Biraz Dertleşelim mi Hala Uyanık olan Varsa!

Dostlar ben burada çok güzel dostluklar edindim,kötü insanlarda tanıdım lakin genel anlamda hep iyi insanlara denk geldim.Şuan gecenin bilmem kaçı öyle içimden geldi ve sizlerle dertleşmek istedim.Annem vefat edeli beş ay oldu ve içimde asla dolduramayacağım bşr boşluk oluştu üstüne yurt dışında yaşamam ailemden sevdiklerimden uzakta olmam bunu çabası.sanki her tarsrım kangren olmuş ve git gide çürüyorum bu his inanılmaz derecede bana acı veriyor son zamanlarda..Hayatı hep zor yoldan öğrendim ve hep bir şekilde üstesinden geldim ama sanki bu defa çok farklı ve üstesinden gelemeyeceğim hissi var.Sakın yanlış anlamayın intihar vs gibi saçmalıklara ayıracak vaktim yok benim hiç bunu düşğnecek kadar basit bir adamda olmadım ama sadece sizlerle içimdekileri paylaşmak istedim.

Allah rahmet eylesin hocam, mekanı cennet olsun inşallah 🙏

Dostlar saolsun hocam allah razı olsun

Abi çok üzüldüm Allah rahmet eylesin Nur içinde yatsın 🙏

Hocam zaman zaman hepimiz bunalıyoruz, sıkılıyoruz. Bir de bu son dönemde yaşadıklarımız pandemi, ekonomik krizler, savaş vs vs tuzu biberi oldu...

Benim de bazen hey heylerim geliyor herkesi, herşeyi bırakıp gitmek istiyorum uzaklara ancak sorumluluklarımız var sabrediyoruz.

Siz sanırım biraz da mekanı cennet olsun annenizin yokluğuna alışamadınız, kolay değil tabi ki.

Bunu yaşanması gereken bir dönem olarak görün mutlaka geçecektir bu sıkıntı, küçük de olsa sizi mutlu edecek keyif aldığınız şeyleri yapın, çıkın sokaklarda dolaşın. Ben mesela deli gibi yürürüm çok bunaldığımda 😀 sonra oturur bir yerlerde kahve içerim bir nebze de olsa atarım sıkıntıyı üstümden.

Gelecek günler hepimiz için güzel ve sağlıklı olur inşallah. Sağlıcakla kalın...

Başınız sağolsun. Ben de 2017 yılında kaybettim, duygularını anlıyorum. Anneler çocuklarının güzel hayat yaşamalarını ister, bunu bilerek hayatına devam et.

Her geceyi aydınlatan bir güneş vardır hocam. Allah rahmet eylesin

hocam selamlar..öncelikle başınız sağolsun mekanı cennet olsun.Ben 3 yaşından beri anne nedir bilmeden yaşadım.Dedem ve babaannem tarafından büyütüldüm.Annem o yaştayken beni bırakıp gitmiş.Olayın garip yanı şu ki babamda hiç yanımda olmadı.Yani maddi manevi değil gerçekten babamı toplamda 3 kez gördüm.Kimse yardım etmedi fakirlik içinde büyüdüm.Başarılı bir öğrenciydim.Öğretmen lisesini bitirdim.Üniversite sınavına hazırlanırken babaannemi kaybettim.Benim annem oydu.Çok kötü olmuştum.Günlerce ağladım.Ama hayata bir şekilde devam etmem gerekiyordu.Üniversite sınavından sonra 421 puan ile bir sürü bölüm yazabilecekken dedeme hem çalışıp hem okumak aynı zamanda destek olabilmek adına çok saçma bir bölüm seçtim.Ama hayatın cilvesi bu kez dedem memlekete dönmek istedi.15 yılın ardından köydeki ev harap olmuştu.Elimdeki tüm paramla evi yeniledim.(9 yaşından itibaren yazları ve okul çıkışları her tür işte çalıştım) Sonra okula döndüm.Bu seferde kyk yurdu çıkmasına rağmen babam ve annemin boşanma davasındaki bir belge eksikliği bahane edildi yurda alınmadım.Yılmadım bir restaurantta yatılı kalıp çalıştım.Sabahları okul öğle 12 den gece 4 e iş sabah 7 de tekrar okul şeklinde devam ettim.2 yıl dayanabildim.Bu süreçte işyerimden maksimum aldığım para 2.000 TL dir.Paramı alamadım yani.Bende okul ve işi yürütemedim.Bu dönemde herketsen kimi tanıyorsam yardım istedim ama yardım eden olmadı.Bende bir seçim yaptım.Okulu bırakıp çalışmaya başladım.Yine vasıfsız her işe girdim.Yılmadım.3 yıl oldu evleneli şimdi bir kızım var.Ellerinizden öper.Çevremde herkes hayatlarındaki en olumlu insan olarak tanımlar beni.Çoğu yaşadıklarımı bilmez aç kaldığım günleri işsiz kalıp sokakta kaldığım dönemleri... Ama hep tutunacak bir dal buldum kendime.Bunca şeye rağmen beni hep gülerken görürsünüz.İçimde hep mutluluk var.Demem o ki hocam her türlü dert sıkıntı geçicidir.Siz yeterki hayatı mutlu olmaya çalışarak geçirin.Hayırlı sabahlar diliyorum.

Uzakta olmanın verdiği acıyı sizin gibi yaşanlardan biriyim , kabullenip devam etmeniz gerek hocam hayat size bir yol ciziyor ve yürüyorsunuz