12 yaşında annemi, kaybettim. Babam zaten hiç olmadı sayılır, annem ölene kadar da üvey baba dayaklari ile büyüdüm,annem ölünce o da çekti gitti zaten.
Sonrası bir kısmı yetimhane günleri ve çalış çalış çalış.
Seni o kadar iyi anlıyorum ki okuduğum bazı yerlerde kendim yazdım sandım.
Ben de 34 yaşındayım ve 14 yaşından beri yalnız yaşıyordum ve ailem yoktu. Hayatımda, senin hissettiklerini hissettiğim gün sayısı çok fazla.
Çalkantılı ilişkiler, evlenmeme isteğine kadar götürdü ki, kendimi sadece ise verdim o oldum bu oldum, müdür oldum yine ise verdim, hayatta tek tutunacagim dal olan işime sarıldım.
Çok şükür bir aile kurma şerefine 34 yaşında 2 ay önce eriştim, annesi annem, babası babam oldu, çok da güzel oldular hep destek oldular. Hala oğlum derler ki ben hayatımda bu lafı en son duyduğum zamanı unutmuştum.
Şu an çok şükür hayatımda ilk defa ailem var ve mutluyum.
Demek istediğim sen iyi niyetini ve güzel kalbini hiç bozma, bana mesaj atarsan telefon numaramı vereyim arzu edersen istediğin kadar konuşalım, ama inan bir gün ailen olacak ve çok mutlu olacaksın, ve o kız hiç aklına bile gelmeyecek. Nerden mi biliyorum en az 100 kez umutsuzluğa düşmüş ve 5 kez intihar denemiş kendimden.
Her güzel şey seninle olsun.