Otogarda nasıl kalırım

hayattaki en temel önceliğimiz, hayatta kalmak.

bu soğukta, yol iz bilmeden, kalacak yer bulmadan, cepte para olmadan sokaklara düşmek büyük bir sorun.

ailenle kavga edebilirsin, atışabilirsin, küsebilirsin, her şey olabilir ancak seni dünyaya getirdilerse, sana yuva sağlamak onların en temel vazifesi. isterse kabullenmesin, isterse rest çeksin. önemi yok. onun düşüncelerinden bağımsız bi durum bu.

o yüzden, ailenle herhangi bi iletişim kurmadan, kendini affettirme yahut arayı düzeltme çabasına girmeden kısacası gururunu ayaklar altına almadan, yalnızca hayatta kalma önceliğin için evine geri dön ve yatağına geçip yat uyu. ilerleyen günlerde de eğer haklı olduğunu düşünüyorsan, muhatap olma kimseyle ve sadece kendi gelişimine odaklan.

ta ki oradan ayrılıp kendi evine çıkabileceğin bir ana dek.

git evine, sıcak yatağında yat. ertesi gün kalk, çalışmıyorsan bi iş ara. illa çıkıcam buradan derdin varsa, bunu sağlayacak maddi imkana nasıl ulaşırım sorusunun yanıtına yoğunlaş ve vaktini ona ayır.

kopardıysan bağları, o ev sadece senin kendi başına ayakta kalabileceğin ana dek geçici yerin olsun. buna hiçbiri tek kelam etmez, edemez. açıklama yapmana bile gerek yok. kapıyı çal, yatağına gir.

gurur yapıcam diye hayatını riske atma kısacası. hastalanırsın, başına bi iş gelir, yolunu keserler, her şey olabilir. hele ki bu kışta kıyamette.

aklını kullanmak, sahip olduğun en değerli şeyi işletmektir. işlet, gereğini yap.

Uzun vadeli plan yapmanı tavsiye ederim, kısa vadeli öfke ile yapacağın şeyler ailen ile arandaki sorunu da çözmez, sana bir şeyde kazandırmaz. Bugün sen onları kızdırırsın, onlar seni yarın öbür gün kendi ekonomik bağımsızlığını reşit olduktan sonra elde edemedikten sonra veya elde etsen bile bir süre sonra ev konforu, anne - babanın sağladığı hizmetleri bırakamadıktan sonra bir anlamı kalmaz ( Değil 25-30 yaş aralığı 30-40 yaş aralığında bir çok insan için anne - baba torunların ücretsiz ve sevgi - sabır dolu tutkulu bakıcı adayları gerçeği de küçümsenmemeli ). 4-5 yıl önce aynı yaşlarda benim hayatımla ilgili konularda benim fikirlerime, düşüncelerime önem verilmeyip çevreden farklı insanlardan öğrenilen şeylerin bana dikta edilmeye çalışıldığı dönemlerde de aynı sorunları yaşadım, ortaokul da da benzer sorunlarda benzer yanlış çözüm önerileri ile bir şeyleri değiştirmeye çalıştım olmuyor fayda sağlamıyor. Yapman gereken üniversiteye kadar para biriktirip, mantıksal olarak da uygun görürsen ayrı şehirde ayrı evde kendi başına yasal, imza haklarına sahip bir şekilde kalmak olmalı.

Senin kendi ayakları üzerinde güvenli, dengeli bir şekilde kendi hayatını, kararlarını, duruşunu en kısa zamanda oluşturabilmen zaten ailenin de senle ilgili ihtiyacı olan şey ( Bazen bunun için kendi doğrularının başkaları içinde doğru olabileceği gibi veya aşırı korumacılık ile benim yakınımda olsun düşmesin, başına bir şey gelmesin, batmasın, tökezlemesin mantığında da yapabiliyorlar ). Fakat rasyonalite, profesyonellikten ziyade ani, fevri tavırlar ne başarı elde edersen et, ne yaparsan yap hem ailen hem de çevrendeki farklı dost - arkadaş, iş hayatı anlamında aynı tedirginliği sana karşı oluşturur.

Üzücü fakat gerçek 18 yaş altı bir bireyin kağıt üzerinde bağımsızlığı ve iradesi ne yazık ki oldukça kısıtlı. Daha üzücü olanı söyleyeyim sistematik bir şekilde sürekli doğruları yapmadığın sürece aynı bağımsızlık ve irade sorunu 18 yaşından sonrada hız kesmeden devam ediyor. Ya üniversitede ya iş hayatında. Alt - üst, güçlü - güçsüz ölene kadar bitmeyecek bir gerçek.

Genellemeler ne yazık ki her zaman doğru değil. Neden diyecek olursanız hangi meslek veya kavram veya statü olursa olsun insanların kendi ve kendileri ile ilişkilendirdikleri şeyler için olumlu ve olumsuz veya doğru/yanlış çözüm yorumlamaları olabiliyor. Haliyle geçmiş ve gelecekteki yaşamıyla ilgili kaygıları, sitemleri, beklentileri insanları her anlamda iyi, kötü diye kısıtlamadan farklı düşünmesine, hissetmesine neden olabilir.

Anne, babalık küçümsenebilecek, hor görülebilecek, geçiştirebilecek bir olay veya durum değil fakat bu insanların kendileri ve hayatları veya çocukları ile ilgili beklentilerinde, hislerinde, çözümlerinde her daim süper, mükemmel, en doğruları olabilecekleri çocukların veya ailelerin yanlış yapamayacağı anlamına gelmemeli. Maddi imkan farklılıkları kadar manevi farklılıklar da normal. Bir çok insanda salt değişmeden yer alabilen şeylerde manevi karakteristik davranışlardan ziyade içgüdüsel davranışlar.

Kimse kimseyi karşılıksız, ne yaparsan yap şeklinde sevmez sadece yakınlık, bağlılığa göre manevi, maddi geçmiş efora bağlı olarak sabır - tahammül daha fazla olur fakat bu limitsizlik anlamına gelmemeli. Karşılıktan kasıt akla illa ki maddi bir şeyler gelmesin. Birisine iyilik bile yaparken ya masum bir şekilde kendimizi mutlu ediyor ya da içimizi rahatlatıyoruz.

yav sen ne cins yorumlar atmışsın böyle okudukca sinir oldum .

Ben birçok kez otogar, havalimanı gibi yerlerde yattım. Zaten geceleri bu gibi yerler evsizlerin yuvası haline geliyor. Yani kimse size dışarıda yattınız diye bir şey demez. Tabi sabah işler değişir, yolcular arttıkça müdavimleri tanıdıkları için uyandırıp kibarca dışarıya yollarlar.

Dışarda yatar ve aç kalırsan sen anlarsın sıcak yuvanın , annenin ve babanın kıymetini

3 gece sokakta kal bakalım o zaman annen baban mı senin kıymetini anlayacak yoksa sen mi onların kıymetini anlayacaksın.
Yaşı 18 olmamış adama dışarıda nerede kalacağına dair yol gösterilmez.
Bir çocuk istismara ağır şiddete uğramıyorsa gurur yapıp erkeklik yapıp ego yapıp evi terketmemelidir.
Sokakta ayyaşlarla, evsizlerle, akıl hastaları ile 3-4 gece geçirince bir eve sahip olmanın nasıl bir lüks olduğunu anlarsın.
Böyle bir oğlum olsaydı kesinlikle eve dönmesi için tek bir adım atmazdım, kendi gelip özür dileyip elimi öpene kadar da nerede yaşadığıyla başına ne geldiğiyle ilgilenmezdim.
Bir insan ebeveynlerine ayar vermek için evi terkedecek kadar yetişkin hissediyorsa sokakta yaşayacak kadar da olgunlaşmıştır.
Aklın varsa 1 gece dışarıda kalırsın sonra gider annenden özür diler elini öpersin.
Hakkında hayırlısı olsun.

Kral git uzur dile annenden cennet annelerin ayaklarının altindadir demişler ((:
Tabi öneri ne yaşandı bilmiyorum (:

Havaalanı olmaz girişte biletinizi görmeden almıyorlar genelde. Devlet hastanesi acil servisinde bekleyebilirsiniz. Ama bir eşi dostu arkadaşı aramak daha iyi olabilir. Veya bir akrabanızı.