attım. Tanıdığım kişilerle görüştüm, CVsini o firmalara ulaştırmasını sağladım. Umarım bir fırsat doğar.
Şöyle de düşünüyorum: Belki ben olmasam bile, bu yaptığıma ileride bana dua eder. İyi ki hayatıma girmiş diyebilir. Şimdi diyeceksiniz ki, Sen iyilik meleği misin? Ama değil. Sadece onun hep acı çekmiş olduğunu görüyorum ve içim rahat etmiyor. Onun iyi bir hayatı olsun istiyorum.
Bayramda ailemin yanına, memlekete gideceğim. Son bir kez daha konuşmak istiyorum onlarla. Ya Tamam, bu ilişkiye devam diyeceğim, ya da Zaten bitmiş, hiçbir şekilde iletişim kurmadan yoluma bakacağım noktasına geleceğim.
Evet, eski eşi cezaevinde. Çocuklar şu anda beni çok seviyor. Ne olur, ne yaşanır ileride bilmiyorum ama ben de onları seviyorum. Birkaç kez birlikte tatile çıktık, doğum günlerinde hediye aldım, PlayStation gibi şeyler
İçimde hep şu endişe de var: Baba çıktığında Sen kimsin benim çocuğuma hediye alıyorsun? gibi bir tepki gösterir mi? Belki evet. Çünkü bu durum, bir duygu karmaşası yaratabilir.
Yorumunuz gerçekten çok kıymetliydi. Beni ciddiye alıp bu kadar detaylı, içten ve uzun bir cevap verdiğiniz için çok teşekkür ederim. Umarım bir gün bu hikayeyi, İyi ki sabretmişim diyerek tamamlarım.
@BigBang17;
Estağfurullah , esas ben teşekkür ederim ,
Konuna son kez bir yorum daha yazıyorum lütfen dikkate al ,
Çocuklarını babalarına teslim edip seninle bir hayata başlayacağı yanılgısına asla kapılma. Hiçbir anne, evlatlarından ayrı bir hayatı düşünemez; hiçbir çocuk da annesiz bir varoluşu hayal edemez.
Varsayalım ki böyle bir şey mümkün olsun, bu derin bir yara açar, bir vicdan azabına dönüşür. Bu düşünceden uzaklaş, ve bu hataya düşme.
Ya çocukları da alıp kimsenin sizi bulamayacağı uzak bir şehre yerleş, yeni bir başlangıç yap, ya da bu acımasız hayatın içinde sürekli karmaşık duygular ile acaba , keşke gibi düşüncelere kapılıp dur.,
Seçim senin,
hayatının dönüm noktasındasın. Bir abi, bir dost nasihati olarak şunu söylemek isterim: Biz inanan insanlar olarak, ne yaparsan yap, ne istersen iste, her şeyden önce Allah'tan hayırlısını dile. Kalbinin en derinlerinden, samimiyetle dua et. 'Ya Rabbim, bana ve sevdiğime en hayırlı olanı nasip eyle. Yolumu aydınlat, kalbime ferahlık ver, bana doğru kararlar vermem için güç ve sabır ihsan eyle.' diye niyaz et. Unutma, O her şeyi bilendir, her şeye gücü yetendir. Senin için en hayırlı olanı, senden daha iyi bilir..
hayırlı akşamlar .