İnsanların şuan ne durumda olduğunu hepimiz az buçuk biliyoruz.

Bir gün önce 10 tl ye aldığımızı bi gün sonra 11 tl ye alıyoruz.

İnsanlar hele ki asgari ücretliler şuan yaşamıyor. Bir yaşam savaşı veriyorlar.

Geçen günlerde bir amcanın "açız ve işsizim. Fabrikaya iş başvurusu yapmak için gittim kabul etmediler. Ben de fabrikanın önündeki ekmek kasasını aldım. Eşime verdim oturduk yedik" demesi bile içimi yakıyor. Canım acıyor.

Şuan dolarla kazanıyorum. Yaptığım işin geneli yurtdışı kazanç üzerine fakat bu şekilde kazanan biri olarak bile verdiğim miktarlar canımı acıtıyor.

Birilerinin " Devletin size verdiği destek parasını dolara çevirmek haramdır" demesi içimi acıtıyor.

Yer aldığım bazı ikinci el temalı facebook gruplarında bebeğinin arabasını , yarım bebek bezi torbasını satanlari görünce içim acıyor.

Yarının ne olacağını bilemeyen gençleri ( ben dahil) gördükçe içim acıyor.

Bi sebepten ötürü bana buzdolabı fotoğrafını atan kişileri, - ye düşmüş banka ekstresini atan kişileri gördükçe içim acıyor.

Özgür bi şekilde sokak röportajları yapmak isteyen gazetecilerimizin hapse atıldığını gördükçe içim acıyor.

Genelde herzaman içim acıyor. Mutlu olamıyorum. Elimden fazla bi şey gelmiyor.

Ne yapmalıyım?