Güzel yorum yapıp motive eden arkadaşlara da çok teşekkür ederim, eleştiren arkadaşlara da teşekkür ederim. O yazıyı yazdığımda borç ile bir pc aldım ve yola çıktım. Tabi maddi durumlar insanın aklına sadece para üzerinden değer biçmeyi zorluyor. Ama paranın satın alamayacağı şeyle var. Çıktığım bir yoldu ve bu yolun sonunu göremedim. Belki yaklaştım ama yolun sonuna ancak çıkışı görebildim. Ancak bazı şeyler kattı bana. 21. yy kapitalist toplumlarında insanı ve muhteviyatı metalaştıran paranın önemsiz olduğunu anladım. Ortaya bir ürün ve bir değer koymanın paradan daha değerli olduğunu farkettim. Kazanç rakamı 1k da olsa 10k da olsa 100k da olsa bu saatten sonra benim için bir şey ifade etmiyor. Benim için bir başarı kriteri değil yani.
Kısa sürede kendi çapımda 3-4 irili ufaklı girişim yapmaya çalıştım. Benim için en büyük başarı; cesaret, yolun zorluğu, kazandığım argümanlar (tecrübe, öğrenebilme kabiliyetinin gelişmesi gibi), kaybettiklerim (zaman, para, dost sandığım bazı gereksiz insanlar gibi). Beni o güne götürmeyi teklif etseniz bu yolda geçirdiğim zamanı değişmem asla. Öğrendiğim bir şey daha var. Kesinlikle artık iddialı değildir. O konuyu açtığım gün o anki motivasyon ve hırsın bir anlık yansımasıydı. Sonuçta burası bir forum ve açık bir paylaşım platformu. Hissiyatlarımı kelimelere dökmeye çalıştım. O an öyle hissettim ve öyle yazdım. İyiki yazmışım.
Bir süre sonra yine bir yazı yazmıştım kendimi ifade etmek için. Yola çıkmak ve yolda olmak ile alakalı. O anki motivasyonum ve düşüncem de farklıydı. O zaman da şöyle ifade etmişim hislerimi:
https://insandedikleri.com/neden-eve...arettir-hayat/
Ara verdiğim bir öğrenim hayatım vardı o dönem. Tam iki yıl önce ikinci üniversitemin son sınıfındaydım. Hayalim olan sosyoloji bölümü vardı üç sene okumuştum ve son sınıfı okumadan hayallerimi gerçekleştirmek için onu bıraktım. Yine hayalim olan "İnsan ve Toplum Araştırmaları" bölümünde yüksek lisans yapıyordum ve ders aşamasını 4.0 ortalama ile bitirmiştim ve tez aşamasına gelmiştim. Bu aşamaya gelmiştim. Bunu da bıraktım. İki tane değer verdiğim bölümün son senesini aynı anda bıraktım. Babaannem çok yaşlıydı beni büyüten kişi ve onu çok seviyordum ama o sene kalp rahatsızlığından dolayı ameliyat oldu. Bir süre ona refakat edip onu da geride bırakmıştım. Bunlar benim için önemli şeyler ve az değildi. Belki çok kişi önemsemeyebilir bilmiyorum ama benim ailem ve öğrendiğim şeyler benim için değerliydi. Ama küçük bir şehirde bir şeyler yapmak kolay değildi. Birilerini ya da bir şeyleri terk etmek lazımdı. O an onu yaptım. Ve böyle bir hisse büründüm. Kelimeler ağzımdan o şekilde dökülmüş olabilir. Hatalı sözcükler de çıkmış olabilir. Fazla iddialı ve bazı yerleri de anlamsız olabilir. Ama benim için değerliydi.
Açtığım konuyu bile unutmuştum. Ayrıca bu gün birilerinin bu konuyu bulması ve yazması beni çok mutlu etti. R10 ailesine ve özellikle
@Coskun; beye teşekkürlerimi sunuyorum. Tabi burada tanıştığım daha çok arkadaş var ama hepsine ayrı ayrı teşekkür ettiğimi kabul etsinler.