Yeter Artık çok sıkıldım :(

Mümkün olduğunca spor yapıyorum dengeli besleniyorum ama yıllardır vücudumun sorununu çözemedim.

Sabah uyanırım, bel boyun göz ve baş ağrısı ile uyanırım.( Bir çok farklı yastığı denedim )
15 dk yürüyüş yaparım bir çok farklı ayakkabıyı denememe rağmen hemen bacak ve bel kısmım ağrımaya başlar.
2 dk bi yere otururum omuz kısmım sızlamaya başlar.
Bunların dışında, evden dışarı çıktığımda hemen ruhum sıkılmakta. Sanırım insanlara tahammülüm yok. Otobüste tartışan veya şoföre saydıranları görünce çok sinirleniyorum ve iniyorum.
Uyumak istiyorum ama uyuyamıyorum. Sosyal olmaya çalışıyorum, bazen ben çağırıyorum arkadaşlarımı buluşmaya, ama samimiyetsizlikleri ve yapmacıklarından dolayı hemen soğuyabiliyorum.

Bu depresyonda olabilir, ruh halide olabilir, mevsimselde olabilir bilemiyorum ama bunları her sene, yılın 3/2 sinde yaşamaktan gına geldi artık. 20 yaşındayım ve yaşıtlarımın enerjisi yok bende. Yinede Allah'a şükür elimiz ayağımız tutuyor. Öylesine paylaşmak istedim

Bence siz kendinizi bu duruma sokuyorsunuz.
Arkadaşlarınızın samimiyetsizliğinden bahsediyorsunuz ama yanınızda kös kös oturdukları zaman da bu sefer onlar çok sıkıcı, cana yakın değil diye mırıldanacaksınız.
Açık konuşayım sorun açık bir şekilde sizde. Sizin bir kaç yorumunuzu daha hatırlıyorum. Depresyona girmeye meyilli bir insan gibisiniz. Kendinize bu tanıyı koymayı seviyor gibisiniz.
Ve bence samimiyetsiz olan sizsiniz.

+1.
Rehberde 500'ün üzerinde adam var. Müzik ve konser organize işleri ile de uğraştığım için bir anlamda bölgemde popülarite haldeyim. Gel gelelim insanlara fazla tahammülüm kalmadı. Saçma sapan yapmacık hareketler. Çok şeyi de takıntı haline getiriyorum. Haydi siz benden 3 sene yine ileriden gidiyorsunuz ya ben? Daha 17'imde böyle depresif ve obsesif...
(Yaş kısmında 16 yazıyor lakin 23 temmuzda tam 17'yim)

Mümkün olduğunca spor yapıyorum dengeli besleniyorum ama yıllardır vücudumun sorununu çözemedim.

Sabah uyanırım, bel boyun göz ve baş ağrısı ile uyanırım.( Bir çok farklı yastığı denedim )
15 dk yürüyüş yaparım bir çok farklı ayakkabıyı denememe rağmen hemen bacak ve bel kısmım ağrımaya başlar.
2 dk bi yere otururum omuz kısmım sızlamaya başlar.
Bunların dışında, evden dışarı çıktığımda hemen ruhum sıkılmakta. Sanırım insanlara tahammülüm yok. Otobüste tartışan veya şoföre saydıranları görünce çok sinirleniyorum ve iniyorum.
Uyumak istiyorum ama uyuyamıyorum. Sosyal olmaya çalışıyorum, bazen ben çağırıyorum arkadaşlarımı buluşmaya, ama samimiyetsizlikleri ve yapmacıklarından dolayı hemen soğuyabiliyorum.

Bu depresyonda olabilir, ruh halide olabilir, mevsimselde olabilir bilemiyorum ama bunları her sene, yılın 3/2 sinde yaşamaktan gına geldi artık. 20 yaşındayım ve yaşıtlarımın enerjisi yok bende. Yinede Allah'a şükür elimiz ayağımız tutuyor. Öylesine paylaşmak istedim

Yaşadığınız bu durumun aynısı bende de var. 8 Yıldır bilgisayar sektöründeyim son 3 yıldır bu sıkıntıların aynısını yaşıyorum. İşten sonra eve geçince bile bilgisayar başında vakit geçiriyordum çok asosyal birisiydim.

Ardından kendime çeki düzen vermem gerektiğini düşünerek sosyal ortamlara girmeye çalıştım arkadaşlarımla vs vs. Ancak muhabbetler ve dönen konular tıpkı sizdeki gibi yapmacık olduğu için hiç ilgimi çekmez elime telefonu alırdım oyun oynardım sonra bana "hemen oyun oynuyorsun" derlerdi.

Özellikle günde 10 saat - 9 saat kadar uyumama rağmen uykumu alamaz iş yerinde hele ki öğlen saatlerinde gözlerim kapanmaya başlardı.

Nedir çözümü ?

Bazı şeyleri eğri oturup doğru konuşmak lazım. Çok havadis atlattık bu 3 yılda ve çok şey öğrendim. Sana bir soru, şuan öleceğini öğrensen ne yaparsın ? Dur tahmin edeyim: Belki isyan, belki yaradana yalvarmak ya da her ikisi.

Çözüm istiyorsan günde 5 vakit gerekeni yapman lazım içten ve inanarak. Dünya gerçekten boş arkadaşım, 5 dakika sonra ne olacağımız belli değil. Ha, tabi belli değil diye de yaşamayalım mı ? Tabii ki yaşayacaksın insan oğluyuz hepimiz. Ancak neyin neye göre olduğunu bilerek yaşadığında bazı şeyleri çözmüş oluyorsun.

Yaşadığımız olaylar o kadar komik ve acımasız geliyor ki bazen. Emin ol bu dünyada kimse ölmek istemez. Ama geldiğimiz yere döneceğimiz için adımları emin atmakta fayda var. Çok şükür şimdi senin durumundayken yaklaşık 3 aydır düzeldiğini söyleyebilirim. Bilgisayar sektörü insanı zombiye çevirebiliyor ne yazık ki

Dönen muhabbetler çok boş haklısın. Umarım bende senin gibi sorunu çözebilirim. Belkide sorunum geldiğimiz yere geri gideceğimizin tam anlamı ile farkında olmam herhalde. Bazen bir şey yapacağımda nasıl olsa ölecem diyerekten vazgeçebiliyorum. Bilgisayar sektörünü bırakmam imkansız, ama alternatif işle beraber bu işi yürütmek mantıklı olacaktır.

hoşgeldin.