Zorlanmaya başlıyorum…

Herkese selamlar.
Normalde çok konu açan biri değilim fakat artık çok bunaldım ve fikir almak istediğim konular var . Okumaya başlamadan önce bu konunun bir fikir veya akıl alma amaçlı olduğunu hatırlatmak isterim.Müsadenizle yazıma başlıyorum

Değerli hocalarım ben Kağan. 30 yaşına girdim ve belki de bu zamana kadar ki en yoğun depresyonu yaşıyorum.
Annesiz ve babasız büyüyen bir insanım. Bu bana son 5 seneye kadar hiç koymadı çünkü onlar ayrıldığında ben daha 4 aylıktım. Bir arada görmediğim için hiç üzülmedim. Lakin şu an bir AİLE eksikliği bana ciddi bir travma dönemi geçiriyor. 16 yaşımdan bu yana tek başıma kalıyor ve çalışıyorum. Yalan yok Bu süreçte hiç ama hiç zorlanmadım. Tabi o da sadece son 2 seneye kadar. Şu an baya zorluyor. Zorlama derken maddi anlamda değil. Yalnızlık anlamında…

Yapım gereği çok sosyal bir insan olamadım , hep çok seçici oldum. Bu yüzden de kendimi fazlasıyla yalnız hissettim. Kız arkadaşım hiç bir zaman olmadı , istemedim.(Sevgili değil sadece arkadaş).İstememenin nedeni ise 6 yıllık ilişkimin son 1 senesinde aldatılmış olmamdı. Bu 6 yıllık ilişki maalesef bir ARKADAŞ tarafından ihanete uğramıştı. 8 sene önce başıma gelen bu olay yüzünden bir daha bir kadın ile erkeğin arkadaş olmasının çok tehlikeli olduğuna inandım. Ve belki bir gün arkadaşım olan bir kızdan hoşlanırım ve erkek arkadaşıyla ilişkisine zarar veririm diye arkadaş bile edinmedim.
Her neyse bu konuları çok fazla uzatmayayım. Beni asıl yaralayan konuya girelim ;

4 ay önce biten bir ilişkim oldu. Bu ilişki 3,5 sene sürdü ve hayatımın en deli dolu seneleriydi. Bu süreçte ilk yüzük aldığım günü hatırlıyorum. O zamanlar durumum hiç yoktu ve ciddi bir borç altındaydım. Asgari ücret 1800₺ iken 6k borç edinip evlilik teklif için yüzük aldım. Evlilik teklifini bir çadırda/kampta etmiştim ve kabul etmişti. O kabul ettiğinde verdiği tepkiyi videoya çekmiştim , hâlâ silebilmiş değilim. Her neyse bu evlilik teklifinden sonra abisi , kardeşi ve ablası bana çok sıcak davrandılar. Yaradan şâhittir ilk defa bir ailem olduğunu hissettim. 30 yıllık hayatımda bir defa olsun bu duyguyu hissetmek bana farklı geldi. Ama hiç annesi ve babası ile tanışamadım. Beni isim olarak hep bildiler ; “Annem seni istiyor telefona” , “Babamın tarifesini ayarlar mısın , senden yardım istiyor” denilse de fiziki olarak hiç görüşemedik. Her defasında ben istemeye geleceğim ne zaman tanışacağız diyordum. O istemeye gitmeden önce “Ne anam var ne babam ben kiminle gideceğim” düşüncesini unutmayacağım tabi ki. O burukluğa bile dik duruşla karşısına çıkarım diye kendime gaz verirken buluyordum kendimi. Aradan sene geçti ve ben ailesi ile hâlâ tanışamadım. Derken biz tartıştık ve bize geldi. Son defa konuştuk , oturduk, gece boyu güldük eğlendik arayı düzelttik. Ardından sadece 1 gün sonra “Sen sadece yanımda iken varsın , ben bu evden çıkınca yoksun” diyerek bitti. Şok geçirsem de , gidene dur demedim. Gitti. Özledim , özlüyorum ve muhtemelen de özleyeceğim. Bu ayrılık sürecinde 3 4 defa telefonda konuştuk , hatta beraber sahiplendiğimiz bir kızımız (köpeğimiz) var. İsmi Tubi. Tubiyi görmek için arıyor arada. Sonra hat devri için yanına gelmemi istiyor vs. En son benim konuştuğum biri var diyince ise telefonlarını açmak istemedim , sadece mesaj atmasını istedim. Şimdi yeni sevgilisi ile mutlu muhtemelen. Şimdi can alıcı kısımlardan bir tanesine geliyorum. Bugün bize çok yardımcı olan ablasının doğum günüydü. Geçen sene çicekspetinden hediye gönderdiğim için mailime hatırlatma maili gelmiş ve bende hediye gönderdim. Bu göndermenin tek bir amacı vardı. O da zamanında bana verdiği destek için ona şükranlarını sunduğumdu. Hediyeyi teslim almışlar ve bana tek bir mesaj dahi gelmedi. “Hatırladığın için teşekkürler” , “Teşekkürler” ya da “Sağol” mesajı atmaya bile gerek duyulmamış. Bu durum ciddi anlamda bana koydu. Ve bugünden beri ne hevesim kaldı ne de insanlara karşı iyi niyetim. Her zaman bir olayın iki kişi tarafından anlatılmasını ve doğru olana ondan sonra karar verilmesini isterim. Fakat bu sefer karşı tarafın bahanesini duymak bile istemedim. Bunca yıllık ilişkimiz bitti ve ailesi olarak ince bir jeste bu denli bir tepkisizlik can sıkıcı.


Sosyal medya hesaplarını kullanmıyorum hocalarım. Ne Facebook , Ne Instagram ne de X. Derdimi dökebileceğim tek yer burasıydı. Zamanınızı çaldıysam ya da istemeden de olsa kırdıysam affola.