hayattaki en temel önceliğimiz, hayatta kalmak.

bu soğukta, yol iz bilmeden, kalacak yer bulmadan, cepte para olmadan sokaklara düşmek büyük bir sorun.

ailenle kavga edebilirsin, atışabilirsin, küsebilirsin, her şey olabilir ancak seni dünyaya getirdilerse, sana yuva sağlamak onların en temel vazifesi. isterse kabullenmesin, isterse rest çeksin. önemi yok. onun düşüncelerinden bağımsız bi durum bu.

o yüzden, ailenle herhangi bi iletişim kurmadan, kendini affettirme yahut arayı düzeltme çabasına girmeden kısacası gururunu ayaklar altına almadan, yalnızca hayatta kalma önceliğin için evine geri dön ve yatağına geçip yat uyu. ilerleyen günlerde de eğer haklı olduğunu düşünüyorsan, muhatap olma kimseyle ve sadece kendi gelişimine odaklan.

ta ki oradan ayrılıp kendi evine çıkabileceğin bir ana dek.

git evine, sıcak yatağında yat. ertesi gün kalk, çalışmıyorsan bi iş ara. illa çıkıcam buradan derdin varsa, bunu sağlayacak maddi imkana nasıl ulaşırım sorusunun yanıtına yoğunlaş ve vaktini ona ayır.

kopardıysan bağları, o ev sadece senin kendi başına ayakta kalabileceğin ana dek geçici yerin olsun. buna hiçbiri tek kelam etmez, edemez. açıklama yapmana bile gerek yok. kapıyı çal, yatağına gir.

gurur yapıcam diye hayatını riske atma kısacası. hastalanırsın, başına bi iş gelir, yolunu keserler, her şey olabilir. hele ki bu kışta kıyamette.

aklını kullanmak, sahip olduğun en değerli şeyi işletmektir. işlet, gereğini yap.