• 25-02-2019, 01:23:12
    #10
    Bir kaç ölüm ve sonrası psikolojik bir rahatsızlık değersizlik.
    ---Her hastalıkta mutlaka bir sifa vardır yani eger hastaysaniz ne mutlu size çünkü siz sonunda mutlaka ödülü olan bir sinav içindesiniz demektir. bunu unutmayın.
    Ama gelelim hastalığınıza ruhsal hastalıklar genelde ruhumuzun farkinda olduğu ama maddi duygularimizin kaale almadığı durumlar da başımıza gelen yoğun ruhsal enerjidir.
    Bunu psikologlar dahi bilmez uyku haplari ile geçiştirmek onların işi cem yilmazin çıkardığı bir sey geldi aklima psikolog kendisine hasta geliyor. akole yönlendiriyor ve biz kime gidelim diyor kendi de içiyor!!!

    Sakın akol vb. şeyler kesinlikle çözüm değildir.

    Önce tovbe etmeli sonra bir guzel gusul boy abdesti almalı. Hayatını sana hayatı verene adamali 5 vakit namazını kilmali, senin olmayan işe karışmamali ve elindeki imkanlarla Allah'ın hoşnut olduğu bir insan nasil yaşaması gerekiyorsa öylece yaşamaya çalışmalı.

    Sokaktaki köpekler de canlıdır en az bir insan kadar degerlidir. Çünkü onu Allah yaratmıştır. Değerini Allah'tan alir.

    İnsan olmak büyük bir şeref çünkü varlıklar içerisinde insan kadar değerli bir yaratık melekler var ama insan eğer gerçekten insanı kamil sıfatına ulaşırsa ki bu kolaydır çünkü yolu bellidir o zaman meleklerden bile üstün ve değerli oluyorsun.

    Ama Sadece nefsinin ( yani bedeni ihtiyaçlarına göre yaşarsa bir insan ) Ruhu isyan eder çünkü bedeni de ayakta tutan ruhtur onun da ihtiyaçları vardır o da Allah'ı tanimak ve anmaktir ( yani hakikate ermektir. ).
    bütün bunları neden yazdim çünkü sen çok değerlisin seni değersiz hissettiren yaptigin şeylerin değersiz olduğundandır. Eğer Allah'ın sende yaratmış olduğu hakikati ve değeri bilsen kendini en zavallı bir canli olarak görürsün kimseye zararin dokunmaz ama kalben ruhun öyle mutlu olursun ki cenneti bu dünyada kalbinde yaşarsın Elhamdülillah bunu bana yaşatana der Allah'ın kolu kölesi olursun.
    yoksa ya nice yaşamaktır işte hayat başarabilene ne mutlu.
  • 25-02-2019, 02:58:19
    #11
    aile dizimi terapisini araştirin. ilgilenirseniz bana danişabilirsiniz. Allah yardimciniz olsun.
  • 25-02-2019, 03:17:17
    #12
    kitap oku
  • 25-02-2019, 03:59:42
    #13
    Jax adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Merhaba arkadaşlar.

    Öncelikle Bu konuyu en az 2-3 aydır açmakla açmamak arasında kaldım!

    Ailemde ki 2 vefattan sonraki 3. yılında olduğum bu yılımda, hiç olmadığım kadar kendimi değersiz hissediyorum.
    Bu konuda ne yapacağımı da bilmiyorum. Ama hem genel olarak stresliyim hem de hiçbir şeyi çekemez haldeyim.
    Her şey ilk defa bu kadar içi boş, değersiz, isteksiz geliyor. O kadar çaresizim ki istemediğim her şeye büründüm resmen.

    Ailemi, sevdiklerimi, kız arkadaşımı çevremi o kadar üzüyor ve şaşırtıyorum ki olumsuz anlamda... Bunların her birini yaptıktan sonra pişmanlık duyuyorum.

    Canım sıkılıyor bu durumlara. Okulumun son yıllarındayım, dönemim bile hem zor hem de boş geliyor, son dönemim olan bu dönemimi bile bırakıp terk etmek istiyorum.

    Çok büyük bunalım ve bıkkınlık içindeyim.
    Manevi yönden boşluktayım.
    Çaresizim.
    Hayata karşı değersiz ve isteksiz görüyorum kendimi.

    Bana psikolog dahil her konuda ne önerirsiniz. Her fikre açığım.

    Psikoloğa git. Maddi sorunun varsa Kaymakamlıkdan Yeşil Kart çıkar. Devlet hastanelerindeki psikologlara git.


    Gerekli ilaçları al.



    Unutmaki ne bu dertler kalıcı, nede bu ömür. Hepmiz şu veya bu sebepden depresyona giriyoruz. Evde kalma. Dışarı çık. Parkda otur. Cafeye git.


    Evde oturma. Herşeyin iyi olacağını düşün. Ne düşünürsen, aklından ne geçerse onu yaşarsın genelde.



    Seni mutsuz eden şeylerden uzak dur. Mutlu olacağın şeyleri yap. Sosyalleşmeye bak.


    Unutmaki sendeki derdi nimet sayanlar var.
  • 25-02-2019, 05:15:15
    #14
    Kendini değersiz hissetmenin cezasını sana değer veren insanlara çektirmemelisin. Onlar bu haline üzülüyorken, kalpleri kırılıyorken değersizim diyemezsin. Bu onlara ihanet olsa gerek. Bunun için de kendini asla suçlama ve üzülme. Çünkü sen, özür dilediğinde affedilecek kadar değerlisin. Bukadar insan sana neden cevap veriyor? hangi birini ne zamandır tanıyorsun? Değerli olmanın temeli birşeyleri başarmaktan veya birşeylerin dolu gelmesinden geçmiyor. Öyle olsaydı hiç tanımadığın insanlar tarafından bukadar düşünülemezdin. Bence psikologa vereceğin para ile kızarkadaşınla biryerlere git. Psikologa göre kızarkadaşın için daha değerlisindir diye düşünüyorum :|
  • 25-02-2019, 08:37:44
    #15
    Hocam nacizane fikrimdir,
    Eğer namaz kılmıyorsanız ,zikir yoksa biraz gaflete düşmeniz normaldir, Allah zikir çokçok önemlidir,(bir an önce başlayın lütfen.)
    Devletin pisikolokarı var oraya da mutlaka gitmenizi tavsiye ederim,
  • 25-02-2019, 08:48:53
    #16
    Hayret üniversite yıllarında bende benzer şeyler yaşadım. Hatta üniversiteyi 7 yılda bitirdim. O durumdan nasıl kurtuldum? Kendi çabalarımla kurtuldum. Ve şuan gayet mutlu bir hayatım var. İnsanoğlu kağıt para gibidir. Ne kadar yıpranırsa yıpransın değerinden bir şey kaybetmez.
  • 25-02-2019, 09:17:00
    #17
    Bie kedi sahiplen ve onunla arkadaş ol.
    Hayatına çok farklı bir anlam katacaktır.
  • 25-02-2019, 10:05:13
    #18
    Üyeliği durduruldu
    Jax adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Merhaba arkadaşlar.

    Öncelikle Bu konuyu en az 2-3 aydır açmakla açmamak arasında kaldım!

    Ailemde ki 2 vefattan sonraki 3. yılında olduğum bu yılımda, hiç olmadığım kadar kendimi değersiz hissediyorum.
    Bu konuda ne yapacağımı da bilmiyorum. Ama hem genel olarak stresliyim hem de hiçbir şeyi çekemez haldeyim.
    Her şey ilk defa bu kadar içi boş, değersiz, isteksiz geliyor. O kadar çaresizim ki istemediğim her şeye büründüm resmen.

    Ailemi, sevdiklerimi, kız arkadaşımı çevremi o kadar üzüyor ve şaşırtıyorum ki olumsuz anlamda... Bunların her birini yaptıktan sonra pişmanlık duyuyorum.

    Canım sıkılıyor bu durumlara. Okulumun son yıllarındayım, dönemim bile hem zor hem de boş geliyor, son dönemim olan bu dönemimi bile bırakıp terk etmek istiyorum.

    Çok büyük bunalım ve bıkkınlık içindeyim.
    Manevi yönden boşluktayım.
    Çaresizim.
    Hayata karşı değersiz ve isteksiz görüyorum kendimi.

    Bana psikolog dahil her konuda ne önerirsiniz. Her fikre açığım.
    Salak salak nasihat verenlere bakma.
    Durumun çok ciddi.
    Aynı şeylerin çok daha ağırını yaşadım. İntihara kadar sürüklüyor.

    Senin gibi başlamıştı, hayattan zevk alamama, tahammülsüzlük, çabuk öfkelenme vs.
    Sonra içinden başka bir ses çıkıyor, seni sürekli kötülüyor, değersizsin diyor, işe yaramazsın diyor, diyor da diyor.
    Sonra bu ses ilerliyor, git intihar et demeye başlıyor.

    Acilen psikoloğa git.
    Durumun önemli, yoksa intihara kadar gidersin.

    Benim durum iyileşti biraz ilaçlarla falan şu an iyileşmiş halimle senin bu halinle aynı.
    Ben iyileştim diyorum kendime, düşün..

    Kimseye anlatma bu durumu, aptal aptal nasihatlar verirler. Yok herkesin derdi var. Yok çok şükür görüyorsun, gözün var. Yok şükret. Yok bilmem ne.
    Mittir et bu tipler anlamaz halinden, direk psikologa git.

    Not: Majör Depresyon diye geçiyor. Ben intihar evresinde zorla hastaneye yatırılmıştım.



    Not: Bir de psikologların birşey yapmadığını söyleyen embesiller vardır ki, zerre inanma buna. Bu tipler hayatlarında psikologa gitmemişlerdir, gidenlerle de alay etmişlerdir. Sen nasılki grip olduğunda KBB doktoruna gidiyorsan, bunda da Psikoloğa gidiyorsun. Bir farkı yok, inan bana. Aşırı derecede farkındalığını arttırıyorlar.

    Haaa bak bu, bu yüzdenmiş diye dumur oluyorsun, falan.

    Kendini keşfetmeni sağlıyorlar.