Merhaba , bugün yaşadığımız felaketin yıldönümü olması sebebiyle buraya yaşadıklarımızı sizinle paylaşmak istedim.
Ben Kahramanmaraş / Pazarcık'ta yaşıyorum yani depremin ana merkezinde.
06.02.2023 tarihine kadar herkes gibi bizimde özel hayatımız ve çok iyi giden iş hayatımız vardı, taki saatler 4:17'yi gösterene kadar. Sallanmaya başladığımızda uykudan kalktığımda ne olduğunu anlamam 5-10 saniye sürdü fakat kaçabileceğimi zannetmediğim için eşimi alıp yatağın yan tarafına kendimi attım ve depremin bitmesini bekledik, duvarlar yıkılıyor,dışarıdan içeriye gözümüzü alan bir ışık giriyor bir sağa bir sola gidip duruyoruz, Allahım ne olur bitsin artık diye bağırmaktan başka yapabileceğim pekte birşey yoktu öylede oldu zaten , aşırı derecede çıkan o gürültünün sona ermesiyle birlikte gözümü açtığımda yüzüm,gözüm,ağzımın içi tozla dolmuş şekilde kalktım ayağa ama hala uyku halinde olduğumuz için karanlıkta hiçbirşey seçemedim,telefonumu arayıp bulduktan sonra flaş yakıp dışarıya çıkacak yer ararken etrafa baktığımda ve yürürken eğimli bir yerde yürüyormuş hissiyatına kapıldım , bir şekilde dışarıya kendimizi atabildik sağ salim ve binanın bizim bulunduğumuz kat'ın ciddi hasar aldığını, ön tarafa doğru yattığını ama şans eseri arabamın üstünde durduğunu fark ettim. Normalde arabayı binanın önüne asla koymam karşı tarafa koyarım o gün ne olduysa binanın önüne koymak istedim. Dışarıya geceliklerimizle ve korku ile çıktığımız için hem soğuktan hemde korkudan elimiz,ayağımız titriyor etrafta çığlıklar geliyor o an'ki şok ile kafamı bir sağa bir sola çevirip ne olduğunu anlamaya çalışıyordum,Aileme ulaşamıyordum o telaşla çıplak ayakla caddelerde koşarak onların evine gittiğimde dışarıya çıkmışlardı onları görünce o kadar rahatladıki içim tarif edemem,anlatamam sadece yaşanınca anlaşılacak birşeydi o , komşularımız arabasıyla oraya geldi ve bizi sağolsun arabasına aldı sonrasında Ailemi arabanın içinde güvende olduğunu anlayınca dışarıya çıkıp yardıma koşmaya başladım her tarafta çığlıklar,yardım isteyen yüzlerce insan hangisine yetişebilirdimki tek başıma ? Gücümüzün yettiğince her yere koşmaya çalıştık ama insan gücüyle tabi pekte başarılı olamadık. Gün aydınlandığında herşey ortaya çıktı , PAZARCIK bitmişti , iletişimimiz olmadığı için kimseyle haberleşemiyoruz , başka yerlerde neler oluyor bilmiyoruz sonrasında anladıkki deprem sadece bizi vurmamış, 11 İli yıkmış geçmiş.
Bir şekilde başımızın çaresine bakıp yaşamımızı devam ettirmeye çalıştık , 8 ay boyunca 5 kişi çadırda yaşadık sonrasında kiralık ev bulup yerleştik.
Ben Baba'dan oğula devam ettirdiğimiz 30 YILLIK Aile şirketimiz olan Mobilya atolyesinin başına 3 YIL önce geçmiştim 3 YIL içinde güzel işler yapıp,güzel yatırımlar yapıp belirli bir seviyeye getirmiştim, dükkanlar yıkıldımı yoksa sağlammı hiç merak etmemiştim gidip bakmadım bile , 3-4 gün sonra komşumuz gelip dükkanlarınızın 3'üde yıkılmış gidip baktınmı diye sorunca , aklıma geldi gidip baktığımda hepsi enkaz olmuş tüm malzemem,emeğim herşeyimiz altta kalmış şekilde görünce istemsizce yutkunamadım,diz çöküp ağlamaya başladım sonra kendi kendime milletin ailesi öldü hala enkaz başında bekliyorlar sen ne ağlıyorsun ? diye sordum 1-2 dakika o ağlamadan sonra 1 YIL geçmesine rağmen 1 dakika arkama bakıp üzülmedim tekrar yaparız , ya ailemden birini kaybetseydim onların acısıyla nasıl yaşardım diye sorar dururdum kendime.
TAM 1 YIL SONRA Çok Şükür Rabbim tekrardan nasip etti , Dostlarımız,Akrabalarımızın yardımı ve çalışmamızın azmi ile enkaz altında kalan arabamı yeniden aldım ,dükkanımı tekrardan kurmayı başardım.
Sevdiklerimizi,dostlarımızı, yoldan geçerken selam verip sohpet ettiğimiz insanları tek tek kaybettik ama hayat devam ediyor ve olduğumuz yerde sayamayız.
O Psikolojiyi anlatamam size, yaşamayan kesinlikle anlamaz ve kendi içimizdeki bu psikolojik savaş çok uzun bir süre bitmeyecek.
Deprem felaketinde hayatını kaybedenlere Allah rahmet eylesin, Mekanları cennet olsun.
HAYAT DEVAM EDİYOR...