Son kağıt, son kalem, son satır

Ben eş işlerinden gram anlamam ama bir engelli kardeşin olarak sana akıl vereceğim. Elindekine iyi sahip çık, sonra çok pişman olursun.

Konunuzu ağlayarak okudum.. Ve nerdeyse benzer olay yaşamış, çocuğunuzun yerinde olan, 31 yaşında biriyim.. Ve babasız büyümenin ne demek olduğunu biliyorum. Ve evladınız belki ömrü boyunca sizi affetmeyecek ve bunun mücadelesini her gün yaşayacak, bunu yapmayın lütfen. Onu dünyaya getirmeyi siz istediniz.. Bir anlık öfkeyle alınan kararların pişmanlığını yaşamamalıyız..
Sizin ne kadar zor durumda olduğunuzu da anlayabilirim ama lütfen bir destek alın, bu konuda her türlü yardımda bulunabilirim, bulunabiliriz.
Önce kendiniz için, sonra çocuğunuz ve eşiniz için..