Örnek vermek gerekirse komşumuz var 50 yaşında bir amca. Çocuğu ve kimsesi yok. Yürüyemiyor sürekli evde oturuyor.
Yani şimdi bu amcaya kim yardım edecek arkadaşlar. Çocuğu olsaydı en azından hayırlı bir evlatsa yardım ederdi
Benim demek istediğim eliniz ayağınız
şimdi tutuyor... İlerde ne olacak? Ne hastalıklar ile savaşacaksınız? Bilemeyiz dimi.
Sonuç olarak bir yere kadar bence bekar yaşanılır. Tabi 1 dakika sonrası için garantimiz yok. Ben evlenip çoluk çocuk sahibi olmak isterdim.
Hocam eş ve çocuğu ileride hasta olurum bana bakar düşüncesi ile isteyenler bir zahmet ne evlensin ne de çocuk yapsın. Eş ya da çocuk hizmetçi mi? Bakıcı mı? Mecbur mu? Çok bencilce bir düşünce. Herkes bu yaşında kendi sağlığına bakarsa ileride büyük sorunlarla karşılaşmaz kimseyede muhtaç olmaz.
Konuya cevabım ise; bence insan önce kendini tanımalı. Ruhunu besleyip doyurmalı, kendini bilmeli daha sonra evlilik düşünmeli. Menfaatleri uğruna değil gerçekten bir hayat arkadaşı istediği için ya da sevdiği için, sevgisini, evini, bilgisini paylaşmak için evlenmeli. Bunun için de maddi manevi hazır olmak gerekiyor. O da şu an ki ülke şartlarında birazcık zor.
)
