Bir Baba Olarak Çaresiz Kaldım

Ben bir babayım. 3 yaşında bir oğlum var. Onun için ayakta durmaya çalışıyorum ama içimde çok büyük bir acı var. Çünkü ben iki defa çocuğumu kaybettim. İki evladım daha doğmadan elimden alındı.
İlk kayıp zaten yüreğime ağır geldi ama ikinci kayıp beni tamamen yıktı. Çünkü ikinci çocuğumda daha da çaresiz kaldım. Eşimi tedavi ettiremedim. Param olmadığı için eşime gereken muayeneleri ve tedaviyi yaptıramadım. Belki de bu yüzden ikinci bebeğimi kaybettim.
Bu düşünce geceleri bana rahat vermiyor. Bazen kendimi suçluyorum, bazen nefes almak bile zor geliyor. İnsan babayım deyince güçlü sanılıyor ama ben de içimden parçalanıyorum. Çünkü benim içimde hep aynı soru var: “Acaba ben daha fazlasını yapabilir miydim?”
Belki de suçum büyüktü. Belki de bu yüzden ikinci çocuğumu kaybettim. Ve en çok da bundan korkuyorum… Belki de ölen çocuğum beni affetmez. Yaşamak gerçekten çok zor. Buradan iki kuruş kazanıyorum, bir de emekli maaşı alıyorum. Her şeye yetirmek için uğraşıyorum ama gücüm yetmiyor.
Babam rahmete gittikten sonra annem de benimle kalıyor. Ona da yardım etmek istiyorum. Onu rahat ettirmek istiyorum. Ama elimden bir şey gelmiyor. Ne kadar çabalasam da bazen hiçbir şeye yetişemiyorum.
Eşime de… Ona da destek olmak istiyorum. Hem yaşadığımız acılar, hem geçim derdi, hem hayatın yükü üst üste bindi. Ben bazen kendimi çok yetersiz hissediyorum. Sanki herkesin derdini ben taşıyorum ama kimse benim içimdeki yükü görmüyor.
Ben sadece ailemi ayakta tutmaya çalışıyorum. Ama bazı günler gerçekten çok zor. Hem baba olmaya çalışıyorum, hem evlat acısı çekiyorum, hem de hayatın içinde kayboluyorum.
Bir yandan da aklımdan hiç çıkmayan başka bir şey var… Babam rahmete gittiğinde son nefesinde yanında olamadım. Bu da içimde ayrı bir yara. Bazen kendi kendime soruyorum: Acaba beni görüyor mu? Acaba benden rahatsız mı? Acaba kırgın mı?
Bu düşünceler sürekli aklıma geliyor ve beni rahat bırakmıyor. Zaten içimde evlat acısı var, geçim derdi var, annem var, eşim var… Bir de bu vicdan yükü eklenince kafamın içi susmuyor.
Bazı günler düşüncelerimi bile toparlayamıyorum. Fikrimi bir şeye odaklayamıyorum. Ne yapsam aklım hep başka yere gidiyor. Sanki içimde hep yarım kalan şeyler var ve ben hiçbirini düzeltemiyorum. Ama biryandan şükür ediyorum güzel eşim var ve güzel 1 oğlum ama büyüyünce ne olacak nasıl ona gelecek verecem ondan korkuyorum.