Tespih adabi

Tesbih, ipe dizilmiş 33 tane boncuktan çok ötede bir anlayışı ifade ettiğinden, taşıması, çekmesi, bir başkasına verilmesi, alınması derin bir görgü gerektiren bir objedir. Tesbih adabında cepten çıkarılıp çekilmeye başlanmaz.

Cepten çıkarılan tesbihin imamesi sol elin avcu içerisinde tutulur ve sağ elle tesbih sıvazlanır.
Sağ elle sıvazlanırken bittiği yerden tutulur sol elle imameye doğru sıvazlanır. Bu tesbihi sevmenin bir göstergesidir. Birkaç kez yinelenir. Sonrasında usulca çekmeye başlanır. Bir başkasına verirken iki el tesbihin altına yastık yapılarak, vermekten öte sunulur.
karşı taraf da tesbihi aynı özenle iki eliyle alır ve tesbihi az önce anlattığım gibi önce bir sever sonra çekmeye başlar.

Bir başkasından tesbihini istemenin yolu "hacı iki de biz sallayalım şunu" şeklinde değildir.
"Biraz da ben dolaşayım" denir. Tesbih esasında çekilmez, ruh ve beden tesbihin üzerinde dolaşır. Bunu hissederek istenir ve hissedene verilir.

Tesbihin ustasının üzerindeki emeği helal edilir. Çünkü gerçek anlamda sözünü ettiğimiz tesbih, fabrikasyon, plastik tesbihler değil. Genelde kemane tezgahlarda yapılan ve hammaddesi Afrika’nın zehirli ağaçları olan tesbihler. Dolayısıyla pek çok tesbih ustası bu zehirli ağaçların talaşını solumaktan erken yaşta vefat eder ve yine pek çok tesbih ustası zehirleneceğini bile bile tesbih yapmaya devam eder.

Tesbih genelde yılan ağacı, öd ağacı, ateş ağacı, sandal ağacı gibi ağaçlardan yapılsa da en değerli malzemesi kehribar denen çam reçinesinin fosilleşmiş halidir. Bunun dışında en önemli malzemelerden biri de mamut dişidir. Kehribar ve mamut dişi genelde Rusya'da bulunan malzemeler olduğundan, Sovyetlerin dağılışının ardından Türkiye'ye bol bol getirtilmiştir. Mamut ve kehribar gibi az bulunan malzemelerin yanı sıra has tesbihler gergedan boynuzu ile kaplumbağa kabuğundan yapılır. Tesbih yapmak için gergedan vurmak ya da kaplumbağa katletmek elbette caiz sayılmaz. Ancak gergedan boynuzundan yapılmış bir tesbihin gergedanı, kaplumbağayı ya da mamutu tesbihte yaşattığına inanılır.
Belki de milyonlarca yıl önce ölmüş bir hayvan, Allah ve kul arasında yaşamına devam eder.

Sonuçta tesbihe saygı duymanın en büyük gerekçelerini sıralayacak olursak,

Allah ve kul arasında bir köprü, uğruna ölen bir usta ve tesbihte varolan bir canlı, tesbihin yalnızca erbabının kullanabileceği ağırlıkta olduğunun göstergesidir.

Tesbihe verdiğim parayla iphone X alırdım herhalde. Öyle pahalı tesbihler almıyorum ama sürekli salladığım için kopuyor ve gidip yenisini alıyorum. Cuma çıkışında tesbihçi oluyor bazen bakıyorum neler varmış. Güzel görünen birşey varsa alıyorum. Tesbih bazı ergenlerin güç gösteriş simgesi haline gelmiş. Ben hem tesbihi sevdiğim için hemde namazdan sonra çektiğim için taşırım. Ulu orta yerde sallamam. Yolda giderken sallamam sadece elimde durur. Bazen her adımımda bir taş çekerim. Bulunduğum ortamda benden büyük birisi varsa tesbihi çıkarmam. Ortamda asker polis falan varsa çıkarmam. İçmem ama alkol ortamına filan girersem çıkarmam. Aynı yaş grubunda insanlar varsa çekerim, koluma takarım ama sallamam. Yada masaya telefonumun yanına bırakırım. Bazı iş görüşmelerine cebimde tesbihle giderim eğer müşteri kendini bi halt zannetmeye başlarsa tesbihi çıkarıp masaya koyarım bu ilk uyarıdır. Müşteri velinimetimizdir ama parası var diye kendini bişey zannetmesin. Zaten tesbihi görünce seti çekmiş olurum fazla lafa gerek kalmaz.

Kim ne derse desin tesbih ülkemizde bir ağırlık simgesidir. Tesbih taşıyan sallayan çeken adam ağır adamdır korkusuz adamdır dosta güven düşmana korku verir. Hiçbir lafın altında kalmaz onunla konuşurken dikkat etmen gerekir. Bazı çapulcuları çıkarırsak tesbih taşıyan adamlara bulaşmamak gerekir.

Bunlar da benim şuanki tesbihlerim