• 26-07-2023, 19:33:12
    #1
    Hocalarım merhabalar, yaklaşık 5-6 yıl belki daha uzun zamandır depresif hissediyorum. 1 Ayın nerdeyse 2-3 haftası bu haldeyim ve 20 yaşındayım, hayatımda bir şeyleri yoluna sokmaya çalışıyorum ama olmuyor çevremde belki de benden daha çok mücadele eden birisi yoktur. Ne yapsam tam yükseleceğim her şey daha iyiye gidecek derken bir anda çöküyorum, zaman zaman intih4r düşüncesi hatta zaman zaman değil her zaman aklımda (yine bu 4-5 yıldır aklımdan çıkmadığı gün yok) ilaç kullanmak istemiyorum ne tavsiye edersiniz? Bu süreçleri atlatan abilerim neler yaptınız?
    Albert Camus'un meşhur sözü var "Kendimi mi 0ldürsem yoksa bir fincan kahve mi içsem" her sabah bu kafada uyanıyorum. İçimde her zaman bir umut var ama artık git gide azalmaya devam ediyor, kendimi bir konuda yetiştiremedim. Mesleğim barmenlikti fakat ailemin fazla dindar olması konusunda bırakmak zorunda kaldım (6 ay kadar yaptım tam her şeye alıştım derken hem iş yerinde ki baskı hem de ailede ki gelen baskılara dayanamadım, her akşam ailemle yemek yerken sanki zehir yiyormuş gibi hissediyordum sofrada.)
    Yazacaklarım bu kadar, herkese teşekkür ederim.
  • 26-07-2023, 19:38:40
    #2
    Backlink = Güven 🔗
    Aslında normal karşılanması gereken bi süreç bu vucudun buyudukce aklın buna ayak uydurmaya çalışıyor herkeste farklı sonuç verebiliyor.
    canın ne isterse onu yap gerisini tasa etme
    (bende yaşıyorum bu arada)
  • 26-07-2023, 19:39:14
    #3
    Sirius adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Hocalarım merhabalar, yaklaşık 5-6 yıl belki daha uzun zamandır depresif hissediyorum. 1 Ayın nerdeyse 2-3 haftası bu haldeyim ve 20 yaşındayım, hayatımda bir şeyleri yoluna sokmaya çalışıyorum ama olmuyor çevremde belki de benden daha çok mücadele eden birisi yoktur. Ne yapsam tam yükseleceğim her şey daha iyiye gidecek derken bir anda çöküyorum, zaman zaman intih4r düşüncesi hatta zaman zaman değil her zaman aklımda (yine bu 4-5 yıldır aklımdan çıkmadığı gün yok) ilaç kullanmak istemiyorum ne tavsiye edersiniz? Bu süreçleri atlatan abilerim neler yaptınız?
    Albert Camus'un meşhur sözü var "Kendimi mi 0ldürsem yoksa bir fincan kahve mi içsem" her sabah bu kafada uyanıyorum. İçimde her zaman bir umut var ama artık git gide azalmaya devam ediyor, kendimi bir konuda yetiştiremedim. Mesleğim barmenlikti fakat ailemin fazla dindar olması konusunda bırakmak zorunda kaldım (6 ay kadar yaptım tam her şeye alıştım derken hem iş yerinde ki baskı hem de ailede ki gelen baskılara dayanamadım, her akşam ailemle yemek yerken sanki zehir yiyormuş gibi hissediyordum sofrada.)
    Yazacaklarım bu kadar, herkese teşekkür ederim.
    Bu sene işe ara vermiştim sınava hazırlanmıştım aile baskısından dolayı o da çok kötü geldi iyice çöktüm evden yataktan çıkasım gelmiyor. Yardıma ihtiyacım var maddi olarak değil kesinlikle, mental olarak. Arkadaş çevrem 2-3 kişiyle sınırlı, herkesin derdi kendine zaten onlara da bir şey diyemiyorum.
  • 26-07-2023, 19:44:03
    #4
    Normal hocam aynısı bende de var aynı yaştayız
    • Sirius
    Sirius bunu beğendi.
    1 kişi bunu beğendi.
  • 26-07-2023, 19:44:38
    #5
    Başarısızlığa katlanamayan ve direkt kendimi, kapatan gemileri yakma haline giren biri olarak söylüyorum değmiyor hocam, hiçbir şey için değmiyor bu süreçte kendimi geliştirebilecek ve kitap okuyabilecek mental gücü bulabildiğim için şanslıyım belki de vücuduma ellerime sahip olan her şeye baktığımda mucizevi bir şey olduğumu görüyorum her insan mucizevi koskoca evrende zerre kadar bir galakside zerre kadar bir gezegende karınca gibi dolaşan küçük varlıklarız bir şeyler düşünüyoruz burada bulunmak için o kadar fazla olasılığı aştık ki bu yaşantıya itiraz etmek hiçbir şeyi değiştirmiyor. Kendinize çok iyi bakın dünya evren ve her şey gözlenmeye değecek güzellikte.
  • 26-07-2023, 19:48:42
    #6
    rafygraph adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Başarısızlığa katlanamayan ve direkt kendimi, kapatan gemileri yakma haline giren biri olarak söylüyorum değmiyor hocam, hiçbir şey için değmiyor bu süreçte kendimi geliştirebilecek ve kitap okuyabilecek mental gücü bulabildiğim için şanslıyım belki de vücuduma ellerime sahip olan her şeye baktığımda mucizevi bir şey olduğumu görüyorum her insan mucizevi koskoca evrende zerre kadar bir galakside zerre kadar bir gezegende karınca gibi dolaşan küçük varlıklarız bir şeyler düşünüyoruz burada bulunmak için o kadar fazla olasılığı aştık ki bu yaşantıya itiraz etmek hiçbir şeyi değiştirmiyor. Kendinize çok iyi bakın dünya evren ve her şey gözlenmeye değecek güzellikte.
    Hocam yeri geliyor onu da bulamıyorum ben, kendimi kitaplara filmlere veriyorum 1 ay ama o moddan çıktıktan sonra her şey hızlıca geri dönüyor.
  • 26-07-2023, 19:53:40
    #7
    Sirius adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Hocam yeri geliyor onu da bulamıyorum ben, kendimi kitaplara filmlere veriyorum 1 ay ama o moddan çıktıktan sonra her şey hızlıca geri dönüyor.
    Eğer yapabilirseniz bulunduğunuz ortamı değiştirmek en iyisi olur hocam bazen ben ölüm süsü verip sıfırdan kimlik almak mantıklı mı diye düşünüyorum da ufak tefek değişiklikler bile farklı hissettirir sizi hocam eve giderken gitmediğiniz yoldan gidin oynamadığınız bir oyunu oynayın ve en önemlisi bir süre günlük 15 dakikadan fazla REELS, TIKTOK veya SHORTS asla izlemeyin.
  • 26-07-2023, 19:56:15
    #8
    @BigSEO; Hocam konuyu dalgınlıktan yanlış yere açtım bilginize kusura bakmayın, Off-Topic'e taşıyabilir misiniz?
  • 26-07-2023, 20:20:44
    #9
    aslında insanın fazla takmaması gerek kendim içinde bunu söylüyorum aynı şeyleri yaşıyoruz fakat
    bence fazla takmamalıyız para olsada huzur bulunamayınca olmuyor yani demem odur ki
    her yamadan sonra patlak her patlaktan sonra bir yama illaki yapılır vardır.
    ama sonuç değişmiyor yaşayıp ölüyoruz zaten gerek yok intihara kendime de bunu diyorum alışalım