Depremde Beni Ağlatan anılar..!

Ben doğma büyüme Kahramanmaraş/Pazarcıklıyım. Depremde de Pazarcık'ta ailemle evimizdeydik. Evine bakmak için gittiğim yakın arkadaşımın gece kar yağarken tekrar deprem olduğu için sokaklara giremedim. Evlerine uzaktan baktığımda evleri yıkılmamıştı, ayakta duruyordu. "Evde bir şey yok belki telefonu evde unutmuştur o yüzden ulaşamıyoruzdur" diyerek kaldığım araca döndüm. Sabah saatlerinde gıda arayışı içerisindeyken evlerine tekrar geldiğimde AFAD ekipleri kendisinin, küçük kardeşinin, anneannesi ve dedesinin cansız bedenini çıkarıyordu. Anne ve babası çıkmıştı. İçimden bir parça kopmuşçasına son bir kez görebilmek için ekiplere yalvardım. Eve yaklaşmama müsaade etmediler. Elimden gelen tek şey yere eğilip ufacık delikten başını son kez görmek oldu. Eğildiğim yerden kalkamadım, çünkü sadece arkadaşım değil kardeşimdi. Nur içinde yat meleğim geleceğim yarın yanına...

bende anlatayım bir tane depremde herşeyimiz gitti. (2. depremde) yaşlı annemde tansiyon, şeker, böbrek çeşitli bir çok hastalık var. ilk 2-3 gün Kahramanmaraş da ekmek su bile bulamadık, bir parça ekmek bulsam anneme götürürdüm onada yalan söylerdim ben yedim diye ki kendisi yesin çünkü tansiyonu vardı. Bu tarihten yaklaşık 1 yıl önce Elezığ depreme olmuştu ve yine depremin ilk üç beş dakikalarında tv lerde iban numaraları paylaşılmaya başlanmış yardımlar toplanmaya başlanmıştı. SMS ile de gönderilebiliyordu, annem de bana "oğlum bir kaç SMS bizim telefonlarda da gönder bizim de yardımımız olsun" dedi, hatta bende anne keşke yerine ulaşsa bu yardımlar dedim olsun sen yine gönder dedi, bende ikimizin telefonundan toplamda 200 tl lik SMS gönderdim. Neyse artık son noktaya geldi 2. gün herkes iyice acıktı caminin bahçesinde ateş yakmış oturken millet yavaştan marketleri yağmalamaya başlamıştı. Son noktaya gelince mecbur bizde gidip marketlerden birşeyler alacaktık bu kadar acıkmışken caminin önünde bir transporter minibüs durdu içinde yarım ekmeğe sarılı domates peynir şeklinde sandviç, süt, meyve suyu vardı. bunları dağıtmaya başladılar hazırlayıp göndermişler. Arabanın plakasına baktım 23 (Elazığ) di. Adama sordum Elezığ dan mı geliyorsunuz diye evet dedi. Mahalleli bunları hazırladı gönderdiler dedi, Yani anlayacağım daha önce gönderdiğimiz 200 TL dönüp dolaşıp bize geri geldi inanın o kadar zor bir anda gelmişti ki anlatamam.

Yine bir gün sonra Kayseri de yerel tv kanalına ait minibüs içinde süt, kek, su gibi temel ihtiyaçlarla dolu geldi kaldığımız caminin önüne görevli aynen şu cümleyi kullandı "biz kayseriden geliyorduk, markete girdik, market sahibi nereye gittiğimiz sorunca Kahramanmaraş deyince arabanızın alabildiği kadar gıda malzemelerini doldurup götürün" diye kendisi demiş.
Bu gün gelinen nokta deprem bölgesinde şu anda hiç bir şekilde yapımı başlayan ev falan yok, torpili olan çadır buluyor, daha iyi torpili olan kontenyner buluyor bulamayan da başının çaresine bakıyor kimse kimseyi kandırmasın toplanan o kadar para depremde kullanılmadı, kullanılmayacak artık seçim bitti deprem bölgesi unutuldu ve bir daha ki seçime kadar da hatırlanmayacak.

hocam uyumadım halen canlı yayından dolayı gözlerim dolu gece size özelden okuyup yazarım sanırım k.maraşlısınız