Kırk Yaşımda Sıfırdan Başlamak: Bir R10 Hikayesi

Selam olsun,

Bu ne biçim bir girizgah ve konu başlığı?
Ne var yani kırklı yaşlarda? Ölmedik henüz yaşıyoruz bizde genç irisi olarak.
Kocaman ettin bizi.

Yaş ile ilgili sitemimi ettikten sonra konuya odaklanıyorum.
Kusura bakma bu girişi yapmam gerekiyordu çünkü hayatın başlangıç yaşındayız.
Bir insanın olgunlaşması ve gerçek anlamda yaşama başlaması 40 yaştır.
Bundan önceki şans, rast gitme, denk gelme, özel meziyetler konu dışı.
Bir insanın yediği kazıkları sindirmesi, yaşadığı güzelliklerin değerini anlaması, neyin daha değerli olduğunu idrak etmesi için 40 yıl kaba etinde şemsiyeden kaynaklı bir ağrı hissetmesi lazım.

Şahsen başarılı olmak zorunda olmadığımı biliyorum.
Başarı dediğimiz şey devingen bir kavramdır.
Batmış bir insana göre başarılıyız diyebiliriz, elon musk'ı refere alırsak başarısızız deriz.
Her zaman birilerine göre başarılı birilerine göre başarısız olacağız.

Bunu vurguluyorum çünkü hedefe başarıyı değil ne yapıyorsak iş, ilişki, düşünce, kişisel gelişim artık neyse icaplarını fikri takiple yapmamız çok daha önemli.
Benim hayatımda başarı bir hedef değil, benim yaptıklarımın bir sonucu olaiblir.
Ben böyle düşünüyorum.

Mesela siz özeleştiri ve mücadele konusunda başarılı olmuşsunuz.
Elbette bazı konularda başarılı olurken otomatikman bazı konularda başarısız olacağız.
Her konuda başarı ütopiktir.

Şahsen benim için bu özeleştiriyi, yılmadan mücadeleyi yapmanız kadar bu bilgi/birikimi daha genç arkadaşlara aktarma niyetiniz ayrıca insan olarak başarıya ulaştığınızı gösterir.
Biz başarıyı hep iş, meslek, ürün, hizmet, mal olarak görüyoruz genelde.
Sizi kastetmiyorum genel olarak.

İnanın işinde çok başarılı ve çok zenginleşen insanlar var etrafımda.
Selam verip alasım yok.
Siz kendinizi şimdilik başarısız görseniz bile size selam verip almaktan keyif alırım.
Bence kendinizdeki bu başarıların hak ettiği değeri verin.

Samimiyetinize binaen bu şekilde yazdım daha resmi ve suya sabuna dokunmadan yazabilirdim ama güzel bir insan gördüğümde samimi olmak gibi bir huyum var.

daha 23 yasinda sabah 8 aksam 5 sanayide calisip aksam 5den 12ye kadar cay ocaginda calisip geceleri ise is kovalamak cok fena yoruldum su son 2 yil bana cehennem oldu elde ne var derseniz bir hic kafami allak bullak etmekten baska bir sey basarmadim

Timuçin, Cengiz Han olduğunda 45 yaşındaydı.

Alexander, bilinen dünyanın yarısını fethedip Büyük İskender olarak öldüğünde yaşı henüz 32 idi.

Demem o ki herkesin hayat hikayesi farklıdır. Ama İskender gibi bir kral çocuğu değilsen genç yaşta Büyük olmak zordur.

Kardeşim,
Yeminle içimi dağladın…
23 yaşında bu kadar mücadele, bu kadar yük…
Bu yaşta sırtına binen dünyanın ağırlığını taşıyorsun ama inan sana bir şey diyeyim mi:
Senin bu sözlerin bile başlı başına bir başarı.
Çünkü birçok insan hâlâ kendi durumunun farkında bile değilken, sen kendi cehenneminin içinde ayakta kalmaya çalışıyorsun.

Elde ne var diyorsun ya…
Belki şimdilik görünürde bir şey yok ama içini bu kadar yakacak kadar düşünen bir adam, zamanla yolunu da bulur, kendi yolunu da çizer.
Zaten en güçlü insanlar, gençliğinde cehennemi görenler olur.
Senin yaşadığın bu “boşa gitmiş gibi görünen yıllar” aslında karakterinin mayasını yoğuruyor.
Bugün dayanıyorsun, yarın taşıyacak gücü oradan alacaksın.

İnan, seni anlayan birilerinin olması bazen paradan, işten, başarıdan daha kıymetli.
Burada yalnız değilsin kardeşim.
Yoruldun, evet. Ama bitti demek değil bu.
Yorulmak, hayatta olduğunun ispatı.
Yılmadığın sürece yol senindir.

Selam ve dua ile…