İçim acıyor....

İnsanların şuan ne durumda olduğunu hepimiz az buçuk biliyoruz.

Bir gün önce 10 tl ye aldığımızı bi gün sonra 11 tl ye alıyoruz.

İnsanlar hele ki asgari ücretliler şuan yaşamıyor. Bir yaşam savaşı veriyorlar.

Geçen günlerde bir amcanın "açız ve işsizim. Fabrikaya iş başvurusu yapmak için gittim kabul etmediler. Ben de fabrikanın önündeki ekmek kasasını aldım. Eşime verdim oturduk yedik" demesi bile içimi yakıyor. Canım acıyor.

Şuan dolarla kazanıyorum. Yaptığım işin geneli yurtdışı kazanç üzerine fakat bu şekilde kazanan biri olarak bile verdiğim miktarlar canımı acıtıyor.

Birilerinin " Devletin size verdiği destek parasını dolara çevirmek haramdır" demesi içimi acıtıyor.

Yer aldığım bazı ikinci el temalı facebook gruplarında bebeğinin arabasını , yarım bebek bezi torbasını satanlari görünce içim acıyor.

Yarının ne olacağını bilemeyen gençleri ( ben dahil) gördükçe içim acıyor.

Bi sebepten ötürü bana buzdolabı fotoğrafını atan kişileri, - ye düşmüş banka ekstresini atan kişileri gördükçe içim acıyor.

Özgür bi şekilde sokak röportajları yapmak isteyen gazetecilerimizin hapse atıldığını gördükçe içim acıyor.

Genelde herzaman içim acıyor. Mutlu olamıyorum. Elimden fazla bi şey gelmiyor.

Ne yapmalıyım?

Sonumuz iyi değil bir genç olarak gelecegi değil günü nasıl geçiririz diye düşünüyoruz

Sanırım bir kaç tanesine ev hapsi verilmiş. Ne anlama geldiğini aklı başında olan herkes bilir.
Edit: O gazeteciden biri bu arkadaş.

https://www.youtube.com/watch?v=dNSkcOBXz9s

İnsanların eğitim düzeyi bu seviyedeyken ülkenin toparlanması çok kolay görünmüyor. Belki atalarımızın kemikleri sızlayacak fakat burada kalıp savaşacak gücü kimse kendinde görmüyor. Bir liderin Atatürk gibi gençleri yurt dışına eğitim almaları için göndermesi ve sonrasında gidenlerin hür iradesiyle geri dönüp ülke için çalışması gerekiyor. Şuan yurt dışında eğitim alıp geri dönecek bir nesil olmadan bu ülke tekrar toparlanamaz gibi geliyor bana.

Ben de en erken zamanda buradan gitmek istiyorum. Hiçbir sosyal hakkın tanınmadığı, emek sömürüsünün yapıldığı, gençlerin önünün kapatıldığı bir ülkede hayatımın kalanını sürdürmek istemiyorum. Dünya'ya bir defa geliyoruz.

Yıkılan enkazı toparlamak maalesef kısa vadede çok zor. Eğitimsiz bilinçsiz bir toplumu toparlayamazsınız maalesef.. Yani bugün bu ülkeye başka yöneticiler gelse onlar da toparlayamaz.

İş ülkenin insanlarında toplumda bitiyor. Toplumu şekillendiren yine insanların kendisidir. Nasıl istiyorsa öyle yönetilir insanlar.

Biz (çoğunluk) bunu istedik ve bu şekilde yönetiliyoruz kısa ve net.