Ne Yapayım Ben Şimdi ? Vicdanımla Aramda Sıkıntı Var

Merhaba , mevzu hiç arayıp sormayan sadece işi düştüğünde arayan birisinin önce normal konuşup sonra borç istemesi artık bana kullanılıyormuş hissiyatı yaratıyor eskiden borç isteyene iban at diyordum işleri görülsün diye.

Aylardır yazmayan bir kız bana yazdı daha önce yine borç verdim bir kaç hediye falan ama sonra muhataplığımız kesildi bana birgün olsun mesaj atmadı şimdi yine borç istiyor agır geliyor bu durum zor durumdadır yardım edeyim diyorum yine vicdanımla savaşıyorum ama açık açık herşeyi söyledim yani bazı şeyleri iyi gününde bir kere aklına gelmeyip zora düştüğünde ben geliyorsam akıllarına kullanılmak oluyor bu diye söyledim.

İşte yine yardım edeyim mi etmeyim mi kararsız kalıyorum bu kişi ile sevgili değiliz arkadaşız sadece bunun gibi çok örnek var erkeklere borç veriyorum telefonlarına ulaşamıyorum bırakmıştım borç morç vermeyi insanlara durduk yere iyilik yapan biriyim 2 gün önce 3 kişiye gittim gümüş bileklik aldım istediler eli açık biriyim ama enayi değilim o yüzden agır geliyor sanki iyi niyetimizin kıymeti bilinmiyor sadece bu hayatta zora düşünülünce aranan kişi olmak yıpratıcı hal almaya başladı.

Ben şimdi ne yapayım arkadaşlar bilmiyorum HAYIR diyip kırıcı biri mi olayım yine zor zamanında yardım eden o kıymeti bilinmeyen adam mı olayım ?


Not : Bugün bu kızla yaşadığım bir olaydan dolayı kızı örnek verdim ama herkes böyle maalesef.

Benimde bu ara giderlerim ihtiyaçlarım çok deyip kibar bir şekilde veremeyeceğinizi söyleyebilirsiniz. Bu gibi konularda hayır diyebilmek çok önemlidir.

Şurada kaç günlük ömür, başkaları için yaşamayın, başkalarının sizi kullanmasına, üzmesine izin vermeyin. Bu hayata 1 defa geliyorsunuz, yarın ölecekmiş gibi yaşayın, kendinizden ödün vermeyin.

Durumun var ise yardım eden o kıymeti bilinmeyen adam ol ! Gerisini boşver onlar mahcup olsun

Ağırıma giden şu paranın 5 dakika lafını edecek adam degilim ama iyi gününde başkasıyla gününü gün edenler birgün napıyorsun gel bir çay içelim bile diyemiyor borçcu kime versem biraz daha uzaklaşıyorlar garip bir insanlık işte herkesi kendim gibi sanıyorum biri bana bir iyilik yaptıgında ona karşı çok başka bakarım ama insanlar böyle degil kullanmaya çalışıyorlar yoksa mahçup olmaları artık beni sarmıyor.

Hocam insan psikolojisinde şu var durumu yok ise evet uzaklaşıyor hadi para lafını yaparsa ben bundan borç aldım ne yaparım ne derim diyor tabii ki de yine de siz bilirsiniz psikoloji olarak genel kısım böyle ama para borç vs. aldığı kişiden istiyecek durumum yok diye biraz uzak kalabiliyor

Gardaş bize bir çeğrek altın borç verir misin ya . Şaka bir yana hocam kimseye borç verme. Kredi borcum var de geç. Ben öyle yapıyorum. Olsa da vermiyorum. Şahsın paraya mı ihtiyacı varmış. Gitsin kredi kartından çeksin. Yok bankayla sorunu mu varmış, düzgün adam olsa bankayla sorunu olmaz zaten.

Hocam siz kendi cevabınızı kendiniz yazmışsınız " bana birgün olsun mesaj atmadı şimdi yine borç istiyor " sonuç açık: vermeyeceksiniz.

Size kalmış bir durum, ben güvendiğim, sevdiğim, her koşulda yanımda olan insanlara veririm borcu.

Ancak hiç halimi hatırımı sormayan insan bir gün arayıp borç isterse vermem, kırılıp/kırılmaması umurumda olmaz.

Sizin halinizi hatırınızı sormayan insana niye borç veresiniz? Siz kendiniz iyi niyet görüp verebilirsiniz ama insanlar nankördür.

Ayrıca ben bu hayatta şunu öğrendim ki: Kendiniz için yaşayın. İnsanoğlu çok nankör, yaptığınız iyilikleri düşünmeden tek kalemde silinebilirsiniz

Hayır demeyi öğrendiğinizde (kibarca) inanın şuankinden çok daha değerli olursunuz onlar için