Zorlanmaya başlıyorum…

Herkese selamlar.
Normalde çok konu açan biri değilim fakat artık çok bunaldım ve fikir almak istediğim konular var . Okumaya başlamadan önce bu konunun bir fikir veya akıl alma amaçlı olduğunu hatırlatmak isterim.Müsadenizle yazıma başlıyorum

Değerli hocalarım ben Kağan. 30 yaşına girdim ve belki de bu zamana kadar ki en yoğun depresyonu yaşıyorum.
Annesiz ve babasız büyüyen bir insanım. Bu bana son 5 seneye kadar hiç koymadı çünkü onlar ayrıldığında ben daha 4 aylıktım. Bir arada görmediğim için hiç üzülmedim. Lakin şu an bir AİLE eksikliği bana ciddi bir travma dönemi geçiriyor. 16 yaşımdan bu yana tek başıma kalıyor ve çalışıyorum. Yalan yok Bu süreçte hiç ama hiç zorlanmadım. Tabi o da sadece son 2 seneye kadar. Şu an baya zorluyor. Zorlama derken maddi anlamda değil. Yalnızlık anlamında…

Yapım gereği çok sosyal bir insan olamadım , hep çok seçici oldum. Bu yüzden de kendimi fazlasıyla yalnız hissettim. Kız arkadaşım hiç bir zaman olmadı , istemedim.(Sevgili değil sadece arkadaş).İstememenin nedeni ise 6 yıllık ilişkimin son 1 senesinde aldatılmış olmamdı. Bu 6 yıllık ilişki maalesef bir ARKADAŞ tarafından ihanete uğramıştı. 8 sene önce başıma gelen bu olay yüzünden bir daha bir kadın ile erkeğin arkadaş olmasının çok tehlikeli olduğuna inandım. Ve belki bir gün arkadaşım olan bir kızdan hoşlanırım ve erkek arkadaşıyla ilişkisine zarar veririm diye arkadaş bile edinmedim.
Her neyse bu konuları çok fazla uzatmayayım. Beni asıl yaralayan konuya girelim ;

4 ay önce biten bir ilişkim oldu. Bu ilişki 3,5 sene sürdü ve hayatımın en deli dolu seneleriydi. Bu süreçte ilk yüzük aldığım günü hatırlıyorum. O zamanlar durumum hiç yoktu ve ciddi bir borç altındaydım. Asgari ücret 1800₺ iken 6k borç edinip evlilik teklif için yüzük aldım. Evlilik teklifini bir çadırda/kampta etmiştim ve kabul etmişti. O kabul ettiğinde verdiği tepkiyi videoya çekmiştim , hâlâ silebilmiş değilim. Her neyse bu evlilik teklifinden sonra abisi , kardeşi ve ablası bana çok sıcak davrandılar. Yaradan şâhittir ilk defa bir ailem olduğunu hissettim. 30 yıllık hayatımda bir defa olsun bu duyguyu hissetmek bana farklı geldi. Ama hiç annesi ve babası ile tanışamadım. Beni isim olarak hep bildiler ; “Annem seni istiyor telefona” , “Babamın tarifesini ayarlar mısın , senden yardım istiyor” denilse de fiziki olarak hiç görüşemedik. Her defasında ben istemeye geleceğim ne zaman tanışacağız diyordum. O istemeye gitmeden önce “Ne anam var ne babam ben kiminle gideceğim” düşüncesini unutmayacağım tabi ki. O burukluğa bile dik duruşla karşısına çıkarım diye kendime gaz verirken buluyordum kendimi. Aradan sene geçti ve ben ailesi ile hâlâ tanışamadım. Derken biz tartıştık ve bize geldi. Son defa konuştuk , oturduk, gece boyu güldük eğlendik arayı düzelttik. Ardından sadece 1 gün sonra “Sen sadece yanımda iken varsın , ben bu evden çıkınca yoksun” diyerek bitti. Şok geçirsem de , gidene dur demedim. Gitti. Özledim , özlüyorum ve muhtemelen de özleyeceğim. Bu ayrılık sürecinde 3 4 defa telefonda konuştuk , hatta beraber sahiplendiğimiz bir kızımız (köpeğimiz) var. İsmi Tubi. Tubiyi görmek için arıyor arada. Sonra hat devri için yanına gelmemi istiyor vs. En son benim konuştuğum biri var diyince ise telefonlarını açmak istemedim , sadece mesaj atmasını istedim. Şimdi yeni sevgilisi ile mutlu muhtemelen. Şimdi can alıcı kısımlardan bir tanesine geliyorum. Bugün bize çok yardımcı olan ablasının doğum günüydü. Geçen sene çicekspetinden hediye gönderdiğim için mailime hatırlatma maili gelmiş ve bende hediye gönderdim. Bu göndermenin tek bir amacı vardı. O da zamanında bana verdiği destek için ona şükranlarını sunduğumdu. Hediyeyi teslim almışlar ve bana tek bir mesaj dahi gelmedi. “Hatırladığın için teşekkürler” , “Teşekkürler” ya da “Sağol” mesajı atmaya bile gerek duyulmamış. Bu durum ciddi anlamda bana koydu. Ve bugünden beri ne hevesim kaldı ne de insanlara karşı iyi niyetim. Her zaman bir olayın iki kişi tarafından anlatılmasını ve doğru olana ondan sonra karar verilmesini isterim. Fakat bu sefer karşı tarafın bahanesini duymak bile istemedim. Bunca yıllık ilişkimiz bitti ve ailesi olarak ince bir jeste bu denli bir tepkisizlik can sıkıcı.


Sosyal medya hesaplarını kullanmıyorum hocalarım. Ne Facebook , Ne Instagram ne de X. Derdimi dökebileceğim tek yer burasıydı. Zamanınızı çaldıysam ya da istemeden de olsa kırdıysam affola.

aile dışında her şey gelip geçicidir. maalesef ki ailenizde olmadığına göre her şey gelip geçicidir. takmamak lazım neyle ilgilenirken mutlu oluyorsanız onunla ilgilenin. iyi dinlemeler.

Merhaba Kağan,
Öncelikle duygularını paylaştığın için teşekkür ederim. Yaşadığın zorlukları anlamak ve paylaşmak önemlidir. Hayatındaki birçok zorluğa rağmen, içsel gücünü koruyarak bu zamana kadar gelmiş olman takdire şayan.
Aile eksikliği ve yalnızlık duygularının yaşattığı travma anlaşılır bir durum. Bu duygularla baş etmek için profesyonel yardım almak, duygusal destek almak önemli olabilir. Bir terapist veya danışman, duygusal süreçlerini anlamanda ve yönetmende sana yardımcı olabilir.
Ayrıca, ilişki deneyimlerinden kaynaklanan güven sorunları ve geçmişte yaşadığın olumsuz deneyimlerle baş etmek de önemli. Bu süreçte kendine zaman tanı ve olumsuz duyguları işleme fırsatı ver. İlerleyen zaman içinde bu deneyimlerin seni daha güçlü kılabilir.
Sosyal ilişkilerde yaşadığın hayal kırıklığı da anlaşılır bir duygu. Ancak, karşı tarafın tepkisi senin kontrolün dışında. Kendi içsel huzurunu koruma ve olumsuzluklara karşı direnç geliştirme sürecinde kendi sağlığını ön planda tutman önemli.
Unutma ki hayat, inişli çıkışlı bir yolculuktur. Sana değer katan, seni anlayan ve destekleyen insanlarla iletişim kurmak önemli. Kendine olan güvenini yeniden inşa etmek ve yaşadığın zorluklarla baş etmek için adım adım ilerlemeye çalışabilirsin.
Eğer duygusal yükünü hafifletmek için profesyonel destek arıyorsan, bir psikolog veya terapist ile görüşmeyi düşünebilirsin. Ayrıca, çevrendeki dostlarla veya güvendiğin insanlarla hislerini paylaşmak da rahatlatıcı olabilir.
Umarım yaşadığın zorluklarla baş etmekte sana yardımcı olacak adımlar bulabilir ve içsel huzurunu yeniden keşfeder ve korursun. Unutma, destek almak bir güçlük değil, aksine bir güç kaynağıdır. Kendine iyi bak.♥

Allah yardımcın olsun

Allah yardımcın olsun hocam. Elbet bir gün devran döner sizde mutlu olursunuz.

Allah yardımcın olsun. Yazımda dikkatini çekti keşke o aile tarafına süpriz yapsaydın bir nevi tanışma gibi ama ne desem bilemedim

Herkesin farklı bir hikayesi var ne desem boş. Tek önereceğim şey var oda kazanma hırsı bunu parayla değil hayatta odak noktana yerleştir basit bir koşuyla yürüyüşle başla sonra arkası gelir farklı insanlar tanırsın hayat ilerler bir şekilde. Sağlıcakla kal kendine dikkat et 👍

12 yaşında annemi, kaybettim. Babam zaten hiç olmadı sayılır, annem ölene kadar da üvey baba dayaklari ile büyüdüm,annem ölünce o da çekti gitti zaten.
Sonrası bir kısmı yetimhane günleri ve çalış çalış çalış.
Seni o kadar iyi anlıyorum ki okuduğum bazı yerlerde kendim yazdım sandım.
Ben de 34 yaşındayım ve 14 yaşından beri yalnız yaşıyordum ve ailem yoktu. Hayatımda, senin hissettiklerini hissettiğim gün sayısı çok fazla.
Çalkantılı ilişkiler, evlenmeme isteğine kadar götürdü ki, kendimi sadece ise verdim o oldum bu oldum, müdür oldum yine ise verdim, hayatta tek tutunacagim dal olan işime sarıldım.
Çok şükür bir aile kurma şerefine 34 yaşında 2 ay önce eriştim, annesi annem, babası babam oldu, çok da güzel oldular hep destek oldular. Hala oğlum derler ki ben hayatımda bu lafı en son duyduğum zamanı unutmuştum.
Şu an çok şükür hayatımda ilk defa ailem var ve mutluyum.
Demek istediğim sen iyi niyetini ve güzel kalbini hiç bozma, bana mesaj atarsan telefon numaramı vereyim arzu edersen istediğin kadar konuşalım, ama inan bir gün ailen olacak ve çok mutlu olacaksın, ve o kız hiç aklına bile gelmeyecek. Nerden mi biliyorum en az 100 kez umutsuzluğa düşmüş ve 5 kez intihar denemiş kendimden.
Her güzel şey seninle olsun.

@kahnimrus;

Merhaba kardeşim , sonuna kadar okudum yazını aslında kelimeler ile ifade etmek zor yaşadıklarını çünkü yaşayan bilir ,
Bu duyguları yaşayan biri olarak yazıyorum sana, daha öncede benzer konulara aynı metinleri yazdım,
çünkü okudukça duygulanıyorum ; ve duygulandıkça daha iyi anlıyorum hayatıı

Sen ne yaparsan yap, olmaz bazen. Çünkü zamanı gelmiştir, Senin elinde olmayan sebepler devreye girmiştir.
Giden gider kalan kalır; sen ne yaparsan yap sonucu değiştiremezsin. Ne yaparsan yap artık yaranamazsın.
Kendine değer ver. Unutma; sen her zaman çok kıymetlisin çünkü sen kendine lazımsın.
Elbette güzel günler gelecek buna gönülden inan. Sahiden de güzel günler yakın mı ? diye düşünme evet çok yakın .
Sen ne kadar hesap yaparsan yap, hesapta olan değil nasipte olan gelir başına! unutma.
Özgür ve mutlu olmak aynı zamanda başkalarının bakış açısına göre hareket etmemektir..
Sen bırak bizim yada onun , şunun sana anlattıklarını , kendi içinde yaşa hayatını , .
Ve en önemlisi mutluluğu kaybettiğin yerde arama .

" Bir Dost "