Bu his tek bende mi oluyor ?

Semicenk lise yıllarımda müzik grubumun solisti bende gitaristiydim. Bu ismi ona bulan yavuz adında denizcilik lisesinden 2. elektro gitardaki arkadaşımdı . O ses türkiye çıkmadan önce orduda kafelerde canlı müzikte sahne alıyordu ben üniye yavuz gemiye gitti o üniye gitmedi çalışmayı tercih etti canlı müzik vb o ses türkiye sonrası bi süre daha canlı müziklere devam edip birden parladı çocuk adına çok seviniyorum işin aslı kurtardı kendini aramızdan biride olsa

2 Arkadaşım üni yerine japonyaya gittiler ve burda kalsalardı büyük ihtimal 3 harfli marketlerde çalışıyor olcaklardı. Şuanda müstakil ev + araba + iyi bir yaşantı + evli çocuklular ben hala kız arkadaşımla evlenmek için para toparlıyorum 7 senedir global fabrikada çalışıyorum
ev alamadım daha.

1 arkadaşım kafayı kırıp amerikaya kaçak gitti şuan orda barda tanıştığı birinin yanında işe girip 2-3 sene içinde kendi düzenini kurar
1 tanesi kanadada okul ayağına bi kızla tanıştı evlendi vatandaşlığı kaptı orda yaşıyor
1 tanesi varlıklı bir kadınla evlendi ve sorunsuz bir evlilik geçiriyor işinden ayrıldı kayınpederinin şirkete müdür oldu vb
ve hepsini hikayesini bol bol görüyorum ve 7 senedir 0 ilerleme kaydettiğim yerde kendimle alakasız bir işle uğraşıp duruyorum . Ufakta olsa tek yaşıyorum bi düzen kurmuşum TR standartlarında bi uyum yakaladım diye kendimi kandırıp duruyorum yaş geldi 28 e

Ne yapacağım nereye kadar böyle devam edecek vb bunlar aklımda soru uğraşıyoruz bakalım bi umut bi kapı açılsada kurtarsam kendimi diyorum bende fakat açılacağınıda pek sanmıyorum artık . Bu gibi düşünceler hepimizde mevcut
bide etrafımda birsürü bu şekilde insan olduğu için ben aşırı kötü hissediyorum senin yanında

sosyal medya bir vitrin, senin hayatın ise arka bahçe, vitrin hep parlar, ama arka bahçede yetişenler daha özeldir.