Ben doğma büyüme Kahramanmaraş/Pazarcıklıyım. Depremde de Pazarcık'ta ailemle evimizdeydik. Evine bakmak için gittiğim yakın arkadaşımın gece kar yağarken tekrar deprem olduğu için sokaklara giremedim. Evlerine uzaktan baktığımda evleri yıkılmamıştı, ayakta duruyordu. "Evde bir şey yok belki telefonu evde unutmuştur o yüzden ulaşamıyoruzdur" diyerek kaldığım araca döndüm. Sabah saatlerinde gıda arayışı içerisindeyken evlerine tekrar geldiğimde AFAD ekipleri kendisinin, küçük kardeşinin, anneannesi ve dedesinin cansız bedenini çıkarıyordu. Anne ve babası çıkmıştı. İçimden bir parça kopmuşçasına son bir kez görebilmek için ekiplere yalvardım. Eve yaklaşmama müsaade etmediler. Elimden gelen tek şey yere eğilip ufacık delikten başını son kez görmek oldu. Eğildiğim yerden kalkamadım, çünkü sadece arkadaşım değil kardeşimdi. Nur içinde yat meleğim geleceğim yarın yanına...