Eskilerden gelen ama hiç eskimeyen acı....

tam 3 yıl önce bitti aslında hayat fenerimin pili... görmeden yaşamadan inanmayan tecrübe etmeyen birisiyimdir. milyarlarca insan arasında bir kişiye bağlı kalmak neymiş gördüğümde tattığımda yaşadığımda anladım aşkın ne demek olduğunu... nasıl olurki ? 3 yıl önce yaşanmış birşey beni nasıl olurda ilk günkü gibi etkiler? frenler ? herşeyden soğutur ? aslında ilk ayrıldığımda kurtuldum diyip ertesi gün sabah biriyle akşam başka biriyle buluşup günü birlik ilişkiler yaşadım.. geçer unuturum demiştim... çok geçmeden başka bir kızın elini tuttuğumda avuç içindeki terin miğdemi bulandırdığını görünce neyi kaybettiğimi anlamıştım... koskoca 3 yıl.. dile kolay 1095 günnn...26280 saattir dinmeyen acı... nasıl olurki bu ? ayrıldığımın ilk yılı unutmak için çeşitli yollar denedim aslında.. en büyüğüde son çare olarak gördüğüm askerlikti... kaçınız askerliğe hava değişimi diyerek gitti ?? ben gittim.. amacım doğuya gidip kafa dağıtmaktı.. konsantre olacağım birşeyler, başka şeyler düşüneceğim tek yer doğuydu... şansıma acemilik yerim olan izmirde kaldım. doğuya gitmek için bir çok girişimlerim oldu bakanlıktaki tanıdığı aramak gibi... en son aklıma hırsızlık yapıp yakalanırsam doğuya sürgün yerim düşüncesi bile geldi.. bir uzman çavuşum "göndermezler sicilini karaladığınla kalırsın" diyince ondanda vazgeçtim.. herşeyden uzak kalayım derken üstüne birde subay assubay misafirhanesine resepsiyonist olarak gönderildim. elimin altında bilgisayarım ve internetim bile vardı. hergün onu takip eder oldum internet üzerinden... saçma sapan sebeplerle yazmalar aramalar... askerlik bile tamamen ızdırap olmuştu... düştüğüm karanlık kuyudan kaçayım derken dahada karanlığa gömülmüştüm... karanlık kuyuda sanki iple bağlamışlarda aydınlığa çıkamıyor gibiydim... bu sefer de askerlik bitsin herşey çok güzel olacak hikayeleriyle kandırdım kendimi... umut işte... insanoğlunda bitmeyen tek şey...askerliğide bitirince iş hayatına atılayım birşeylerle meşgul olurum düşüncesiyle bir işe başladım... çalıştığım ortamda kızlar yoğunluktaydı... hatta ben ve patron hariç ekibin hepsi bayandı... haliyle kendi aralarında yaptıkları muhabbeti ister istemez duyuyordum... onları duydukça iyice umutsuzluğa kapılıyordum.. beynime çakılmış çiviyi çıkartacak başka bir çivi bulamayacağım için... 3 yıl içerisinde onlarca kız arkadaşım oldu... hiçbiri derdime deva olamadılar... hala bile unutmak için ara ara denemelerim olsa dahi bir türlü sonu gelmiyor.. 3 yıldır bitmeyen bir isteksizlik.. bazen kalbim kan pompalamaktan başka bir işe yaramadığını düşünüyorum... her ne kadar inançsız bir şekilde çabalarım devam etsede gelen 2. kişi olmayı kabul ederek geliyor. hatta bi tanesi onunla çekilmiş bir fotoğrafımı görünce "benimleykende böyle gözlerinin içi güler mi acaba" demesi kadar inançsız ve umutsuz bi şekilde de olsa bu soruna arayışlarım devam ediyor...

nerden çıktı diye sorarsanız 7 yıl önce yanan bilgisayarımın harddiskini alıp gerisini atmıştım. onu buldum içindeki onunla çekilmiş eski fotoğraflarımızı ve nişan fotoğraflarımızı görünce efkar bastı işte...

dışarıya anlatamam bunları. dostlarım umarsız ve güçlü biri olarak biliyor beni. okuyan okumayan herkese teşekkür ederim.

Geceler her gün kör bıçak
Geçmez bu ömür böyle !



http://www.youtube.com/watch?v=R1iXwBJRFkI

Bir zamandan sonra anılar sadece acıdan ibarettir.Allah sabır versin.

iyi geldi şarkı teşekkür ederim. iyi geldi ne demekse.. bi sigara daha yaktırdı işte...

Bi Sigarada Yerime Yaksana...

ÅŸerefin var.

vay anasını be okurken duygulandım. Daha gencim sana göre reyis böyle efkarlara yer vermemek gerek. Tabi yaşamadığın sürece sana tüm sözlerimiz boş gelecek biliyorum ama dön Allah'a şükret. Daha kötüsü de olabilirdi.

Benim başımdanda geçti biri böle konular açınca ağlıyasım geliyor

Unutamazsınız ama yıllar geçtikçe acı azalır arkadaslar,müzik dinlemeyin..