Sevgi kerizliği

portakali soymadan içinden ne çikacak bilmem kardeş aşkta öyle bir şey.

Yolu yalnız yürümek de güzel tabi.. Fakat o yolda bir yol arkadaşı hayaliyle yürümek daha güzel bir duygu bence.. Bir yol arkadaşınız var ve düştüğünüzde sizi kaldırıyor, derdiniz olduğunda yanınızda, sevincinizi paylaşarak onunla katlıyorsunuz, onu sevdiğiniz için bir insan huzurlu ve mutlu oluyor, yolda yükünüz ağır geldiğinde o taşıyor, onunki ağır geldiğinizde siz..Duygunun geçtiğine ya da geçmediğine şahitlik etmedim.. Fakat bence doğru insan diye nitelendirilen size uygun, ona uygun olduğunuz kişi ile duygular baki olacaktır.. Tecrübesizliğimi yazıya dökmek istedim, sadece bakış açım bu😊

Sevmek ve sevilme duygusu olmadan dünyada yasamanin ne anlama var o zaman ot gibi yasamak bence sevgi olunca hersey olur dostum sevmek ve aşk kadar güzel bi duygu yok

Aşk kelimesini oldum olası sevmem ama sevgi sebepsiz mutluluk, umut ve huzur sebebi bu yüzden bunun ahmaklık olduğunu söyleyemem.
Birinin size sevmesine ihtiyaç duyduğunuz için sevmezsiniz zaten bu bir ihtiyaç değil, birini seversiniz oda sizi severse ne ala..
Birini neden seversiniz, onunlayken zaman su gibi akıyorsa, dertlerinizi unutup biraz huzurlu zaman geçiriyorsanız, en öfkeli telaşlı anınızda yüreğinize su serpiyorsa, düştüğünüzde elinizden tutup buda geçer diye sizi teselli ediyorsa vs. seversiniz ve bunların hiçbiri ihtiyaç değil, sadece olduğunda hayatı güzel daha yaşanır kılan şeyler. Aşık olmanız gerekmiyor aileniz, arkadaşlarınız çevrenizde sevdiğiniz insanlar olması daha mutlu yaşamanızı sağlar.

Hissiyatlara kalıcık kavramını esas alarak yaklaşmak pek doğru değil bence. Zamanın sabit olmadığı bir evrende hissiyatların kalıcı olmasını beklemek, değişkenliğini sorgulamak, ve kalıcı olmadığını varsayarak onlara inanmamak/yaşamamak pek mantıklı gelmiyor bana. Bunun sonu başlı başına kendini soyutlamak ve köreltmek olacaktır. Ve bu sizi güzel olan pek çok duygu, düşünce ve hissiyattan mahrum bırakacaktır. İşin ihtiyaç duyma kısmına gelirsek, o tamamen bir zaaftır bence. Ancak; yaşamasını, taşımasını, sırtlanmasını bilene en güzel zaaftır.