Herşey yapmak istiyorum, hiç birşey yapasım gelmiyor ..

Çünkü çocukluğumuzdan itibaren bize 24 saat boyunca dinlenmeden çalışmamız gerektiği öğretiliyor.

30 yaşına kadar koşturup durmuşsun bırak şimdi biraz dinlen. Dinlenmeden, durmadan koşan at bile bir yerden sonra çatlar. Boşver hocam sağlığın sıhhatin yerindeyse dinlenmene bak. Ne izlemek istiyorsan izle, kaç kere uyumak istiyorsan uyu. Bir yerde dinlenmek de yetecek ve eskisinden çok daha güzel, çok daha dinç bir şekilde yeniden çalışmaya başlayacaksın.

40 yaşına gelince 10x de olmuyor ayrıca. Hatta ve hatta gençken 10 kat fazla çalışmayla elde ettiğini, deneyiminle 1 kerede yapıyorsun.

Bunun temel nedeninin sosyal medyayı aşırı kullanmak olduğunu düşünüyorum. Reseptörler bir noktadan sonra ne yaparsa yapsın vücudu uyarabilecek kadar heyecan duyamıyor çünkü hepsi sosyal medya ekranlarında tükenmiş oluyor. Tabii konunun uzmanları bu noktada bilimsel olarak da rahatlıkla açıklama yapabilir. Benimki bir tahmin.

Özellikle mevsimsel geçişlerde böyle şeylerin olması çok doğal. İnsanların yaşadıkları, yıpranmaları vs. her biri bambaşka. Bu sebeple herkesin hayatını en iyi başrolündeki kişi bilebilir diye düşünüyorum.
Bu geçiş dönemlerinde "bir şeyler yapmam gerekiyor eyvah zaman akıp gidiyor" gibi düşünmemek lazım. Bu düşüncelere nereden geldim, nelerin sonucu bu durumdayım diye düşünüp de kendinizi yargılamayın.
Zaman içerisinde geçecektir. Bunu bir "kuluçka dönemi" olarak nitelendirebilirsiniz. Şu anda gün içerisinde yapılmak üzere kendinize 2-3 basit görev verin. Sağlam kahvaltı yapmak, yatağı toplamak, günde 10 dakika meditasyon yapmak gibi. Zaten takribi 1-2 ay içerisinde yeniden eski moda dönülecektir.

Arkadaşlar hayırlı sabahlar oldu,
Çok da yaşlı değiliz ama şöyle 18,19 yaşlara dönmek istiyorum. Herşey yaparsım vardı, forumda yeni idim bilmediğim işlere bile atlar çözer hevesle yoluma bakardim hayatta da böyle, şimdi ise yaş oldu 30 hiç birşey yapasim gelmiyor. Yapmam gerekenler var kendimi kandırıyorum bırakıyorum. PC geçiyorum bir iki tık sonra uzanıyorum uykum yok, kuruyorum planlar kalkıyorum yine yapasim kaçıyor. Uykuya verdim kendimi bu aralar ömrümüz mu bitiyor beden kaçıyor artık herşeyden bilmiyorum. Bile bile lades oluyor gibiyim.