-dikkat kişisel sorunlardır!- Arka fonda çalan müzik
bi sebepten dolayı aileme kızdım ve 1 aydır telefonla konuşmuyoruz. çok istediğim bir şeyi yapmadılar ve çok kızgınım. kendimi resmen diğer kardeşlerim arasında üvey evlatmış gibi görüyorum. yada onlar öyle bir ayrımcılığa giriyorlar. arka çıkmak, destek olmak yerine, yüreklendirmek yerine hep tersini yapıyorlar.
üniversitede birini 3 senedir seviyordum ama o hep benden kaçtı. sevmedi, şimdi hayal ettiği o "yakışıklısını" bulmuş. belki ben tipsizin tekiyim, asosyalim,parasızım ama, seviyordum işte. ama basit biri ne anlasın. 2 kilo demir 10 gram altından ağır geldi diye daha değerli oluyor, kıymet bilmeyen birinin elinde.
maddi olarakta durum hiç iç açıcı değil. en az sorun ettiğim konu olsada sorun işte. belkide hiç sorun değil. nasıl olsa, doğum gününü kutlayabileceğim. küçük hediyeler alabileceğim kimse yok. 2. mevzu ise gelecek sene, bir çözüm düşündüm ama bakalım.
yurtta kaldığım kişilerle daha önceki bir tartışmadan dolayı uzun süredir konuşmuyorum. her ne kadar çok saçma bir sebep olsada. malesef onlar için çook önemli bir sebepmiş.
konuştuğum tek kişide başka okula gitti. yanlız başımayım. kimseyle konuşmuyorum 7/24. tek konuştuğum ve belki en samimi kişiydi. sanki yüzlerce kişinin kaldığı yurt bomboş gibi.
okuduğum bölüm tamamen boş ve geleceği olmayan, gün geçtikçe dahada batan bir bölüm. önceden eleştiriyordum ama artık sadece susuyorum. planlar yapıyorum. geleceğe yönelik planlar. birşeylerle uğraşıyorum beni kurtarmasını umut ettiğim.
beni mutlu eden veya edecek hiçbir sebep göremiyorum. aklıma komik birşey geliyor gülümsüyorum. tüm sıkıntılara inat. ama soğuk bir rüzgar esiyor. aklıma yine binlerce sıkıntı geliyor.
mutlu olmak mı? belki, ekim ayı adsense gelirim tahminlerimi aşacak ve geçen aya göre 10TL fazla bi kazanç olacak. hesaplamalarım bunu gösteriyor. geçen aya göre iyi hasılat yapmışım. vay be diyorum
birde bi mizah programı var. paso onu dinliyorum.
bi sebepten dolayı aileme kızdım ve 1 aydır telefonla konuşmuyoruz. çok istediğim bir şeyi yapmadılar ve çok kızgınım. kendimi resmen diğer kardeşlerim arasında üvey evlatmış gibi görüyorum. yada onlar öyle bir ayrımcılığa giriyorlar. arka çıkmak, destek olmak yerine, yüreklendirmek yerine hep tersini yapıyorlar.
üniversitede birini 3 senedir seviyordum ama o hep benden kaçtı. sevmedi, şimdi hayal ettiği o "yakışıklısını" bulmuş. belki ben tipsizin tekiyim, asosyalim,parasızım ama, seviyordum işte. ama basit biri ne anlasın. 2 kilo demir 10 gram altından ağır geldi diye daha değerli oluyor, kıymet bilmeyen birinin elinde.
maddi olarakta durum hiç iç açıcı değil. en az sorun ettiğim konu olsada sorun işte. belkide hiç sorun değil. nasıl olsa, doğum gününü kutlayabileceğim. küçük hediyeler alabileceğim kimse yok. 2. mevzu ise gelecek sene, bir çözüm düşündüm ama bakalım.
yurtta kaldığım kişilerle daha önceki bir tartışmadan dolayı uzun süredir konuşmuyorum. her ne kadar çok saçma bir sebep olsada. malesef onlar için çook önemli bir sebepmiş.
konuştuğum tek kişide başka okula gitti. yanlız başımayım. kimseyle konuşmuyorum 7/24. tek konuştuğum ve belki en samimi kişiydi. sanki yüzlerce kişinin kaldığı yurt bomboş gibi.
okuduğum bölüm tamamen boş ve geleceği olmayan, gün geçtikçe dahada batan bir bölüm. önceden eleştiriyordum ama artık sadece susuyorum. planlar yapıyorum. geleceğe yönelik planlar. birşeylerle uğraşıyorum beni kurtarmasını umut ettiğim.
beni mutlu eden veya edecek hiçbir sebep göremiyorum. aklıma komik birşey geliyor gülümsüyorum. tüm sıkıntılara inat. ama soğuk bir rüzgar esiyor. aklıma yine binlerce sıkıntı geliyor.
mutlu olmak mı? belki, ekim ayı adsense gelirim tahminlerimi aşacak ve geçen aya göre 10TL fazla bi kazanç olacak. hesaplamalarım bunu gösteriyor. geçen aya göre iyi hasılat yapmışım. vay be diyorum
birde bi mizah programı var. paso onu dinliyorum.
