Unutamadığınız KYK/Öğrenci Evi Anıları

Öğrenci evindeyiz. Sıcak çikolata içip, tablet çikolata yiyoruz. Böyle ağızda eritmeli falan. Derken arkadaşın biri bir espri yaptı, şimdi hatırlamıyorum. Kare çikolata boğazıma yapıştı. Anırarak gülüyorum bir yandan ölüyorum. Burnumdan sıcak çikolata akıyor. Ben bu hale gelince biri bütün perdeye püskürttü, biri nefes alamadı.

Kolpaçino'daki gibi sado mazo bi olaya dönüştü ahahaha

Bir keresinde arkadaşın yatağındaki battaniyenin altından yurdun bahçesinde beslenen koca köpek (Kontes) ve yeni doğurduğu yavruları çıkmıştı.

1. sınıftayken, hazırlık senesinde KYK yurdunda da birlikte kaldığımız en yakın arkadaşımla birlikte eve çıktık ama yalnız başımıza ev tutup dayayıp döşeyecek durumda olmadığımızdan kendi evi olan ve odalarını kiralayan bir kızın evine taşındık ama kızı da pek tanımıyoruz. Kızın evi de Küçükesat'da bir çıkmaz sokakta ve sokağın sonunda. Herhalde taşındıktan bir kaç hafta sonrası gece 1 gibi arkadaşımla birlikte dışarıdan eve dönüyoruz ve Kızılay civarından Küçükesat'a iki kız sokakta yürüyoruz. O zamanlar Ankara sokakları oldukça güvenliydi, şimdi nasıl pek bilmiyorum. Peşimize iki tane genç çocuk takıldı ve bizi takip ediyorlar. Tedirgin olduk hızlı adımlarla yürümeye başladık ama uzun süre bizi takip ettiler derken evin sokağına kadar geldik. Sokağa da arkamızdan girdiler, çıkmaz sokak olduğu için iyice korktuk. Bu arada ters bir şey yapmıyorlar ama adım adım peşimizdeler derken sokağın sonuna kadar bizi takip edince biz artık belli etmeme aşamasını tamamen geçerek koşarak kaçmaya başladık ve apartmana bir şekilde attık kendimizi. Ev galiba 4. kattaydı. Biz soluk soluğa merdivenleri tırmanıp herhalde 3. kata anca girmişken, çocukların apartman kapısından girdiklerinin sesini duyduk. Hayatımda böyle bir korkuyu az yaşamışımdır.. Derken bir gayret eve attık kendimizi. Daha kendimize gelememişken kapı çalındı. Meğerse evine taşındığımız kızın ve kızın bir başka misafir kız arkadaşının arkadaşlarıymış gelenler. Hiç birini pek tanımadığımız için böyle bir ihtimal aklımızdan bile geçmemişti ama özellikle en son kapı çalındığında yaşadığım stresi korkuyu ve şaşkınlığı asla unutamam.

Yıl 2006 ya da 2007 tam hatırlamıyorum. İkinci sömestr final sınavlarımız var. Ev arkadaşımla birlikte sınava çalışmamak dışında her şeyi yapıyoruz, çalışmamak için bin bir türlü bahanemiz var. Artık o kadar abarttık ki gecenin saat 2'sinde dışarı çıkmaya karar verdik. Cebimizde o zamanın parası ile 2 tane bira almaya para var ama taksiye binmeye yok. Evimiz de gidebileceğimiz yere yürüme mesafesinde değil. Ama benim bir tane proton marka arabam var ve deposu da dolu zaten çok nadiren araba ile çıktığım için. Dedik ki ya zaten 1 er biradan fazla içemeyeceğiz. 1 biradan sonra da araba kullanabilirim. Hadi araçla gidelim, azıcık havamız değişsin sonra eve gelir ders çalışır sabah 8'de de finale gideriz.

Sonra kalktık gittik ama evdeki hesap çarşıya uymadı, gittiğimiz yerde tanıdıklarla filan karşılaştık, bir şeyler ısmarladılar ettiler derken biz çok sarhoş olduk ve hayatımda ilk ve tek sefer alkollü araç kullandım eve dönerken sabah saat 6'da. Arkadaşımı da beş kuruş parasız ve araçsız şekilde mekanda bırakıp çıkmışım, saatler sonra bir şekilde eve gelip beni uyandırdığında farkettim. Finali de kaçırdık tabi ki. Sabah da arabayı dakikalarca bulamadım. Övündüğüm bir anı olması elbette mümkün değil. Şu an geriye dönüp baktığımda utanıyorum hatta ve kendi çocuklarım böyle bir şey yapsa ne hissederdim diye düşünüp daha çok utanıyorum ama bir yandan da biraz da komik geliyor. Herhangi bir kaza yapmış kendime ya da bir başkasına zarar vermiş olsam tabi ki hiç bir komik tarafı olmayacaktı.