Çalıştığınız İşten Dolayı İçten İçe Gülmeyi Unutmak

Merhaba arkadaşlar uzun zamandır düşünüyorum. İstediğim hayat bu muydu? 5 yıldır çalışıyorum. Öncesinde de birçok yerlerde çalışmıştım. Genel itibariyle ilgi alanım yazılım ve tasarım. Bu alanda çalışmıyorum maalesef. İsmi lazım değil bir kurumda çalışıyorum. 5 yıldır inanılmaz mobing altındayım. Ben ve benim gibi aynı işte çalışan herkes üstündeki kişilerden sürekli mobing görüyor. Aynı işte çalışan tüm arkadaşlarım neredeyse mutsuz. Zamanla kendimde fark ettiğim bazı değişiklikleri daha iyi görebilmeye başladım. 5 yıl öncesi halimle şimdiki halimi karşılaştırdığımda yüzüme tokat gibi çarpan şeyin mutsuzluk olduğunu görüyorum. Aslında öyle bir mobinge maruz kalıyorsunuz ki hiçbir işe yaramadığınızı düşünüyorsunuz. Aşağılık bir insan psikolojisine giriyorsunuz bir süre sonra. İş yerindeki arkadaşlarımla dışarda görüşmek istemiyorum. İş yerine ait hiçbir etkinliğe katılmıyorum. İş yerinde sevdiğim bir arkadaşım bile olsa beni bir yere davet ettiklerinde gitmiyorum. Aslında özünde benim bu hayatta kaybettiğim şey "İçten İçe Gülmeyi Unutmak" evet arkadaşlar ben içten içe gülemiyorum. Gerçekten eski dostlarımla bir mekanda oturup içten içe sohbet edip güldüğüm günlerdeki gülüşümü kaybettim. Bunu bile bile çalışmak zorundasın sevmediğin istemediğin işte. Ayakların geri geri gitse de. Geçindirmek zorunda olduğun bir ailen var. Başka seçenek yok. Mücadele etmek zorundayız. Herkesin sevdiği bir işte çalışabilmesi umuduyla..

O kadar zor bir durum ki, allah yardımcınız olsun hocam ne denir ki.

Bir suyun markette 4 tl, sinemada 10 tl, lüks restoranda 20 tl, havalimanında 30 tl olduğunu unutmayın. Suyun değerini değiştiren tek şey bulunduğu yer.

Kendinizi değersiz hissediyorsanız yerinizi (işinizi) değiştirin. Siz kendi değerinizi bilmezseniz kimse sizin değerinizi bilmez!

Bazı nedenler sebebiyle, böyle ortamlarda çalışmak zorunda kalmak, beş para etmez insanların Ağız Kokusunu çekmek.... İster istemez tebessüm kayboluyor. Yaşamadan, denemeden teselli vermek zor. Umarım herşey düzelir ve tebessümünüze en kısa zamanda kavuşursunuz.

Evet maalesef bu durum çok zor. Ben de bir çok kere bu yüzden iş değiştirdim ve çoğu iş yerinde çalışmaya bu yüzden devam edemedim. Çalışanların üzerinde sanki çalışıp kazandığımız para bizim hakkımız değil de işverenin bir lüfuymuş gibi davranılıyor. Hakkımızı verirken bile " bak ben sana para veriyorum şükret " gibi bir baskı uyguluyorlar. Kendileri milyonları götürürken çalışanlarına damla damla veren bir işveren profili var genel olarak. Tabii ki istisnalar hariç. Ne diyelim ki herkesin hesabı ayrı ayrı . İnsan olmak başka, patron olmak başka hele hele yönetici olabilmek bambaşka ...

Yanlız değilsiniz.

Özet ; Çevremizdeki herkesin beklentilerini taleplerini karşılamak, bitmek bilmeyen arzu ve istekler kısır döngü..

Dönüp aynaya baktığınızda beklentisi kalmamış beklentileri yapmaya robotlaşan bir insan görüyorsunuz.

Bu iş ve aile için de geçerli...

Hep bir talep, istek ve arzu var.

Sana ne istersin diye soran yok ?

https://youtube.com/shorts/9NT5R1Uv4PQ?feature=share