hocam selamlar..öncelikle başınız sağolsun mekanı cennet olsun.Ben 3 yaşından beri anne nedir bilmeden yaşadım.Dedem ve babaannem tarafından büyütüldüm.Annem o yaştayken beni bırakıp gitmiş.Olayın garip yanı şu ki babamda hiç yanımda olmadı.Yani maddi manevi değil gerçekten babamı toplamda 3 kez gördüm.Kimse yardım etmedi fakirlik içinde büyüdüm.Başarılı bir öğrenciydim.Öğretmen lisesini bitirdim.Üniversite sınavına hazırlanırken babaannemi kaybettim.Benim annem oydu.Çok kötü olmuştum.Günlerce ağladım.Ama hayata bir şekilde devam etmem gerekiyordu.Üniversite sınavından sonra 421 puan ile bir sürü bölüm yazabilecekken dedeme hem çalışıp hem okumak aynı zamanda destek olabilmek adına çok saçma bir bölüm seçtim.Ama hayatın cilvesi bu kez dedem memlekete dönmek istedi.15 yılın ardından köydeki ev harap olmuştu.Elimdeki tüm paramla evi yeniledim.(9 yaşından itibaren yazları ve okul çıkışları her tür işte çalıştım) Sonra okula döndüm.Bu seferde kyk yurdu çıkmasına rağmen babam ve annemin boşanma davasındaki bir belge eksikliği bahane edildi yurda alınmadım.Yılmadım bir restaurantta yatılı kalıp çalıştım.Sabahları okul öğle 12 den gece 4 e iş sabah 7 de tekrar okul şeklinde devam ettim.2 yıl dayanabildim.Bu süreçte işyerimden maksimum aldığım para 2.000 TL dir.Paramı alamadım yani.Bende okul ve işi yürütemedim.Bu dönemde herketsen kimi tanıyorsam yardım istedim ama yardım eden olmadı.Bende bir seçim yaptım.Okulu bırakıp çalışmaya başladım.Yine vasıfsız her işe girdim.Yılmadım.3 yıl oldu evleneli şimdi bir kızım var.Ellerinizden öper.Çevremde herkes hayatlarındaki en olumlu insan olarak tanımlar beni.Çoğu yaşadıklarımı bilmez aç kaldığım günleri işsiz kalıp sokakta kaldığım dönemleri... Ama hep tutunacak bir dal buldum kendime.Bunca şeye rağmen beni hep gülerken görürsünüz.İçimde hep mutluluk var.Demem o ki hocam her türlü dert sıkıntı geçicidir.Siz yeterki hayatı mutlu olmaya çalışarak geçirin.Hayırlı sabahlar diliyorum.